Υπέρ της Αληθείας

Λογική και πίστη

Ενδιαφέροντα για Ορθόδοξους/Καθολικούς

Ενδιαφέροντα για Χριστιανούς Διαμαρτυρόμενους

Ενδιαφέροντα για άθεους

Ενδιαφέροντα για τους λεγόμενους «Μαρτύρες του Ιεχωβά»

Ενδιαφέροντα για Μουσουλμάνους
The real Islam, for Muslims

"Νουθετείτε αλλήλους"

Διάφορα θέματα

Topics in various languages

Ομιλίες

Βίντεο

Ενδιαφέροντα link/σύνδεσμοι

Προτάσεις για βιβλιοφάγους

Τα βιβλία μου

«Η τελική αποκαταλλαγή/αποκατάσταση

πάντων των ανθρώπινων ψυχών»

(Universal restoration)

Γεγονός ή πλάνη;

(Από Αλέξη Τομαρά)

Είχα μία συζήτηση με ένα αδερφό, σχετικά νέο στην πίστη, αλλά για τα χρόνια του με τον Κύριο κάπως «διαβασμένο» σε ζητήματα θεολογίας καθότι του άρεσε η ενασχόληση με αυτήν. Στην διάρκεια της συζήτησής μας λοιπόν, μου ομολόγησε ξαφνικά με κάθε παρρησία, σχεδόν με χαρά (!): «Εγώ πιστεύω σε αυτό που πίστευε και ο Ωριγένης!! Πιστεύω στην αποκαταλλαγή πάντων!! Τελικά όλοι θα σωθούν, ασχέτως αν μερικοί θα περάσουν πρώτα μέσα από την κόλαση!!» (Νομίζω, αν και δεν το θυμάμαι σίγουρα, είχε και άλλες θέσεις του Ωριγένη.) Νόμιζε ίσως ότι για κάποιο λόγο ότι θα εντυπωσιαστώ με την δήλωσή του αυτή, αλλά του είπα απλώς ότι είχα στο παρελθόν ασχοληθεί με το θέμα και είχα διακρίνει πώς έγινε και πλανήθηκε και ο πολυγραφέστατος Ωριγένης και άλλοι που είχαν τα πιστεύω του, όπως π.χ. ο δάσκαλός του Κλήμης Αλεξανδρείας, Γρηγόριος Νύσσης, Δίδυμος ο Τυφλός και άλλοι, αλλά και σύγχρονες θρησκείες όπως οι λεγόμενοι «Ευαγγελιστές» (που δυστυχώς ακόμα μερικοί στην Ελλάδα ταυτίζουν με τους «Ευαγγελικούς», με τους οποίους θεολογικά δεν έχουν καμία σχέση), οι Μορμόνοι (οι λεγόμενοι «Άγιοι των τελευταίων ημερών»). Όμως, του είπα ότι θα τον βοηθήσω να καταλάβει το όλο θέμα μέσα από μία εργασία μου που θα έκανα με αφορμή τον ίδιο, εργασία που φυσικά θα αναρτιούνται στην ιστοσελίδα μου αυτή. Έτσι λοιπόν, κατόπιν πολύ χρόνου, η εργασία είναι έτοιμη, είθε προς οικοδομή του αδερφού αυτού και γενικώς όλων. Βρήκα -νομίζω- όλες τις περικοπές της Καινής Διαθήκης που καταχρώνται όσοι φέρουν αυτήν την ψευδοδιδασκαλία, τις είδα «από κοντά», τις ανέλυσα, και πιστεύω κάθε σώφρονας και ειλικρινής πιστός θα συμφωνήσει με την εξής βασική διαπίστωση (όχι απαραίτητα με όλες ίσως τις λεπτομέρειες):

Οι περικοπές που επικαλούνται

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ σχέση

με μία δήθεν «αποκαταλλαγή» τελικά

όλων των ανθρώπινων ψυχών με τον Θεό.

Στο λάθος δέντρο γαυγίζουν (ως δηλαδή να είναι κάτι εκεί), που λένε και οι Αμερικανοί (You’re barking up the wrong tree.). Φυσικά όλοι οι πλανεμένοι μέσα στην σιγουριά και τον ζήλο τους λένε πολλές φορές πολύ ηχηρές κουβέντες που ουσιαστικά προσβάλλουν τον Θεό, π.χ. διάβασα κάπου έναν να λέει με άλλα λόγια ότι ο «θεός» όσων έχουν πλανηθεί (εμείς δηλαδή) προφανώς είναι ανίσχυρος να σώσει όλους τους ανθρώπους, και ότι είναι πολύ αυστηρός και αδυσώπητος αν δεν το έκανε. Χαζά πράγματα, λες και είπε κανείς ότι ο Θεός δεν θα μπορούσε να σώσει όλους αν ήθελε! Λες και δεν έχει καταλάβει μάλλον ο ίδιος ότι ο Θεός έκανε ένα έργο για να σωθούν ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ με συγκεκριμένους όμως όρους Του. Πάμε παρακάτω.

Ας δούμε για αρχή τι έχει να διδάξει αυτή η δαιμονική ψευδοδιδασκαλία:

Ολόκληρη η δημιουργία ειρηνοποιήθηκε με το Αίμα του Σταυρού μέσω του Χριστού και έτσι ολόκληρη η δημιουργία θα συμφιλιωθεί (θα «καταλλαγεί» -- > Ρωμ5:10,11) με τον Θεό τελικά (μετά δηλαδή την κόλαση η οποία θα βιωθεί κάποιο διάστημα από το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας)! Όπως λένε: Ο Χριστός θα αποκαταλλάξει τα πάντα, άρα όλους τους ανθρώπους ασχέτως αν τελικά είχαν πίστη, μετάνοια, βάπτισμα!

Την είπα «δαιμονική» αυτήν την διδασκαλία, επειδή προέρχεται φυσικά μέσα από την καρδιά του πλάνου Σατανά που ως δουλειά έχει να πείσει ότι: «Μην ανησυχείς, τελικά θα σωθείς και εσύ, ασχέτως αν τιμωρηθείς ένα διάστημα. Ο Θεός είναι αγάπη και θα σε σώσει και εσένα! Τι καλά ε;! (Συνέχισε στην αμαρτία, δεν τρέχει τίποτα στην τελική, όλα έχουν κάποιο κόστος.) Αλληλούια!»

Αν και προέρχεται από την καρδιά του Σατανά όμως, φορείς της φυσικά είναι αυτοί που περιγράφονται από τον απόστολο Πέτρο (με σχολιασμό δικό μου σε παρένθεση):

Β’Πέτρου 3:15-18 και νομίζετε σωτηρίαν την μακροθυμίαν του Κυρίου ημών (Γιατί άραγε τέτοιος εκφοβισμός; Αφού τελικά-τελικά… όλοι θα σωθούμε…), καθώς και ο αγαπητός ημών αδελφός Παύλος έγραψε προς εσάς κατά την δοθείσαν εις αυτόν σοφίαν, 16 ως και εν πάσαις ταις επιστολαίς αυτού, λαλών εν αυταίς περί τούτων, μεταξύ των οποίων είναι τινά δυσνόητα, τα οποία οι αμαθείς και αστήρικτοι στρεβλόνουσιν, ως και τας λοιπάς γραφάς προς την ιδίαν αυτών απώλειαν. 17 Σεις λοιπόν, αγαπητοί, προγνωρίζοντες ταύτα φυλάττεσθε, διά να μη παρασυρθήτε με την πλάνην των ανόμων και εκπέσητε από τον στηριγμόν σας, 18 αυξάνεσθε δε εις την χάριν και εις την γνώσιν του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού· εις αυτόν έστω η δόξα και νυν και εις ημέραν αιώνος· αμήν.

Τα σοφά αν και δυσνόητα όμως του Παύλου, για να γίνουν «λιανά» σε όλους (ειδικά σε αμαθείς) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΟ. Το προσπάθησα πάντως.

Αυτές οι δύο περικοπές που ακολουθούν, είναι από τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες περικοπές στο θέμα, και έτσι είναι αυτές που θα αναλύσω (για αρχή)· υπάρχουν και άλλες που χρησιμοποιούν, και ανά καιρούς θα τις προσθέτω με αντίστοιχη ανάλυση.

Αν πατάτε πάνω σε αυτές θα σας πηγαίνει κατευθείαν στο χωρίο και την ανάλυσή του, αν και θα προτιμούσα φυσικά να δώσετε χρόνο σε όλες:

1) Ρωμ.5:10-15 («…εἰς τοὺς πολλοὺς [δηλαδή όλους] ἐπερίσσευσε…»)

2) Ρωμ.8:14-23 («..πάσα η κτίσις..»)

(Με την πάροδο του χρόνου, θα προσθέτω συνεχώς σε αυτήν την λίστα και τα άλλα χωρία που παρεννοούνται με την σχετική ανάλυσή τους.)

Θα ξεκινήσω λοιπόν με την πρώτη περικοπή στην οποία αυθαιρετούν όσοι είναι της ψευδοδιδασκαλίας αυτής, Ρωμ.5:10-11, αν και θα σχολιάσω όλο το κεφάλαιο.

Κανονικά, θα έπρεπε ο καθένας να διαβάσει έστω μόνος του το 5^ο κεφάλαιο τουλάχιστον 5 φορές, και μετά να διαβάσει την εργασία μου, όχι κατευθείαν. Αν κάποιος δεν έχει εντρυφήσει στον Παύλο, θα δυσκολευτεί αν για πρώτη φορά διαβάζει τα λόγια του και για πρώτη φορά τα σκέφτεται. Επίσης, μην απορήσετε που σε κάποια εδάφια δεν σχολιάζω τα πάντα όσα λέγονται, το κάνω για συντομία επειδή βλέπω ότι η επιπλέον ανάλυση (όσο και αν την ήθελα) δεν θα εξυπηρετούσε τον σκοπό της εργασίας αυτής (δεν αφορά δηλαδή το θέμα μας). Επειδή όμως τα πολλά λόγια όμως είναι φτώχεια, ας δούμε τώρα τη πρώτη και κυριότερη ίσως περικοπή που επικαλούνται όσοι πιστεύουν στην «αποκαταλλαγή πάντων»:

Ρωμαίους κεφάλαιο 5, με σχόλια δικά μου κάτω από τα εδάφια του κεφαλαίου (και γενικότερα στις περικοπές που θα δούμε).

Μία μικρή εισαγωγή: Ο απόστολος Παύλος λοιπόν, και γράφει στους αδερφούς στη Ρώμη, και τους θυμίζει και ενθαρρύνει ότι εκ πίστεως δικαιώθηκαν, για αυτό και έχουν ειρήνη με τον Θεό. Πρέπει να διακρίνουμε όμως το εξής: δεν ξεφεύγει πουθενά στην συνέχεια από αυτό το πλαίσιο!!! Δηλαδή, λέει σε πιστούς ότι μέσω της πίστης τους δικαιώθηκαν, και πουθενά δεν αλλάζει το θέμα να μιλήσει για μία άλλη κατηγορία ανθρώπων (την υπόλοιπη ανθρωπότητα) που δήθεν –βάσει της ψευδοδιδασκαλίας της αποκαταλλαγής πάντων- θα σωθεί και αυτή, όμως άνευ πίστεως. Είναι άραγε λογικό αυτό αν πίστευε στην αποκαταλλαγή πάντων (είναι;;), ότι δηλαδή τελικά όλοι οι μη πιστοί θα σωθούν δήθεν έχοντας περάσει μέσα από την κόλαση πρώτα για ένα μεγάλο διάστημα;;; Δεν έπρεπε να αναδείξει ΛΕΚΤΙΚΑ/ΡΗΤΑ/ΞΕΚΑΘΑΡΑ την ύπαρξη μίας άλλης κατηγορίας σωσμένων; Δεν το κάνει όμως. Εσύ δεν θα το έκανες αν ήσουν ο Παύλος; Θ έγραφες έτσι και θα θεωρούσε κάτι άλλο; Ως άνθρωπος που γνωρίζω την λογική και τις τακτικές της γραφής (συγγραφής), μου είναι παράλογο ο Παύλος σε ολόκληρο αυτό το κεφάλαιο να φέρει δήθεν στην σκέψη του δύο τόσο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων όπου η κάθε μία έχει τον δικό της τρόπο σωτηρίας και να μην τους ξεχωρίζει με τρόπο αδιαμφησβήτητο. Συνεχώς μιλάει στους ίδιους κάνοντας χρήση αντιπαραβολών με σκοπό την έμφαση και ανάδειξη του μεγαλείου του σχεδίου σωτηρίας του Θεού που έσωσε και αυτούς τους αποδέκτες της επιστολής. Ας δούμε λοιπόν τώρα το κεφάλαιο 5 από την αρχή και ολόκληρο, διακρίνοντας τα πιο πάνω στην πράξη (με σχόλια δικά μου από κάτω από τις περικοπές).

1) Ρωμ.5:10-15

Ανάλυση όλου του 5^ου κεφαλαίου, της προς Ρωμαίους Επιστολή

Ρωμ.5:1-5 Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, 2 δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. 3 οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, 4 ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, 5 ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος ῾Αγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν.

Μέχρι στιγμής, για ποια κατηγορία ανθρώπων μιλάει; Μήπως αναδεικνύει μία άλλη, ή μόνο την κατηγορία ανθρώπων που σώζονται δια πίστεως (παρόλο που χρονικά οι ίδιοι είναι μέσα στις αμαρτίες τους); Φυσικά το δεύτερο ισχύει. Από το επόμενο εδάφιο τώρα, συνδέει ΑΥΤΗΝ την ΙΔΙΑ κατηγορία ανθρώπων («όντων ημών ασθενών») με την συλλογιστική του περί της θυσίας του Χριστού, προσέξτε το αυτό.

Σημειώστε ότι αυτοί οι οποίοι δικαιώθηκαν και έχουν καταλλαγή προς τον Θεό, είναι α) οι «εκ πίστεως» και β) οι καυχόμενοι στις θλίψεις τους που κατεργάζονται υπομονή, να είναι δόκιμοι, να έχουν ελπίδα. γ) οι έχοντες λάβει το Άγιο Πνεύμα (εδ.3,4,5).

6 ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε.

Προσέξτε ότι ακόμα έχει τους ίδιους στην σκέψη του για να τους πει αμέσως τα ακόλουθα…

7 μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν· 8 συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε.

Άρα λοιπόν, μας λέει ότι ο Χριστός πέθανε για να σώσει εμάς τους ανθρώπους, ενώ είμασταν ακόμα μέσα στις αμαρτίες μας, ΟΠΩΣ ήταν και οι ίδιοι οι παραλαβάνοντες την επιστολή αδερφοί, που όμως δικαιώθηκαν και αυτοί εκ πίστεως (εδ.1-3). Παρακαλώ διαβάστε το ξανά όλο αυτό το σημείο μέχρι στιγμής. Μπείτε στην λογική του Παύλου, διότι είναι συνδεδεμένα με τα υπόλοιπα που θα τους/μας πει στην συνέχεια. Συνεχίζει.

9 πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. 10 εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ· 11 οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμενοι ἐν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ νῦν τὴν καταλλαγὴν ἐλάβομεν.

1) Έτσι αδερφοί, για ποιους μιλάει ο Παύλος μέχρι στιγμής;; Για μία κατηγορία ανθρώπων ή για δύο; Φυσικά για μία, αυτή που δικαιώθηκε (εδ.9) και σώθηκε. Ποιοι είναι αυτοί; Σε ποιους «δικαιωθέντες» και «σωθησόμεθα» μιλάει;;; ΣΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΦΥΣΙΚΆ! Απλά Ελληνικά, και φαίνεται το αυτονόητο αυτό και από το εδ.6 «ἡμῶν ἀσθενῶν», εδ.8 «ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν»). Μιλάει στους ίδιους και του λέει ότι σώθηκαν και δικαιώθηκαν, μάλιστα συμφιλιώθηκαν («καταλλαγέντες», εδ.10). Αυτή είναι η μία και μόνη κατηγορία ανθρώπων που δεν θα ριχτεί στην κόλαση. Έχουν σωθεί από την ερχόμενη κόλαση. Αυτούς φέρνει στην σκέψη του στην διάρκεια όλου του κεφαλαίου. Σωστά, αλλά, στην σκέψη του Παύλου, ποιο είναι το χαρακτηριστικό όλων αυτών των δικαιωθέντων, σωσμένων, συμφιλιωμένων που μας δίνει από την αρχή της περιγραφής του;; Η πίστη τους, και η πορεία υπομονής σε αυτήν.
2) Όταν λέει στο εδ.9 «…σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς», εδ.10 «πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ·» και εδ.11 «δι᾿ οὗ (του Χριστού) νῦν τὴν καταλλαγὴν ἐλάβομεν», συνδέει την σωτηρία από την οργή του Θεού (την κόλαση) με το ότι είχαν καταλλαγεί με τον Θεό δια του Χριστού και εκ πίστεως, άρα η καταλλαγή είναι «πακέτο» με την α) «νυν» β) σωτηρία, όχι μόνο την τελική σωτηρία κατά την Δευτέρα Έλευσή Του, και φυσικά όχι μία σωτηρία μετά ενός διαστήματος της κόλασης όπου θα βρίσκονται οι άπιστοι. γ) από την κόλαση· να διακρίνουμε ότι δύο άκρα είναι εδώ η οργή (εδ.9) και η ζωή (εδ.10), δηλαδή μας γλιτώνει από την οργή (αιώνια κόλαση) για να έχουμε την ζωή (αιώνια ζωή). Έτσι και μέχρι εδώ να το δούμε, η καταλλαγή όλων των ψυχών καταρρίπτεται, επειδή τα λόγια αυτά, φανερώνουν μία καταλλαγή που αποκλείει την κόλαση, και όχι μία καταλλαγή που έπεται της κόλασης, διαβάστε το ξανά παρακαλώ.

Να το θυμηθούμε πάλι:

(Οι λέξεις που έχω βάλει σε κίτρινη επισήμανση αναδεικνύουν ποιους αφορά αυτή η καταλλαγή εκ πίστεως και σωτηρία εκ πίστεως.)

Δικαιωθέντες οὖν ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, 2 δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. 3 οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, 4 ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, 5 ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος ῾Αγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. 6 ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. 7 μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν· 8 συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. 9 πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. 10 εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωη αὐτοῦ· 11 οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμενοι ἐν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ νῦν τὴν καταλλαγὴν ἐλάβομεν

Συνοπτικά λοιπόν είδαμε ότι:

1) Ένα είδος ανθρώπου όπως μέχρι στιγμής διαβάσαμε, σώζεται και έρχεται σε «καταλλαγή» (εδ.1 «ειρήνην έχομεν», και εδ.9, 10) και έτσι γλιτώνει την (εδ.9) «οργή»/κόλαση. Η καταλλαγή αρχίσει στην περίοδο που ο άνθρωπος ζει ακόμα εδώ στην γη, όχι αφού πεθάνει. Όποιος συνδέει την καταλλαγή με μία περίοδο μετά της τιμωρίας των απίστων στην κόλαση, είναι αντι-Γραφικός.

2) Αυτή η ειρήνη/καταλλαγή με τον Θεό γίνεται μέσω της πίστεως του (εδ.1) η οποία μας εισάγει στην χάρη αυτή (εδ.2)· η προσωπική πίστη είναι το τελικό κριτήριο του αν κανείς έχει την καταλλαγή με τον Θεό. Μέχρι στιγμής λοιπόν δεν μιλάει για κάποια κατηγορία ανθρώπων που θα σωθεί χωρίς πίστη, δηλαδή χωρίς να πιστέψουν σε Αυτόν και στο έργο Του σε αυτή τη ζωή.

3) Βλέπουμε ξεκάθαρα στις λέξεις με κίτρινη επισήμανση ότι η καταλλαγή αφορά τους ίδιους τους δέκτες τις επιστολής του Παύλου (και τον Παύλο τον ίδιο, θέτει τον εαυτό του μεταξύ αυτών) και φυσικά όλους όσους είναι σαν αυτούς, μόνο τέτοιους.

Τι λέτε όμως τώρα, άραγε τα αμέσως επόμενα εδάφια που θα δούμε δεν θα αφορούν αυτήν την ίδια κατηγορία; Μα πώς να μην την αφορούν; Φυσικά ΠΡΕΠΕΙ να την αφορούν! Το θέμα είναι ΠΩΣ την αφορούν! Συνεχίζει λοιπόν σε μία αναδρομή των πραγμάτων για να αναδείξει αναγκαία την συμφιλίωση με τον Θεό.

12 Διὰ τοῦτο ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθεν καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον·

Στο εδάφιο 11 αναφέρθηκε στην «καταλλαγή»/συμφιλίωση. Για να προκύψει κάτι τέτοιο όμως, πρέπει να είχε προηγηθεί το αντίθετο, δηλαδή έχθρα, εναντίωση, χωρισμός. Έτσι, εδώ (εδ.12) τους μιλάει για τον θάνατο προφανώς ως αντίθετό της «καταλλαγής», και άρα λογικά δεν εννοεί τον φυσικό θάνατο, αλλά έναν πνευματικό θάνατο, έναν πνευματικό αποχωρισμό από την Ζωή που είναι ο Θεός. Θα το κάνει αυτό για να αρχίσει να τους εξηγεί πώς, με ποιον τρόπο, και ΟΙ ΙΔΙΟΙ πέθαναν…. πνευματικά (έπαψαν να είναι σε συμφιλίωση με τον Θεό), διότι και αυτοί (όπως όλοι οι νυν πιστοί) φυσικά ανήκουν στους «πάντας ανθρώπους» και περιγράφονται από το «εφ’ ω πάντες ήμαρτον» του εδαφίου αυτού! Συνεχίζει την αναδρομή.

13 ἄχρι γὰρ νόμου ἁμαρτία ἦν ἐν κόσμῳ, ἁμαρτία δὲ οὐκ ἐλλογεῖται μὴ ὄντος νόμου·

14 ἀλλ᾿ ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ ᾿Αδὰμ μέχρι Μωϋσέως καὶ ἐπὶ τοὺς μὴ ἁμαρτήσαντας ἐπὶ τῷ ὁμοιώματι τῆς παραβάσεως ᾿Αδάμ, ὅς ἐστι τύπος τοῦ μέλλοντος.

Άρα, παρόλο που οι άνθρωποι μέχρι του Μωυσή κάνανε αμαρτίες, οι ίδιοι (αυτούς εννοεί) δεν τις λογαριάζανε όμως ως αμαρτίες προς τον Θεό επειδή δεν υπήρχε Θεϊκός νόμος να τις εκθέσει και στον οποίο να νιώθουν υπόλογοι. Πάρα ταύτα, οι καθαυτού πράξεις τους επέφεραν την πνευματική αποκοπή τους από τον Θεό. Ρωτώ πάλι εδώ όμως: Σε ποιους απευθύνει διδασκαλία αυτή, ποιους έχει στην σκέψη του ο Παύλος μέχρις στιγμής; Μήπως μία ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων που θα ριχθούν στην κόλαση, αλλά τελικά, κάποια στιγμή θα ελευθερωθούνε από αυτήν; Ή μήπως αυτά αφορούν αυτούς που πέθαναν πνευματικά λόγω της αμαρτίας τους, και δικαιώθηκαν μέσω της πίστεως στην θυσία του Ιησού Χριστού; Φυσικά το δεύτερο! Θα επιμένω να το ρωτάω αυτό (ποιους αφορά;), επειδή όσοι πιστεύουν στην αποκαταλλαγή/σωτηρία όλων των ανθρώπων, αποκόπτουν ΟΛΑ αυτά τα εδάφια, από το επόμενο, το οποίο και αναγκαστικά και κάκιστα κάνουν «σημαία». Από αυτό το σημείο και μετά, ανοίγει ουσιαστικά ο Παύλος μία παρένθεση την οποία θα κλείσει με το εδ.19. Φτάσαμε λοιπόν στο επίμαχο σημείο το οποίο μερικοί παρανοούν έξω από τα συμφραζόμενά του και κόντρα σε όλη την διδασκαλία της Γραφής. Ας το δούμε.

15 Αλλ᾿ οὐχ ὡς τὸ παράπτωμα, οὕτω καὶ τὸ χάρισμα. εἰ γὰρ τῷ τοῦ ἑνὸς παραπτώματι οἱ πολλοὶ ἀπέθανον, πολλῷ μᾶλλον ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ δωρεὰ ἐν χάριτι τῇ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς πολλοὺς ἐπερίσσευσε.

(Άρα -μας λένε οι αντιφρονούντες-, αφού οι «πολλοί» είναι –όπως θα μας πεις και σε λίγο- οι «όλοι»/«πάντες», τότε σε όλους θα περισσέψει η σωτήρια χάρις του Θεού, και έτσι κανένας δεν θα μείνει στην κόλαση αιωνίως!!)

Μα δείτε τι μας ζητάνε να πιστέψουμε!! Είναι δυνατόν ο Παύλος να γράφει εδώ ξαφνικά κάτι που δεν αφορά αυτούς τους αδερφούς στην Ρώμη (όπως και τους ανθρώπους γενικότερα που έχουν αμαρτήσει) στους οποίους απευθύνονταν και που σώθηκαν δια πίστεως, αλλά ξαφνικά να γράφει κάτι που αφορά δήθεν μία άλλη κατηγορία ανθρώπων, τους ενόχους που δήθεν τελικά ο Θεός θα σώσει αφού περάσουν όμως δήθεν ένα μεγάλο διάστημα στην κόλαση, χωρίς καμία τέτοια νύξη μάλιστα;;;; Που θα ήταν η λογική συνέπεια στα λόγια του αν έκανε κάτι τέτοιο;; Δηλαδή, να το δούμε και αλλιώς, το «παράπτωμα» και το «χάρισμα» που αναφέρει το εδάφιο, ο θάνατος του Χριστού, η χάρις και η δωρεά του Θεού, άραγε δεν αφορούν τους ίδιους αυτούς που πίστεψαν, δεν είναι οι ίδιοι οι πιστοί στη Ρώμη μεταξύ των «πολλών» στους οποίους περίσσεψε η χάρη του Θεού και στους οποίους είπε ότι δικαιώθηκαν, κατελλάγησαν, σώθηκαν δια πίστεως (εδ.1, 9-11);; Μα για τα ίδια τους μίλησε και προηγουμένως με πιο απλά λόγια. Ας δούμε όμως την αμεσότητα των λόγων του αυτών (εδ.15), εννοείται σε σχέση με τα προηγούμενα, και κάποια άλλα ενδιαφέροντα σημεία.

1) Ποιοι είναι «οι πολλοί» που «απέθανον»; Μας το είπε προηγουμένως: εδ.12 «καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον». Άρα λοιπόν φυσικά ο λόγος του αυτός αφορά και τους ίδιους καθότι και οι ίδιοι ανήκουν στους «πάντες» καθώς και αυτοί αμάρτησαν. Οι «πολλοί» λοιπόν, είναι «πάντες» οι άνθρωποι, δηλαδή όλοι οι άνθρωποι που αποκόπησαν (πέθαναν πνευματικά) από τον Θεό έχοντας φτάσει σε αυτούς ο πνευματικός θάνατος λόγω της αμαρτίας τους. Άρα, επειδή όλοι αμάρτησαν, όλοι αποκόπησαν, πέθαναν πνευματικά. Τους είχε πει προηγουμένως όμως ότι, αν και ήταν οι ίδιοι στις αμαρτίες τους και έτσι αποκομμένοι από τον Θεό, έλαβαν την «καταλλαγή» (εδ.1,10,11) με τον Θεό και δικαιώθηκαν/σώθηκαν εκ πίστεως όμως(εδ.1, 9, 10). Αυτό σημαίνει –συνειρμικά- ότι αυτό ισχύει και για όλους όσους αμάρτησαν, ότι δια πίστεως θα σωθούν, και το λέω αυτό, επειδή μέχρι στιγμής, δεν τους το αναιρεί αυτό για να μιλήσει δήθεν για μία άλλη κατηγορία αμαρτωλών ανθρώπων που θα βρεθούν στην κόλαση και τελικά όμως θα σωθούν από αυτήν χωρίς πίστη. Βλέπετε εσείς κάτι τέτοιο λοιπόν; Προσέξτε το αυτό. Μείνετε στους συλλογισμούς και ειρμό του Παύλου όπως μέχρι στιγμής αναδείχτηκε από τα λόγια του.

Πότε όμως «οι πολλοί απέθανον»; Ο θάνατος αυτός προκύπτει όταν ο άνθρωπος πράξει για πρώτη φορά αμαρτία («ήμαρτον»/«αμάρτησαν»), όπως είδαμε στο εδ.12. Μία αμαρτία φτάνει για να «πεθάνει» κανείς. Η πρώτη αμαρτία μας όμως πότε συμβαίνει; Σε παιδική ηλικία. Όμως, όταν πράττει ένα παιδί για πρώτη φορά την όποια αμαρτία του, ξέρουμε ότι δεν πέθανε με φυσικό θάνατο · ούτε ο Αδάμ και Εύα πέθαναν αμέσως, μάλιστα αιώνες μετά πέθαναν φυσικό θάνατο!! Τότε; Τι να εννοεί; Για τι θάνατο πρέπει να μιλάει εδώ; Για πνευματικό θάνατο, όπως και ήδη σχολιάσαμε στο εδ.11 και 12.

2) Τους λέει λοιπόν ότι ο Αδάμ έκανε ένα παράπτωμα που στάθηκε αρχική αιτία οι πολλοί να αποκοπούν, μάλιστα με την πρώτη τους αμαρτία («ήμαρτον»). Ο Θεός όμως, έκανε μία χάρη που προσωποποιήθηκε στον Χριστό, που στάθηκε αρχική αιτία οι πολλοί να μπορούν να λάβουν όχι μόνο ένας μία χάρη για μία αμαρτία του, την πρώτη αμαρτία του, αλλά να «περισσεύσει» μάλιστα αυτή στους πολλούς/όλους, να περισσέψει εδώ με την έννοια ότι είναι χάρη που αφορά όχι μόνο μία αμαρτία τους, αλλά όλες! Απόδειξη αυτού είναι τα επόμενα στην σειρά λόγια του (εδ.16) που θα εξετάσουμε αμέσως μετά, αλλά και τα ίδια τα λόγια του Παύλου πέντε εδάφια πιο κάτω, όπου μας εξηγεί:

(Αρχ.)Εδ.20 νόμος δὲ παρεισῆλθεν ἵνα πλεονάσῃ τὸ παράπτωμα, οὗ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις,

(Βάμβας)Εδ.20 Παρεισήλθε δε ο νόμος διά να περισσεύση το αμάρτημα. Και όπου επερίσσευσεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις,

(Φυσικά η χάρις του Θεού δεν περίσσεψε μόνο στο θέμα της αμαρτίας, αλλά αυτό φέρνει στην σκέψη του εδώ ο Παύλος.)

3) Αν και εξηγήσαμε στο σημείο 1, ότι οι πολλοί εννοούνται όλοι, το ερώτημα παραμένει και είναι, γιατί δεν λέει στο εδάφιο αυτό κατευθείαν «όλοι», δηλαδή «όλοι πέθαναν» και «σε όλους περίσσεψε η χάρις»; Το έκανε για τον εξής λόγο: Επειδή ναι μεν θέλει να αντιδιαστείλει τον έναν, με τους πολλούς, και όχι με τους όλους (γνωρίζοντας όμως φυσικά ότι οι όλοι είναι και πολλοί!),

αλλά και επειδή ξέρει ότι όλοι ΔΕΝ Α ΣΩΘΟΎΝ, αλλά μόνο «πολλοί»!

Κοιτάζει λοιπόν από το τέλος πρώτα (την ερχόμενη νέα δημιουργία), την πορεία μέχρι το τέλος.

Μιλάει για την «δωρεά εν χάριτι», και αυτή όπως ομολόγησε ο ίδιος προηγουμένως, αλλά και η ΚΔ γενικότερα ομολογεί, δίνεται μόνο αν κάποιος οικειοθελώς την διεκδικήσει με πίστη (και μετάνοια που κάνει αποδεκτή την πίστη στον Θεό), και άρα δεν δίνεται σε όλους. Συνεπώς, είχε από τις δύο εξής επιλογές να επιλέξει, δηλαδή να γράψει (με λίγα λόγια εδώ για συντομία):

1.**Ένας άνθρωπος αμάρτησε, αλλά όλοι πέθαναν….. Ένας θυσιάστηκε, σε όλους περίσσεψε η χάρις του Θεού

Ή…

2.**Ένας αμάρτησε, αλλά πολλοί πέθαναν…. Ένας θυσιάστηκε, σε πολλούς περίσσεψε η χάρις του Θεού

Επέλεξε το δεύτερο.. Δεν σας φαίνεται πιο αρμόζον; Πράγματι, ήξερε ότι η χάρις του Θεού δεν θα περισσέψει σε όλους, αλλά σε πολλούς, και ήξερε ότι αυτοί όλοι που θα σώνονταν θα ήταν ταυτόχρονα πολλοί! Πράγματι είναι αυτή η περίπτωση που ταιριάζει πιο πολύ στην πραγματικότητα που ομολογεί όλη η Γραφή. Εσείς αυτήν την επιλογή δεν θα κάνατε; Η επιλογή του έτσι αφορούσε τι είδος αντιπαραβολής θα έκανε μεταξύ του ενός Αδάμ και του ενός Χριστού και όλων ή των πολλών των ανθρώπων. Συνειδητά, σκόπιμα, και πολύ σοφά επέλεξε την δεύτερη περίπτωση, το «πολλοί» και «πολλούς», πράγμα που διαπιστώνεται όπως είπαμε και από το ότι προηγουμένως μας είπε ότι οι πολλοί που «πέθαναν» πνευματικά και αμάρτησαν είναι οι ίδιοι, οι όλοι, που περιγράφονται με το «πάντες απέθανον», και «πάντες αμάρτησαν».

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη λογική εξήγηση στο γιατί δεν έμεινε στο «πάντες», αλλά άλλαξε στο «πολλοί». Η όλη πορεία των συμφραζόμενων ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ κάτι άλλο. Έτσι, ουσιαστικά το εδάφιο αυτό που επικαλούνται όσοι πιστεύουν στην αποκαταλλαγή όλων των ψυχών, στρέφεται εναντίων τους ακόμα και αν το απομονώσουμε από τα συμφραζόμενα! Μας ξεκαθαρίζει δηλαδή ο Παύλος μέσω αυτού, ότι επιλέγοντας τελικά τις λέξεις «στους πολλούς περίσσεψε» (προφητικός ετεροχρονισμός), θεωρεί ότι ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΙΣΣΈΨΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΟΥΝ!! Παρακαλώ να το σκεφτείτε αυτό.

4) Τα λόγια: «Αλλ᾿ οὐχ ὡς τὸ παράπτωμα, οὕτω καὶ τὸ χάρισμα.», επίσης μιλούν για αυτό που έκανε ο Αδάμ και ο Χριστός, για αυτό που έφερε στους ανθρώπους το παράπτωμα του Αδάμ, για αυτό που έφερε στους ανθρώπους το χάρισμα του Χριστού. Ο πρώτος έκανε παράπτωμα και έστρωσε το έδαφος για τους υπόλοιπους που αποκόπησαν από τον Θεό ζώντας πλέον σε άλλο καθεστώς, και ο δεύτερος έκανε χάρις στις αμαρτίες μας, άφεση, και έστρωσε το έδαφος για την σωτηρία μας και του δικαιώματός μας σε αυτήν. Θα δούμε και άλλα βέβαια σχετικά.

Ας συνεχίσουμε τώρα με περεταίρω ανάλυση, συγκεκριμένα του εδ.16 χωριστά.

16 καὶ οὐχ ὡς δι᾿ ἑνὸς ἁμαρτήσαντος τὸ δώρημα· τὸ μὲν γὰρ κρίμα ἐξ ἑνὸς εἰς κατάκριμα, τὸ δὲ χάρισμα ἐκ πολλῶν παραπτωμάτων εἰς δικαίωμα. (Ο Βάμβας κακώς το έχει «εις δικαίωσιν», δεν είναι το ίδιο. Θα το δούμε ξεκάθαρα αυτό αργότερα.)

1) Κανονικά ο Παύλος συνεχίζει τον ειρμό των λόγων του με τα προηγούμενα εδάφια, μιλώντας φυσικά για όσους θα λάμβαναν το χάρισμα του Θεού και έτσι θα δικαιωνόντουσαν δια πίστεως.

2) Διαπιστώνουμε και εδώ λοιπόν, όπως και στο εδ.20 το οποίο κοιτάξαμε όταν προηγουμένως μεμονωμένα σχολιάζαμε το εδ.15, ότι η χάρη η οποία περίσσευσε (εδ.15) αφορά τις πολλές αμαρτίες (εδ.16 «χάρισμα εκ πολλών παραπτωμάτων»), για τις οποίες δηλαδή έλαβε άφεση ο πιστός και έτσι και το δικαίωμα στην αιώνια ζωή.

3) Γιατί άραγε να λέει «…εξ ενός εις κατάκριμα»;

Σημειώστε για αρχή ότι η λέξη «κρίμα» (καταδίκη/ποινή) και η λέξη «κατάκριμα» που είναι μία έμφαση στο «κρίμα» (μεγάλη καταδίκη/ποινή), είναι όπως λέμε «Πήγε από το κακό στο χειρότερο». Αντιπαραβάλλονται, το «κρίμα» με το «κατάκριμα», με τον ακόλουθο σκοπό: Να γνωστοποιηθεί η συνέπεια/ες της ποινής/καταδίκης που έλαβε ο Αδάμ, καθότι γεννιέται η ανθρωπότητα εκτός κήπου της Εδέμ και υπό των διάφορων φυσικών και πνευματικών επιρροών.

Η κατάκριση/ποινή του Αδάμ όπως γνωρίζουμε είναι η αποκοπή της πνευματικής του συνοχής με την Παρουσία του Θεού όπως αυτή ήταν στον κήπο της Εδέμ, αυτό που ονομάζουμε «πνευματικό θάνατο», δηλαδή το «απέθανον» που λέει (δες προηγ. εδάφιο). Το δε «κατάκριμα» είναι η ίδια πνευματική ποινή του Αδάμ, που τελικά περνάει από τον Αδάμ σε όλο το ανθρώπινο γένος το οποίο είναι γέννημα αρχικά του Αδάμ. Μήπως τότε θέλει να μας πει ότι η κατάκριση/ποινή του Αδάμ περνάει αυτομάτως σε όλους τους ανθρώπους εκ γενετής; Δίνεται αυτή η πρώτη εντύπωση, αλλά βάσει των όσων μόλις πριν 4 εδάφια μας είπε ο ίδιος ο Παύλος, η απάντηση που θα έδινε ο ίδιος θα ήταν ΟΧΙ. Διαβάσαμε ξανά:

12 Διὰ τοῦτο ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθεν καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον·

----Η ποινή της αποκοπής από τον Θεό, έρχεται λοιπόν σε εμάς με την δική μας αμαρτία, όχι του Αδάμ. Πιο αναλυτικά: Η φράση «η αμαρτία εισήλθε στον κόσμο» μιλάει για την πρώτη παρουσία της αμαρτίας ως πράξη στην δημιουργία του Θεού, τα «εγκαίνια» της θα λέγαμε. Αυτή η πράξη του Αδάμ (ως κεφαλή προβάλλεται, αντί της Εύας), ήταν η πρώτη αμαρτία που έγινε ποτέ. Αυτή η πράξη ανυπακοής εγκαινίασε έτσι στην δημιουργία και τον πνευματικό θάνατο για πρώτη φορά, ως αποτέλεσμά της. Κατά τον ίδιο τρόπο, όλοι οι υιοί του Αδάμ, όταν αμαρτάνουν για πρώτη φορά, αποκόπτονται πνευματικώς από τον Θεό. Για αυτό και μας λέει ο Παύλος ότι «ο θάνατος διήλθεν, εφ’ ω πάντες ήμαρτον». Πρώτα λοιπόν «εισήλθε» ο πνευματικός θάνατος/αποκοπή, ως γεγονός, μέσω του Αδάμ στην δημιουργία, μετά «διήλθε» ως γεγονός, εξαπλώθηκε/μεταλαμπαδεύτηκε/διαπέρασε δηλαδή στην ανθρώπινη κοινωνία, λόγω της δικής μας αμαρτίας. Σκεφτείτε, ότι αν εμείς, αυτομάτως κληρονομούσαμε τον πνευματικό θάνατο (αποκοπή πνευματικής συνοχής με τον Θεό) εκ γενετής, εξαιτίας του προπατορικού αμαρτήματος, ο απόστολος ΠΑΥΛΟΣ δεν θα μπορούσε να θέση αυτά τα λόγια γραπτώς έτσι, θα ήταν ο ίδιος σε αντίφαση.

Έτσι, το «Εξ ενός εις κατάκριμα», σηματοδοτεί ότι εξαιτίας του ενός Αδάμ, μεγάλη καταδίκη έγινε, επειδή όχι μόνο αυτός αποκόπηκε από τον Θεό, αλλά και όλα τα παιδιά του και κάθε βαθμού εγγόνων μέχρι σήμερα, όταν όμως και αυτά αμάρτησαν για πρώτη φορά.

2) Ας το αποδώσουμε και ας εξηγήσουμε τώρα όλο το εδάφιο:

«καὶ οὐχ ὡς δι᾿ ἑνὸς ἁμαρτήσαντος τὸ δώρημα·»

Και τα πράγματα της δωρεάς, δεν είναι όπως τα πράγματα ενός που αμάρτησε· ένας που αμάρτησε δεν γίνεται η αιτία όλοι οι άνθρωποι να αμαρτήσουν.

«τὸ μὲν γὰρ κρίμα ἐξ ἑνὸς εἰς κατάκριμα,»

Επειδή η μεν καταδίκη/ποινή/κακό («κρίμα») εξαιτίας ενός ανθρώπου (του Αδάμ) τελικά οδήγησε σε μεγάλη κατάκριση/κακό («κατάκριμα»), καθότι στην συνέχεια ενέπλεξε όλη την ανθρωπότητα η οποία μακριά από τον κήπο της Εδέμ αμάρτησε και αμαρτάνει (σύγκρινε με εδ.15),

«τὸ δὲ χάρισμα ἐκ πολλῶν παραπτωμάτων εἰς δικαίωμα.»

Η δε -με άλλα λόγια- άφεση («χάρισμα»/ μας χάρισε τις αμαρτίες μας, δες Β’Κορ.2:10, 12:13, Εφ.4:32, Κολ.2:13, 3:13, κ.ά.) που δίνεται στην ανθρωπότητα εξαιτίας των πολλών παραπτωμάτων των ανθρώπων, έγινε μάλιστα και αιτία -κυριολεκτικά- «δικαιώματος» (της αιωνίου ζωής).

«Δικαίωμα» εδώ σημαίνει κυριολεκτικά δικαίωμα όπως το γνωρίζουμε, δηλαδή μία δυνατότητα νόμιμης διεκδίκηση. Έτσι χρησιμοποιείται η λέξη σε όλη την προς Ρωμαίους (και όπου αλλού στην ΚΔ). Ας δούμε τις περιπτώσεις στην προς Ρωμαίους καθότι είναι σε αυτήν την επιστολή το πέμπτο κεφάλαιο που και εξετάζουμε:

Ρωμ.1:32 οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι. (Δηλαδή το δικαίωμα του Θεού εδώ, είναι να διεκδικεί το «οι τα τοιαύτα πράσσοντες άξιοι θανάτου εισίν»)

Ρωμ.2:26 ἐὰν οὖν ἡ ἀκροβυστία τὰ δικαιώματα τοῦ νόμου φυλάσσῃ, οὐχὶ ἡ ἀκροβυστία αὐτοῦ εἰς περιτομὴν λογισθήσεται; (Τα δικαιώματα του νόμου, είναι η δυνατότητα προς διεκδίκηση που έχει ο νόμος που προστάζει το θέλημα του Θεού.)

Ρωμ.5:16 καὶ οὐχ ὡς δι᾿ ἑνὸς ἁμαρτήσαντος τὸ δώρημα· τὸ μὲν γὰρ κρίμα ἐξ ἑνὸς εἰς κατάκριμα, τὸ δὲ χάρισμα ἐκ πολλῶν παραπτωμάτων εἰς δικαίωμα. (Είναι το εδάφιο που αναλύουμε.)

Ρωμ.5:18 ῎Αρα οὖν ὡς δι᾿ ἑνὸς παραπτώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς κατάκριμα, οὕτω καὶ δι᾿ ἑνὸς δικαιώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς δικαίωσιν ζωῆς.

Ρωμ.8:4 ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ἐν ἡμῖν τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα·

Έτσι, γυρίζοντας στο εδάφιο που σχολιάζουμε, ενώ θα μπορούσε κάποιος να λάμβανε μόνο άφεση, χωρίς να του δίνεται κάποιο επιπλέον καλό, πόσο μάλλον τέτοιο καλό(!), στην περίπτωσή μας, το χάρισμα για τα πολλά αμαρτήματα των ανθρώπων (άφεση αυτών), συνοδεύεται και με το δικαίωμα (νόμιμη διεκδίκηση) στην αιώνια ζωή!!!

Δηλαδή το μοντέλο δεν είναι απλώς:

Καταδίκη που έλαβε ο ένας < - - > καταδίκη σε πολλούς

Χάρισμα/άφεση που έδωσε ο Ένας < - - > χάρισμα/άφεση σε πολλούς

Αλλά είναι κάτι καλύτερο:

Καταδίκη που έλαβε ο ένας < - - > καταδίκη σε πολλούς

Χάρισμα που έδωσε ο Ένας < - - > χάρισμα σε πολλούς < - + - > δικαίωμα στην αιώνια ζωή στην νέα δημιουργία, κάτι ανώτερο ακόμα και από τον κήπο της Εδέμ που χάσαμε!!

Συνεχίζουμε:

17 εἰ γὰρ τῷ τοῦ ἑνὸς παραπτώματι ὁ θάνατος ἐβασίλευσε διὰ τοῦ ἑνός, πολλῷ μᾶλλον οἱ τὴν περισσείαν τῆς χάριτος καὶ τῆς δωρεᾶς τῆς δικαιοσύνης λαμβάνοντες ἐν ζωῇ βασιλεύσουσι διὰ τοῦ ἑνὸς ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ.

Η αντιπαραβολή εδώ είναι:

**α) σε αυτήν την ζωή, στην πρώτη δημιουργία β) ο θάνατος βασίλευσε στους ανθρώπους εξαιτίας της αμαρτίας του ενός Αδάμ (επειδή όλοι οι γεννημένοι εξ αυτού γεννήθηκαν εκτός χάριτος και έτσι οι συνθήκες ευνοούσαν να αμαρτήσουν όλοι) – εδώ λοιπόν, είναι ο θάνατος που βασιλεύει τελικά πάνω στους ανθρώπους,

με:

**α) στην επόμενη ζωή, στην δεύτερη δημιουργία (διαφορετικά θα έλεγε «βασιλεύουν» αν εννοούσε σε αυτήν) β) οι άνθρωποι θα βασιλεύσουν στην ζωή εξαιτίας του ενός Ιησού επειδή (θέτω τα λόγια του εδαφίου σε άλλη σειρά προς διευκόλυνση --> ) όλοι είχαν λάβει «τὴν περισσείαν τῆς χάριτος καὶ τῆς δωρεᾶς τῆς δικαιοσύνης».

Εδώ λοιπόν, στην δεύτερη δημιουργία, οι άνθρωποι που θα παραβρεθούν σε αυτήν, θα βασιλεύουν στην ζωή, αντί ο θάνατος στους ανθρώπους. Ο άνθρωπος που έλαβε την χάρη/δωρεά καθίσταται πάνω από τον θάνατο και πάνω ακόμα και από την ζωή… ως αιώνιος βασιλιάς της!! Προσέξτε ότι «οι…..λαμβάνοντες…» (« τὴν περισσείαν τῆς χάριτος καὶ τῆς δωρεᾶς τῆς δικαιοσύνης»), μόνο «οι λαμβάνοντες» εννοείται, θα βασιλέψουν στην ζωή, στην δεύτερη δημιουργία, όχι όλοι! Η θεωρία της «αποκαταλλαγής όλων» διδάσκει ότι και οι άνθρωποι στην κόλαση τελικά θα λάβουν αυτήν την δωρεά της δικαιοσύνης του Θεού, την σωτηρία, πράγμα για το οποίο τίποτα δεν λέει το εδάφιο φυσικά, ούτε καν για κόλαση δεν μιλάει το εδάφιο ακόμα και το κεφάλαιο· άκρως περίεργο εφόσον υποτίθεται οι «λαμβάνοντες» θα είναι χρονικά σε δύο χωριστές ομάδες, μία πριν την κόλαση, και μία μετά!...

18 ῎Αρα οὖν ὡς δι᾿ ἑνὸς παραπτώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς κατάκριμα, οὕτω καὶ δι᾿ ἑνὸς δικαιώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς δικαίωσιν ζωῆς.

α) Εδώ τώρα αντιπαραβάλει το «παράπτωμα» και το «δικαίωμα».

β) Το εδ.16 ο Βάμβας το έχει «εις δικαίωσιν» αντί για «εις δικαίωμα» και σας είχα πει ότι είναι λάθος επειδή το αρχαίο λέει: «εις δικαίωμα», πράγμα που δεν είναι το ίδιο, κάτι που θα σας απεδείκνυα στην πορεία. Έτσι εδώ, βλέπουμε ότι ο Παύλος πράγματι τα διακρίνει τα δύο. Άλλο δικαίωμα, άλλο δικαίωση, καθώς είναι το δικαίωμα που οδηγεί στην δικαίωση: «δι᾿ ἑνὸς δικαιώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς δικαίωσιν ζωῆς».

γ) «Πάντας» εννοεί όλους τους ανθρώπους της πρώτης δημιουργίας (από Αδάμ και μετά δηλαδή), στους οποίους δίνεται το ένα δικαίωμα στην δικαίωση· μόνο όσοι διεκδικήσουν την εκπλήρωση του δικαιώματος αυτού στην ζωή τους ώστε τελικά να δικαιωθούν σε αυτή τη ζωή, τελικά θα εισαχθούν στην δεύτερη και νέα δημιουργία πλέον αιωνίως σε «καταλλαγή» με τον Θεό. Συνεχίζει:

19 ὥσπερ γὰρ διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου ἁμαρτωλοὶ κατεστάθησαν οἱ πολλοί, οὕτω καὶ διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς δίκαιοι κατασταθήσονται οἱ πολλοί.

Α) Προσέξτε ότι μας λέει εδώ: «διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς δίκαιοι κατασταθήσονται οἱ πολλοί», και στο προηγούμενο όμως εδάφιο (18) μας ξεκαθάρισε πως θα γίνει αυτό: «οὕτω καὶ δι᾿ ἑνὸς δικαιώματος εἰς πάντας ἀνθρώπους εἰς δικαίωσιν ζωῆς». Άρα; Μέσω ενός δικαιώματος που πρέπει να ασκήσουν όλοι, θα λάβουν «δικαίωση ζωής»(ζωή αποτέλεσμα της δικαιοσύνης του Ιησού, αιώνια ζωή κοντά στον Θεό). Το εδάφιο αυτό δεν σχολιάζει εδώ την συμμετοχή των πολλών (όλων) στο να κατασταθούν αμαρτωλοί ή δίκαιοι, επειδή επικεντρώνεται στη πράξη του Αδάμ και του Χριστού και τι αυτές έφεραν στην ανθρωπότητα, όχι την συμμετοχή των ανθρώπων σε αυτά.

Β) Η λέξη «κατασταθήσονται» φανερώνει ότι δίκαιοι θα κατασταθούν οι πολλοί στην πράξη στο μέλλον, προφανώς στην νέα δημιουργία όπου θα βασιλέψουμε με τον Κύριο, και άρα δεν έχει συμβεί ακόμα. Οι πολλοί αυτοί λοιπόν, είναι όλοι όσοι θα ανήκουν στην νέα δημιουργία. Β) Οι «πολλοί» που κατεστάθηκαν ήδη αμαρτωλοί, εννοούνται μεν όλοι όσοι ανήκουν μόνο στην πρώτη δημιουργία, αλλά για μην το παρανοήσουμε (όπως όσοι πιστεύουν στην μετάδοση δήθεν του φυσικού θανάτου λόγω προπατορικού αμαρτήματος), δεν πρέπει να παραβλέψουμε να διακρίνουμε το ΓΙΑΤΙ και με ποιον τρόπο κατεστάθηκαν αμαρτωλοί όλοι εξαιτίας του ενός. Δεν μας το λέει όμως εδώ στα συμφραζόμενα, αλλά μόνο στο εδ.12: Διὰ τοῦτο ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθεν καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον· -Μας λέει λοιπόν εδώ ότι ο θάνατος εξαπλώθηκε σε όλους επειδή όλοι αμάρτησαν, άρα; Ο θάνατος/αποκοπή δεν προέκυψε λόγω της αμαρτίας του Αδάμ, αλλά λόγω των δικών μας αμαρτιών. Ο Αδάμ απλώς άνοιξε την «πόρτα» σε όλους τους απογόνους του, επειδή εξαιτίας του γεννιούνται έξω από την άμεση Παρουσία του Θεού στις ευνοϊκές συνθήκες του κήπου τη Εδέμ. Να το δούμε και αλλιώς, εφόσον εμείς προκαλούμε τον πνευματικό μας θάνατο, γιατί να σκεφτούμε ότι η αμαρτία του Αδάμ μας κατέστησε αμαρτωλούς δηλαδή εκ γενετής και όχι η δική μας αμαρτία; Παρομοίως, μπορούμε έτσι να συμπεράνουμε ότι όπως δια της παρακοής τους ενός ανθρώπου καταστάθηκαν αμαρτωλοί οι πολλοί (όλοι) οι άνθρωποι καθότι τους δόθηκε η δυνατότητα να αμαρτήσουν και να αμαρτάνουν, έτσι και «διὰ τῆς ὑπακοῆς τοῦ ἑνὸς δίκαιοι κατασταθήσονται οἱ πολλοί»(όλοι) στο μέλλον, στην νέα δημιουργία, καθότι του δόθηκε το δικαίωμα το οποίο και διεκδίκησαν στην εδώ ζωή, το δικαίωμα να πιστέψουν και τελικά να σωθούν. Εδώ έχουμε το εξής μοντέλο λογικής λοιπόν:

Ένας (ο Αδάμ) έγινε αρχική αιτία όλοι της πρώτης δημιουργίας να μπορούν να ενοχοποιηθούν ως αμαρτωλοί.

Ένας (ο Χριστός) έγινε αρχική αιτία όλοι της δεύτερης δημιουργίας να μπορούν να είναι δικαιωμένοι, ως δίκαιοι. –Σε όσους θα παραβρεθούν στην δεύτερη δημιουργία, σε αυτούς θα έχει εφαρμοστεί η δικαιοσύνη του Χριστού. Γιατί όμως; Επειδή διεκδίκησαν με πίστη το δικαίωμα προς δικαίωση που τους δόθηκε, ενώ ήταν ακόμα στην πρώτη δημιουργία. Εξαρτάται δηλαδή από την δική τους συμμετοχή στην δικαίωση, όπως από την δική τους συμμετοχή στην αμαρτία εξαρτήθηκε και η ενοχοποίησή τους ως αμαρτωλοί.)

Με άλλα λόγια, το εδάφιο απλώς μας παραπέμπει στο αποτέλεσμα του έργου του ενός και του άλλου, χωρίς να αναφέρεται στην δική μας συμμετοχή σε αυτά τα έργα. Στο έργο του Αδάμ, που αφορά την πρώτη δημιουργία, γίναμε τελικά αμαρτωλοί, στο έργο του Ιησού Χριστού, που αφορά την δεύτερη αιώνια δημιουργία, γίναμε τελικά δίκαιοι!

Σε αυτό το σημείο ο Παύλος κλείνει ουσιαστικά την μεγάλη παρένθεσή του, και επιστρέφει πάλι στα του νόμου πριν την παρένθεση (εδ.13-14).

20 νόμος δὲ παρεισῆλθεν ἵνα πλεονάσῃ τὸ παράπτωμα, οὗ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις,

1) Έτσι λοιπόν, όχι μόνο αμάρτησε μία φορά ο άνθρωπος και αποκόπηκε από τον Θεό, όχι μόνο έπραξε πολλές αμαρτίες μη έχοντας νόμο, αλλά και έγιναν ακόμα πιο πολλές οι αμαρτίες του («ίνα πλεονάση») όταν έλαβε τον νόμο του Θεού. Αυτό το τελευταίο (το πλεόνασμα στην αμαρτία) γίνεται και επειδή το απαγορευμένο του νόμου, πολλές φορές γίνεται και πιο ποθητό, αλλά και καθώς ο νόμος αναδεικνύει πράξεις αμαρτωλές που μπορεί ο άνθρωπος να μην τις θεωρούσε αμαρτωλές πριν, για αυτό και ο Παύλος θα εξηγήσει 2 κεφάλαια μετά:

Ρωμ.7:7-8 Τί οὖν ἐροῦμεν; ὁ νόμος ἁμαρτία; μὴ γένοιτο· ἀλλὰ τὴν ἁμαρτίαν οὐκ ἔγνων εἰ μὴ διὰ νόμου· τήν τε γὰρ ἐπιθυμίαν οὐκ ᾔδειν εἰ μὴ ὁ νόμος ἔλεγεν, οὐκ ἐπιθυμήσεις· 8 ἀφορμὴν δὲ λαβοῦσα ἡ ἁμαρτία διὰ τῆς ἐντολῆς κατειργάσατο ἐν ἐμοὶ πᾶσαν ἐπιθυμίαν· χωρὶς γὰρ νόμου ἁμαρτία νεκρά.

Συνειδητοποιούμε ότι ο νόμος δεν μπορεί από μόνος του να εμποδίσει την αμαρτία, εξάλλου δεν είναι αυτή η δουλειά του! Μόνο μας γνωστοποιεί το θέλημα του Θεού στο οποίο πρέπει εμείς να υποταχθούμε. Όταν όμως το κάνει αυτό, ιδιαίτερα με την εντολή που μας ζητάει να μην επιθυμούμε τα του άλλου ή να μην ψευδομαρτυρήσουμε, τότε καθίστανται σε μας σκέψεις και πράξεις ένοχες, ενώ πριν τον νόμο δεν λογίζονταν από εμάς ως τέτοιες. Άρα, οι αμαρτίες του πιστού αυξήθηκαν «εξαιτίας» του ηθικού νόμου του Θεού στον οποίο γινόντουσαν παραβάτες και άρα χρειάζονταν εκεί που πλεόνασε η αμαρτία, να «υπερπερισσεύσει» η χάρις του Θεού ώστε να μπορεί να λάβει δικαίωμα στην σωτηρία και την δικαίωση που αυτή προβλέπει! Έτσι, ενώ θα μπορούσε όπως είπαμε η χάρις του Θεού μέσω άφεσης να δίνεται για κάποιες αμαρτίες μόνο ή σε ορισμένο αριθμό πολλών αμαρτιών, εντούτοις, δίνεται σε όλες, ανεξαρτήτου αριθμού αυτών ή βαρύτητας αυτών, όσο και όπως δηλαδή και αν είχαν πλεονάσει.

2) Γιατί όμως να πει ότι «παρεισήλθε» ο νόμος, γιατί επέλεξε αυτήν την λέξη; Η άποψή μου είναι ότι το λέει επειδή τελικά, ο νόμος ως να ήταν κάποιο δόλιο πρόσωπο, μπήκε κρυφά στην συνείδησή μας, χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε δηλαδή, και έφερε ως αποτέλεσμα την διέγερση της αμαρτίας μας και την ανάδειξη αυτής προς και μας ενοχοποίησή μας. Φυσικά δεν είναι η δουλειά του νόμου εμείς να παράγουμε πιο πολλές αμαρτίες (αντιθέτως ουσιαστικά μας αποτρέπει από αυτές), ΑΛΛΑ, η φύση του νοός μας είναι τέτοια που ερχόμενος σε επαφή με τον άγιο νόμο/εντολές μας κατευθύνει αντιδραστικά θα λέγαμε, και μέσω της παράδοσής μας σε αυτήν, στην αμαρτία (το πώς το κάνει ακριβώς, δεν είναι εδώ το θέμα). Συνεχίζει:

21 ἵνα ὥσπερ ἐβασίλευσεν ἡ ἁμαρτία ἐν τῷ θανάτῳ, οὕτω καὶ ἡ χάρις βασιλεύσῃ διὰ δικαιοσύνης εἰς ζωὴν αἰώνιον διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

Εδώ αντιπαραβάλει την αμαρτία με την χάρις του Θεού. Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι, ότι όπως βασίλεψε η αμαρτία στο καθεστώς πνευματικού θανάτου, αποκοπής από τον Θεό, κάνοντας τους ανθρώπους ως υποτελείς αυτής, έτσι και η χάρις του Θεού να βασιλεύσει δια της δικαιοσύνης που έφερε ο Ιησούς Χριστός και Κύριός μας κάνοντας τους πιστούς υποτελής αυτής εισάγοντας αυτούς στο καθεστώς της αιωνίας ζωής κοντά στον Θεό.

Έχοντας πιστεύω αναλύσει αρκετά το όλο αυτό το κεφάλαιο (Ρωμ.5), ρωτώ: βρήκατε πουθενά ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ για μία πίστη που λέει ότι όλοι οι άνθρωποι τελικά θα σωθούν, πρώτα οι γνήσιοι Χριστιανοί και μετά δήθεν όσοι τελικά κατέληξαν στην κόλαση που όμως κατά χάριν και αυτοί θα σωθούν από αυτήν; Προσωπικά δεν βρήκα ΤΙΠΟΤΑ τέτοιο. Βρήκα μόνο ότι ο απόστολος Παύλος έχει μία κατηγορία σωσμένων ανθρώπων στην σκέψη του, τους πιστούς που συμφιλιώνονται και σώζονται δια πίστεως όταν διεκδικούν για τον εαυτό τους το δοσμένο σε αυτούς δικαίωμα στην δικαιοσύνη του έργου του Χριστού και έτσι στην αιώνια δικαίωσή τους, στην δεύτερη αιώνια δημιουργία κοντά στον Θεό.

Θέλω να σημειώσετε εδώ, ότι αν άνοιγα το πλαίσιο και διάβαζα και άλλα χωρία πριν και μετά του κεφαλαίου που εξετάσαμε (κεφ.5), τότε ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ θα διακρίνουμε το αστείο ενός τέτοιου ισχυρισμού, αλλά, θεώρησα δυνατό χτύπημα στην πλάνη αυτή να μείνω στα ίδια της τα άμεσα συμφραζόμενα.

Πάμε τώρα να εξετάσουμε μία άλλη περικοπή που επικαλούνται.

2) Ρωμ.8:14-23

Ρωμ.8:14-23 ὅσοι γὰρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοι εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. 15 οὐ γὰρ ἐλάβετε πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ, ὁ πατήρ. 16 αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ τῷ πνεύματι ἡμῶν ὅτι ἐσμὲν τέκνα Θεοῦ. 17 εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν. 18 Λογίζομαι γὰρ ὅτι οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς. 19 ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται. 20 τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα, ἐπ᾿ ἑλπίδι 21 ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. 22 οἴδομεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν· 23 οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ τὴν ἀπαρχὴν τοῦ Πνεύματος ἔχοντες, καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ ἐν ἑαυτοῖς στενάζομεν υἱοθεσίαν ἀπεκδεχόμενοι, τὴν ἀπολύτρωσιν τοῦ σώματος ἡμῶν.

Όσοι πιστεύουν στην τελική αποκαταλλαγή όλων των ανθρώπινων ψυχών για κάποιο περίεργο λόγο βρίσκουν έρεισμα στα εδάφια 19 και 22. «Μα είναι δυνατόν» σκέφτομαι;; Νομίζουν λοιπόν ότι μέσα στην έννοια της φράσης «πάσα η κτίσις» (εδ.20) εδώ, ενυπάρχουν και όλες οι ανθρώπινες ψυχές που έζησαν πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτήν την οπτική λυπάμαι πρέπει να πω ότι την βρίσκω παιδική. Να αναφέρω όλους τους λόγους, αλλά πριν από αυτό θα τονίσω ότι «υιοί/τέκνα Θεού» βάσει της ΚΔ γενικότερα, αλλά και βάσει ακόμα και των μόλις προηγούμενων λόγων του Παύλου, είναι προφανώς ΜΟΝΟ όσοι πιστέψουν, μετανοήσουν, βαπτιστούν, καθότι όπως γνωρίζουμε, ΜΟΝΟ αυτοί οδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού, διαβάζουμε:

Ρωμ.8:14-15 ὅσοι γὰρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοι εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ. 15 οὐ γὰρ ἐλάβετε πνεῦμα δουλείας πάλιν εἰς φόβον, ἀλλ᾿ ἐλάβετε πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν· ἀββᾶ, ὁ πατήρ.

Ας δούμε τώρα τους λόγους που προανέφερα.

1) Το εδ.18 τελειώνει με τα λόγια «την μέλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς». Σε «εμάς» ποιους θα αποκαλυφθεί; Φυσικά στους πιστούς στη Ρώμη (και στον Παύλο τον ίδιο και έτσι γενικότερα σε όλους τους πιστούς, αυτό εννοείται)! Όχι και στους απίστους στην Ρώμη (και έτσι γενικότερα)! Για αυτούς μάλιστα του πιστούς είναι που μόλις προηγουμένως έγραψε: στο εδ.16-17:

16 αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ τῷ πνεύματι ἡμῶν ὅτι ἐσμὲν τέκνα Θεοῦ. 17 εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν.

Και είναι αυτοί οι ίδιοι οι πιστοί που έγιναν «τέκνα Θεού», «κληρονόμοι… Θεού», «συγκληρονόμοι Χριστού», που παρακάτω στα συγκεκριμένα εδ.18-19 ονομάζονται έτσι «υιοί του Θεού». Όχι λοιπόν άλλοι, όχι όλοι οι ανθρωπότητα! Η αποκάλυψη θα γίνει στην κτίση ως προς το ποιοί είναι υιοί του Θεού, και η κτίση θα ελευθερωθεί από την φθορά της, αλλά δεν λέει ότι η κτίση όλη θα είναι επίσης παιδιά και κληρονόμοι του Θεού.

2) Βλέπουμε να σχετίζει δύο παράγοντες: α) την κτίση β) τους υιούς του Θεού που θα αποκαλυφθούν:
19 ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται. 20 τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα, ἐπ᾿ ἑλπίδι 21 ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

Α) Δηλαδή, άραγε, όλοι οι άπιστοι σήμερα (και σε όλη την ιστορία) που δήθεν ανήκουν στην εδώ «κτίση», προσμένουν την αποκάλυψη του ποιοι τελικά είναι οι «υιοί του Θεού»; ΟΧΙ βέβαια. ΑΦΡΟΣΥΝΗ αν απαντήσει κανείς καταφατικά.

Β) Αλλά ας γίνουμε για λίγο άφρονες και ας απαντήσουμε και καταφατικά, να δούμε τι θα βγει. Μα τα εδάφια αυτά μας δείχνουν ότι μόλις φανερωθούν ποιοι είναι οι υιοί του Θεού, ΤΟΤΕ ΕΊΝΑΙ, που οι άπιστοί (δήθεν ως μέρος της κτίσης εννοείται βάσει της ψευδοδιδασκαλίας αυτής), θα ελευθερωθούν επίσης και θα μπούνε στην «ελευθερία της δόξης των τέκνων του Θεού». Πρόβλημα αυτό... Πρόβλημα επειδή αυτή η ψευδοδιδασκαλία διδάσκει ότι οι άπιστοι θα ριχθούν πρώτα στην κόλαση για ένα διάστημα ενώ οι πιστοί θα έχουν ήδη αποκαλυφθεί και θα είναι ήδη με τον Κύριο. Το εδάφιο όμως μας δίνει να καταλάβουμε (δεχόμενοι ως άφρονες προς στιγμή ότι κτίση εδώ εννοούνται και οι άπιστοι) ότι δήθεν οι άπιστοι «θα ελευθερωθούν από της δουλείας της φθοράς» και θα εισαχθούν («εις») στην «ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού», οπότε όχι στην κόλαση για ένα διάστημα, δεν λέει κάτι τέτοιο!! Ποια να είναι η αλήθεια;

Στα εδάφια αυτά λοιπόν, μαθαίνουμε ότι η προσδοκία της κτίσεως (θα δούμε σε τι αναφέρεται αργότερα) από την εποχή του Παύλου και πριν ακόμα εννοείται, είναι η φανέρωση («αποκάλυψη») των υιών του Θεού, όχι για να ριχθεί στην κόλαση η ίδια η κτίση(!), αλλά για να ελευθερωθεί πλέον μαζί με αυτούς τους υιούς από την δουλειά της φθοράς!! Θυμίζω εδ.21 ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

Άρα, και άφρονες να γίνουμε και να πούμε ότι κτίση εδώ εννοείται και οι μη πιστοί (αλλόθρησκοι, άθεοι, αμαρτωλοί), τότε, και έτσι, αυτό αναιρεί το ίδιο το πιστεύω της ψευδοδιδασκαλίας αυτής που λέει ότι οι άπιστοί πρώτα θα ριχθούν στην κόλαση για ένα διάστημα και μετά στην αποκάλυψη και ελευθερία των τέκνων του Θεού. Πάμε παρακάτω, δεν τελειώσαμε εδώ.

Γ) Βλέπουμε τον Παύλο να χρησιμοποιεί την λέξη «αποκάλυψη»:

19 ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως τὴν ἀποκάλυψιν τῶν υἱῶν τοῦ Θεοῦ ἀπεκδέχεται.

Γιατί την χρησιμοποιεί;

**Μα οι άπιστοι που θα περάσουν μία περίοδο στην κόλαση, θα είναι άραγε και αυτοί υιοί/τέκνα του Θεού; Αν πει κανείς ότι θα είναι, τότε, εκεί στην κόλαση, θα… προσδοκούν… αυτοί… την φανέρωση του ποιοι είναι υιοί;; Αυτό θέλει να μας πει; Σοβαρά μιλάμε; Στην κόλαση δεν υπάρχει ελπίδα φίλοι μου, διότι αν υπήρχε, δεν θα διαβάζαμε περικοπές του είδους (αμέτρητες):

●●Α’Πέτ.4:17-18 Διότι έφθασεν ο καιρός του να αρχίση η κρίσις από του οίκου του Θεού· και αν αρχίζη πρώτον αφ' ημών, τι θέλει είσθαι το τέλος των απειθούντων εις το ευαγγέλιον του Θεού; 18 και αν ο δίκαιος μόλις σώζηται, ο ασεβής και αμαρτωλός που θέλει φανή;

---Οι ψευδοδιδάσκαλοι θα μας πούνε θα φανούν, θα σωθούν, μετά την κόλαση…….

Ο δε Κύριος, δεν θα έλεγε στην γνωστή ιστορία με τον πλούσιο και τον Λάζαρο αυτά (θέλουν διάκριση):

●●Λου.16:25-31 είπε δε ο Αβραάμ· Τέκνον, ενθυμήθητι ότι απέλαβες συ τα αγαθά σου εν τη ζωή σου, και ο Λάζαρος ομοίως τα κακά· τώρα ούτος μεν παρηγορείται, συ δε βασανίζεσαι· 26 και εκτός τούτων πάντων, μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα είναι εστηριγμένον, ώστε οι θέλοντες να διαβώσιν εντεύθεν προς εσάς να μη δύνανται, μηδέ οι εκείθεν να διαπερώσι προς υμάς. 27 Είπε δέ· παρακαλώ σε λοιπόν, πάτερ, να πέμψης αυτόν εις τον οίκον του πατρός μου· 28 διότι έχω πέντε αδελφούς· διά να μαρτυρήση εις αυτούς, ώστε να μη έλθωσι και αυτοί εις τον τόπον τούτον της βασάνου. 29 Λέγει προς αυτόν ο Αβραάμ, Έχουσι τον Μωϋσήν και τους προφήτας· ας ακούσωσιν αυτούς. 30 Ο δε είπεν· Ουχί, πάτερ Αβραάμ, αλλ' εάν τις από νεκρών υπάγη προς αυτούς, θέλουσι μετανοήσει. 31 Είπε δε προς αυτόν· Εάν τον Μωϋσήν και τους προφήτας δεν ακούωσιν, ουδέ εάν τις αναστηθή εκ νεκρών θέλουσι πεισθή.

---Δεν θα τα έλεγε αυτά, επειδή θα ήξερε ότι αυτοί θα είχαν ελπίδα να σωθούν, αλλά βλέπουμε όμως ότι ούτε ο πλούσιος, ούτε ο Λάζαρος, ούτε ο Αβραάμ ξέρουν κάτι για μία τέτοια ελπίδα, ούτε ο Κύριος αφήνει κάποιο παράθυρο ανοιχτό να διακρίνουμε κάτι άλλο...

●●Εβρ.9:27 Και καθώς είναι αποφασισμένον εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις,

Μα γιατί σταματάει εδώ;;; Έπρεπε κανονικά να λέει ότι μετά υπάρχει κρίσης, και (κάποια στιγμή) η αποκαταλλαγή όλων! Τίποτα, άγνωστο, σιωπή.

Μετά διαβάζουμε ότι η λίμνη του πυρός θα υπάρχει και θα λειτουργεί στους «αιώνες των αιώνων»:

●●Αποκ.20:10 και ο διάβολος ο πλανών αυτούς ερρίφθη εις την λίμνην του πυρός και του θείου, όπου είναι το θηρίον και ο ψευδοπροφήτης, και θέλουσι βασανίζεσθαι ημέραν και νύκτα εις τους αιώνας των αιώνων.

---Ποιοι άλλοι όμως θα είναι εκεί; Σε μερικές προτάσεις μετά θα μας προσθέσει:

Αποκ.20:13-14 Και έδωκεν η θάλασσα τους εν αυτή νεκρούς, και ο θάνατος και ο άδης έδωκαν τους εν αυτοίς νεκρούς, και εκρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών. 14 Και ο θάνατος και ο άδης ερρίφθησαν εις την λίμνην του πυρός· ούτος είναι ο δεύτερος θάνατος. 15 Και όστις δεν ευρέθη γεγραμμένος εν τω βιβλίω της ζωής, ερρίφθη εις την λίμνην του πυρός.

Αποκ.21:7-8 Ο νικών θέλει κληρονομήσει τα πάντα, και θέλω είσθαι εις αυτόν Θεός και αυτός θέλει είσθαι εις εμέ υιός. 8 Οι δε δειλοί και άπιστοι και βδελυκτοί και φονείς και πόρνοι και μάγοι και ειδωλολάτραι και πάντες οι ψεύσται θέλουσιν έχει την μερίδα αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη με πυρ και θείον· ούτος είναι ο δεύτερος θάνατος.

(Σημειώστε ότι σε όλη την Γραφή δεν μαθαίνουμε τίποτα για μία διαφυγή, για ένα άλλο στάδιο μετά από αυτόν τον δεύτερο θάνατο για όσους βρεθούν σε αυτόν, τυχαίο; Η πλανεμένη αυτή διδασκαλία όμως θέλει αυτός ο θάνατος να μην είναι οριστικός, αλλά να υπάρχει ανάσταση μετά από αυτόν!!...)

Αποκ.19:2-3 διότι αληθιναί και δίκαιαι είναι αι κρίσεις αυτού· διότι έκρινε την πόρνην την μεγάλην, ήτις έφθειρε την γην με την πορνείαν αυτής, και εξεδίκησεν εκ της χειρός αυτής το αίμα των δούλων αυτού. 3 Και εκ δευτέρου είπον· Αλληλούϊα· και ο καπνός αυτής αναβαίνει εις τους αιώνας των αιώνων.

Σε αυτήν την λίμνη θα είναι και όλοι οι άπιστοι και αμαρτωλοί. Θα πει κανείς, Αυτό είναι δικό σου συμπέρασμα! Αν δεχτούμε ότι η φράση «εις τους αιώνας των αιώνων» σημαίνει για πάντοτε, αδιάκοπα (και όχι μόνο για ένα μεγάλο διάστημα), δεν λέει ότι οι άπιστοι θα τιμωρηθούν στην λίμνη του πυρός «εις τους αιώνας των αιώνων». Την φράση αυτή την λέει μόνο για το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη (Αποκ.20:10) και την «πόρνη την μεγάλη» με την πορνεία της (Αποκ.19:2-3)! Δεν λέει ότι θα είναι εκεί οι άπιστοι, αλλά μόνο το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης και «η πόρνη η μεγάλη».

Απάντηση: 1) Πρώτον, η πόρνη η μεγάλη προφανώς αναφέρεται σε μία ομάδα ανθρώπων, διότι μόνο άνθρωποι μπορούν να φθείρουν άλλους ανθρώπους με την πορνεία τους. Έτσι μαθαίνουμε ήδη μία ομάδα ανθρώπων που για πάντα, «εις τους αιώνας των αιώνων» θα είναι στην λίμνη του πυρός, στην κόλαση, ομάδα που δεν αναφέρεται στα άλλα χωρία όμως, σημειώστε το αυτό.

2. Σχετικά με το «αν δεχτούμε» που λες, δηλαδή το αν θα δεχτούμε ότι η φράση αυτή εννοεί για πάντα, αδιάκοπα, και το αν αυτό αφορά όλους τους απίστους, διαβάζουμε (αρχαίο):

Β’Θεσσ.1:7-9 καὶ ὑμῖν τοῖς θλιβομένοις ἄνεσιν μεθ᾿ ἡμῶν ἐν τῇ ἀποκαλύψει τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἀπ᾿ οὐρανοῦ μετ᾿ ἀγγέλων δυνάμεως αὐτοῦ 8 ἐν πυρὶ φλογός, διδόντος ἐκδίκησιν τοῖς μὴ εἰδόσιν Θεὸν καὶ τοῖς μὴ ὑπακούουσι τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, 9 οἵτινες δίκην τίσουσιν ὄλεθρον αἰώνιον ἀπὸ προσώπου τοῦ Κυρίου καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ,

Το «τίσουσιν όλεθρον αιώνιον», μας λέει ότι θα τιμωρηθούν, όσοι δεν ξέρουν τον Θεό και δεν υπακούνε στο Ευαγγέλιό Του, με φωτιά ΠΑΝΤΟΤΙΝΉ. Ποιοι όμως είναι αυτοί; Όλοι οι άνθρωποι, που δεν είναι πιστοί. Τώρα, η λέξη «αώνιον», φυσικά σημαίνει για πάντα, καθώς και η ζωή που ο Θεός μας δίνει είναι αιώνια και άρα είναι για πάντα (εκτός αν άλλος πλάνος μας πει ότι δεν είναι!...). Θα πει όμως κάποιος πλανεμένος την εξής σοφιστεία: Άλλο «αιώνια» όμως και άλλο «εις τους αιώνας των αιώνων» που έλεγαν τα εδάφια στην Αποκάλυψη που είδαμε· ίσως και η αιώνια ζωή να μην είναι για πάντα...!

Απάντηση:

1. Απόδειξέ το. Δεν μπορείς.

2. Θα σου δείξω όμως ότι λέγοντας όλεθρον «αιώνιον», εννοεί «εις τους αιώνας των αιώνων», ότι είναι συνώνυμα. Διαβάζουμε λοιπόν ότι η δόξα του Θεού είναι «αιώνια», και ότι είναι «στους αιώνες των αιώνων», δες τα ακόλουθα παραδείγματα:

Α’Πέτ.5:10-11῾Ο δὲ Θεὸς πάσης χάριτος, ὁ καλέσας ὑμᾶς εἰς τὴν αἰώνιον αὐτοῦ δόξαν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ὀλίγον παθόντας, αὐτὸς καταρτίσει ὑμᾶς, στηρίξει, σθενώσει, θεμελιώσει· 11 αὐτῷ ἡ δά καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Γαλ.1:4-5 τοῦ δόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν, ὅπως ἐξέληται ἡμᾶς ἐκ τοῦ ἐνεστῶτος αἰῶνος πονηροῦ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ πατρὸς ἡμῶν, 5 ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

Έτσι, εφόσον η δόξα του είναι «αιώνια», και «εις τους αιώνες των αιώνων», και άρα αυτές οι δύο εκφράσεις είναι συνώνυμες, τότε όταν διαβάζουμε για «όλεθρο αιώνιο» στους απίστους, καταλαβαίνουμε ότι μιλάει για όλεθρο «εις τους αιώνας των αιώνων», και συνεπώς η τιμωρία θα είναι για πάντα, όπως και η δόξα Του θα είναι για πάντα!!

Είναι δυνατόν να μην φτάνουν αυτά;; Σκεφτείτε ότι δεν παρέθεσα τις τόσες περικοπές που μιλούν για ζωή αιώνια, και άλλες όπου μερικές από αυτές αντιπαραβάλλονται με αιώνια τιμωρία!! Θα παραθέσω όμως την εξής περικοπή:

Α’Ιωάν.5:11-13 καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ μαρτυρία, ὅτι ζωὴν αἰώνιον ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός, καὶ αὕτη ἡ ζωὴ ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ ἐστιν. 12 ὁ ἔχων τὸν υἱὸν ἔχει τὴν ζωήν· ὁ μὴ ἔχων τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὴν ζωὴν οὐκ ἔχει. 13 Ταῦτα ἔγραψα ὑμῖν τοῖς πιστούουσιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἵνα εἰδῆτε ὅτι ζωὴν ἔχετε αἰώνιον, καὶ ἵνα πιστεύητε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ρωτώ, υπάρχει κάποιος πλάνος ή πλανεμένος εκεί έξω που πιστεύει ότι η αιώνια ζωή που είναι μέσα στον Υιό, δεν είναι για πάντοτε μέσα στον Χριστό;; Μπορεί να πεθάνει ο Υιός του Θεού;; Ακούω έναν άλλον πλανεμένο να λέει: Α! Δεν λέει ότι ο Υιός είναι αιώνιος, αλλά ότι έχει μέσα Του την αιώνια ζωή!! Άλλο αυτό!

Απάντηση: Απίστευτος... Δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό θέλει να πει, ότι η αιώνια ζωή είναι ένα με τον Υιό;;; Άκου τον αλλού να διευκρινίζει και να μας λέει κάτι ανώτερο από αυτό που ζητάς(!), μόλις λίγα εδάφια μετά:

Εδ.20 οἴδαμεν δὲ ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἥκει καὶ δέδωκεν ἡμῖν διάνοιαν ἵνα γινώσκωμεν τὸν ἀληθινόν· καὶ ἐσμὲν ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστῷ. οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνιος.

Και είναι πάλι ο Ιωάννης που θα καταγράψει στο Ευαγέλιό του:

Ιωάν.11:25 εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται·

Αν λοιπόν φίλε μου, η κόλαση δεν είναι αιώνια για τους απίστους, τότε, ούτε η δόξα του Θεού και η ζωή για τους πιστούς! Αλλά για να πάψει και η όποια άλλη αντιλογία, μπορείς να διαβάσεις ότι και ο Θεός Πατέρας «έχει» ζωή εν Εαυτώ»! Τι θα πεις τώρα, ότι και ο Θεός Πατέρας δεν είναι Παντοτινός, Αιώνιος; Άκου:

Ιωάν.5:26 ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως ἔδωκε καὶ τῷ υἱῷ ζωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ· (Διευκρινίζω ότι αυτό συνέβη κατά την γέννηση του Λόγου από τον Θεό.)

Βλέπουμε ότι γράφοντας ο Ιωάννης στην επιστολή του ότι ο Χριστός «έχει» την ζωή, εννοεί ότι την έχει επειδή είναι συνυφασμένη με Αυτόν, όπως είναι και με τον Πατέρα Του, για αυτό και οι δύο είναι ζούνε αιώνια, άρα ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΟΠΉ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ!…

Επίσης είπες και το εξής απίστευτο, ότι μπορεί η αιώνια ζωή να μην είναι για πάντα… (Μα που πρέπει να φτάνει κανείς για να καταρρίψει το οφθαλμοφανέστατο.) Αν και ήδη εξήγησα ότι και η δόξα του Θεού είναι επίσης «αιώνια», η οποία δόξα ως τέτοια δεν παύει ποτέ, και άρα και η… «αιώνια»… ζωή δεν παύει ποτέ, Θα συμπληρώσω το εξής όμως:

Α’Κορ.15:53-55 Διότι πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν. 54 Όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδυθή αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδυθή αθανασίαν, τότε θέλει γείνει ο λόγος ο γεγραμμένος· Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη. 55 Που, θάνατε, το κέντρον σου; που, άδη, η νίκη σου;

---Εφόσον θα φορέσουμε την αφθαρσία και την αθανασία, πως λοιπόν είναι δυνατόν να πάψει η ζωή να είναι αιώνια όταν θα είμαστε άφθαρτοι και αθάνατοι; Μήπως είναι όλα όσα λέει η ΚΔ μία «μπλόφα» παραπλανητική τελικά, αυτό μας λέτε τελικά;

(Επιστρέφουμε σε ένα τελευταίο σημείο τώρα σχετικά με το γιατί χρησιμοποιεί ο Παύλος την λέξη «αποκάλυψη».)

**Εφόσον στην κόλαση, οι μη πιστοί αμαρτωλοί, δεν θα θεωρούνται λογικά υιοί, τότε βάσει του εδαφίου, δεν θα είναι ούτε κληρονόμοι Θεού για να είναι συνεπώς και συγκληρονόμοι Χριστού, αλλά τότε, τι θα είναι; Όλη η Γραφή σιωπά… και γελάει θα έλεγα, αν δεν λυπάται για αυτήν την φαιδρή ψευδοδιδασκαλία της «καταλλαγής» όλων των ψυχών. Μία κατηγορία σωσμένων ανθρώπων υπάρχει, οι πιστοί που μετανόησαν και βαπτίστηκαν και έλαβαν το Πνεύμα του Θεού, ΤΕΛΟΣ.

3) Κάτι που επίσης προφανώς παραβλέπουν πάλι στα λόγια του εδ.17, είναι ότι και αυτά μας περιγράφουν αυτούς που τελικά θα αποκαλυφθούν ως τέκνα Θεού:

17 εἰ δὲ τέκνα, καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ, εἴπερ συμπάσχομεν ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν.

Έτσι λοιπόν, αυτοί που θα είναι τέκνα Θεού, κληρονόμοι, συγκληρονόμοι, είναι αυτοί που πάσχουν εδώ στην γη προφανώς όπως ο Ίδιος ο Κύριος έπασχε στην αγιότητα, για την αγιότητα και «υπέρ της αληθείας» του Ευαγγελίου και γενικότερα του θελήματος του Θεού. Αυτό σημαίνουν οι λέξεις: «είπερ συμπάσχομεν» («αν βέβαια συμπάσχουμε»). Ζω δηλαδή όπως ο Χριστός μία ζωή μακριά από την αμαρτία, ζωή αφιέρωσης και στέρησης από τα αμαρτωλά εγκόσμια, ώστε τελικά μαζί με Αυτόν να δοξασθώ, απολαμβάνοντας την δόξαν μου όπως Αυτός. Αυτό το «είπερ συμπάσχομεν» θυμίζω ότι μας το εξήγησε λίγο ο Παύλος στην πρώτη περικοπή που εξετάσαμε (Ρωμ.5:10-15), συγκεκριμένα στο Ρωμ.5,εδ.3-5 -> «οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, 4 ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, 5 ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει,….». Έτσι λοιπόν, αυτός που πάσχει μέσα στις διάφορες θλίψεις, πάσχει επειδή ο Θεός έχει αυτούς τους σκοπούς για αυτόν!

Ερώτηση: Άρα, πώς οι άπιστοι, μη σωσμένοι, που θα βρεθούν στην κόλαση (δήθεν για ένα μόνο διάστημα), να πάσχουν και αυτοί μαζί με τον Χριστό σήμερα;;;; Αφού ζούνε μέσα στην αμαρτία και την απολαμβάνουν όσο μπορούνε!! Εφόσον όμως τότε, δεν «συμπάσχουν» και αυτοί, πως θα συνδοξαστούνε ως τέκνα Θεού;; ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ.

4) Ας δούμε όμως τώρα, τι σημαίνει η λέξη «κτίση» σε αυτά τα συμφραζόμενα.

Καταρχάς θυμόμαστε, ότι όπως απέδειξα, δεν μπορεί εδώ να συμπεριλαμβάνονται και οι άπιστοι αμαρτωλοί στον όρο αυτό, διότι θα ήταν παραλογισμός στο φως των συμφραζομένων της. Κτίσης λοιπόν εδώ εννοείται η υπόλοιπη δημιουργία του Θεού, η φύση γύρω από τον άνθρωπο, δηλαδή τα βουνά, η θάλασσα, τα ζώα, τα δέντρα, το έδαφος, ο αέρας, ο ουρανός, κτλ. Σε αυτά αναφέρεται ο Παύλος λέγοντας στο εδ.19 «ἡ γὰρ ἀποκαραδοκία τῆς κτίσεως..», εδ.21 «ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς..», εδ.22 «οἴδομεν γὰρ ὅτι πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν..»

Βλέπουμε δηλαδή ότι αυτή η «κτίση» προσδοκά να ελευθερωθεί από την δουλεία της φθοράς, μάλιστα συστενάζει και συνωδινεί μέχρι σήμερα. Γιατί όμως; Μας το λέει με το ενδιάμεσο χωρίο ο Παύλος:

Εδ.20 «τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη, οὐχ ἑκοῦσα, ἀλλὰ διὰ τὸν ὑποτάξαντα, ἐπ᾿ ἑλπίδι»

Άρα αυτή η «κτίση», δεν υποτάχθηκε στην φθορά από μόνη της («ουχ εκούσα») όπως ο Αδάμ με την αμαρτία του, αλλά υποτάχθηκε εξαιτίας Αυτού που την υπέταξε, και ποια είναι αυτή η «κτίση»; Φυσικά… η φύση! Την φύση υπέταξε ο Θεός στην φθορά! Διαβάζουμε:

Γεν.3:17-18 Προς δε τον Αδάμ είπεν, Επειδή υπήκουσας εις τον λόγον της γυναικός σου, και έφαγες από του δένδρου, από του οποίου προσέταξα εις σε λέγων, Μη φάγης απ' αυτού, κατηραμένη να ήναι η γη εξ αιτίας σου· με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής πάσας τας ημέρας της ζωής σου· 18 και ακάνθας και τριβόλους θέλει βλαστάνει εις σέ· και θέλεις τρώγει τον χόρτον του αγρού·

Τέτοια φθορά έφερε στην φύση ο Θεός, ώστε ο άνθρωπος, σε αντίθεση με τον Αδάμ εντός του κήπου της Εδέμ, να ταλαιπωρείται και αυτός να ταλαιπωρεί την φύση· αυτό ήταν μέρος της ποινής του Θεού στους πρωτόπλαστους, το οποίο βίωναν τα πρώτα παιδιά του Αδάμ μέχρι και εμείς σήμερα. Η φύση/δημιουργία λοιπόν, από τον Αδάμ μέχρι σήμερα πράγματι υποφέρει, αλλά ελπίζει και αυτή ότι όπως εξαιτίας της ανυπακοής του Αδάμ αυτή υποτάχθηκε σε φθορά, έτσι και εξαιτίας του νέου Αδάμ Ιησού Χριστού και αυτή θα ελευθερωθεί από δουλεία της φθοράς, στην ελευθερία των παιδιών του Θεού!!

Θα πει κανείς, Αν μιλάει για την φύση, γιατί χρησιμοποιεί λέξεις όπως προσδοκία, συστενάζει και συνωδινεί; Έχει νόηση η φύση ή μήπως είναι ένα μεταφορικό σχήμα;

Θα μπορούσε να είναι ένα μεταφορικό σχήμα, αλλά και να το δει κανείς έτσι, δεν αλλάζει κάτι, αν και προσωπικά δεν το πιστεύω. Πιστεύω μας δίνεται μία αποκάλυψη, ότι όλα στην φύση έχουν ένα μέτρο νόησης από τον Δημιουργό τους και ότι Αυτός επικοινωνεί ποικιλοτρόπως με αυτά. Αυτό δεν είναι απλώς μία πρόχειρη άποψη. Το αντιλαμβανόμαστε μεν εμμέσως πλην σαφώς μέσα από αυτό το χωρίο εδώ, από αρκετά χωρία που θέλουν ανάλυση ((θέλουν όχι απλά διάβασμα, αλλά χρόνο σκέψης στο τι πιθανόν μας φανερώνουν: Π.χ. Γεν.1:3,6,9,11, 14, 20, 22, Ιώβ 37:5-6, 14-15, 38:7, Ψαλ.65:12-13, 147:15, 148:8, Ιέρ.10:13, Ματθ.8:26-27, Ματθ.17:20, Μάρ.11:12-14, 19-24 [σημειώστε ότι το εδ.14 λέει ότι απεκρίθει/απάντησε ο Χριστός στο δέντρο, το γιατί είναι άλλο θέμα… Διαβάστε αναλυτικά εδώ: http://www.ipertisalithias.gr/index.php?cat=3&id=52&bg=18#article])) που όμως δεν είναι της ώρας μία τέτοια ανάλυση (υπάρχει μέσα στο λινκ), και από διάφορα φαινόμενα στην φύση που δείχνουν ότι υπάρχει κάποια νόηση, μπορούμε να βρούμε διάφορα στο διαδίκτυο π.χ.:

https://www.youtube.com/watch?v=FsXq3klp4M0

https://www.youtube.com/watch?v=DrDGHYRDVNc

https://www.youtube.com/watch?v=e_mjkb74Hqo

Έτσι, βλέπουμε ότι και το Ρωμ.8:21:

ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

…δεν έχει καμία σχέση με την δήθεν αποκαταλλαγή όλων των ανθρώπινων ψυχών με τον Θεό!

Ο Κύριος, το Πνεύμα της αληθείας,

ας δώσει την αύξησή Του,

Αλέξης Τομαράς

ΥΓ. Θα ακολουθήσουν και άλλα χωρία (δείτε αν ήδη προσέθεσα καινούργιο) που παρεννοούνται από όσους φέρουν την ψευδοδιδασκαλία αυτή, ένα άλλο Ευαγγέλιο…. ΠΡΟΣΟΧΗ παίζεται με την αιώνια φωτιά.

www.ipertisalithias.gr

Επιστροφή στην λίστα των άρθρων

Εκτύπωση του άρθρου