(Προτείνω για ευκολία στην ανάγνωση να εκτυπώσετε [έγχρωμη!] την ακόλουθη εργασία. Είναι 51 περίπου σελίδες Α4.)

10 ερωτήματα από έναν

αγαπητό «Ορθόδοξο»

 

    Μιλώντας για Τον Κύριο και την Αγία Γραφή σε ένα ιδιαίτερα αγαπητό «Ορθόδοξο» που γνώρισα στις διακοπές μου, μπήκε στον κόπο ο άνθρωπος να μου γράψει σε ένα χαρτί τις ακόλουθες ερωτήσεις που θα ήθελε να του απαντήσω.

     Σκέφτηκα λοιπόν ότι και άλλοι θα μπορούσαν να είχαν τις ίδιες απορίες, οπότε γιατί να μην το κάνω άρθρο για τους φίλους αναγνώστες της ιστοσελίδας μου. Στην πορεία όμως, αφού είχα τελειώσει μεγάλο μέρος των απαντήσεων μου, και ειδοποίησα τον φίλο μου ότι ετοίμαζα το σχετικό άρθρο ώστε να μπορεί να το διαβάσει και αυτός, με πληροφόρησε ότι αυτές οι ερωτήσεις δεν ήταν δικές του(!), αλλά ότι τις αντέγραψε από κάπου χωρίς να μου αναφέρει από πού. (Μπορώ να προσκομίσω αν χρειαστεί το σχετικό email του.)

 

     Στην πορεία έμαθα σε ποιους ανήκουν αρχικά αυτές οι ερωτήσεις, όμως, τις ακόλουθες απαντήσεις μου σε αυτές τις ίδιες ερωτήσεις, τις απευθύνω στον φίλο μου, όπως αρχικά ήταν η πρόθεσή μου, διότι α) οι ερωτήσεις αυτές ανήκουν –όσο αφορά εμένα- αρχικά σε αυτόν, εφόσον αυτός συγκεκριμένα ήθελε να ακούσει τις απαντήσεις μου, και φυσικά εφόσον β) αυτός είναι που μου τις έδωσε αυτές τις ερωτήσεις. Θα απευθύνομαι έτσι στον φίλο μου αυτόν, αν και φυσικά λαμβάνοντας υπόψη και όλους όσους τις έθεσαν και θα τις έθεταν. Μου τις έγραψε λοιπόν σε ένα μικρό χαρτάκι μπρος-πίσω, το οποίο και σκανάρισα (όσο καλύτερα γινότανε) για να το δείτε:

 

      

 

Μία εισαγωγή

Ένα πράμα που θα αντιληφθεί ο Χριστιανός Διαμαρτυρόμενος είναι ότι υπάρχουν «Ορθόδοξοι» που θεωρούν ότι τα δεδομένα των ερωτήσεων, είναι τα πιστεύω όλων των Διαμαρτυρόμενων Χριστιανών, πράγμα που ξέρουμε οι Διαμαρτυρόμενοι ότι μακράν απέχει από την αλήθεια. Όμως, είναι αλήθεια ότι υπάρχουν αρκετοί Χριστιανοί που πράγματι έχουν κάποιες από τις παρακάτω αντιλήψεις που θα εντοπίσουμε και έτσι θεωρώ ότι τα ακόλουθα θα είναι ωφέλιμα και στις δύο πλευρές, «Ορθόδοξους/Καθολικούς» και Διαμαρτυρόμενους.

    Ο βασικός κορμός αυτών των ερωτήσεων στοχεύει κατά του δόγματος «Μόνο η Γραφή» (Sola Scriptura) που είναι ένα τεράστιο αγκάθι για «Ορθόδοξους», «Καθολικούς». Αγνοούν βέβαια ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι δεν πιστεύουν σε αυτό με τον τρόπο που αυτοί (οι «Ορθόδοξοι/Καθολικοί») νομίζουν και προπαγανδίζουν. Νομίζουν α) ότι εμείς θεωρούμε ότι δεν επιτρέπεται να διαβάσουμε και να λάβουμε υπόψη πνευματικό υλικό έξω από την Αγία Γραφή που όμως σχετίζεται με αυτήν β) ότι πιστεύουμε ότι ο καθένας μας μόνος του πρέπει να βρει τις αλήθειες της Γραφής χωρίς καμία βοήθεια!!! Το μόνο που χρειάζεται δηλαδή είναι το μυαλό του! γ) ότι δεν δίνουμε καμία αναγνώριση στην Εκκλησία, στο Σώμα του Χριστού των πρώτων αιώνων και γενικότερα! Άκουσον! Άκουσον! Άνθρωποι πιστεύουν και διακηρύττουν τέτοια πράγματα για τους Χριστιανούς Διαμαρτυρόμενους (μας λένε «Προτεστάντες» -«Διαμαρτυρόμενοι» στα Αγγλικά- για να προπαγανδίζουν ότι είμαστε ξενόφερτοι και έτσι «οι κακοί»). Σας λέω όμως, ότι είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ ένας αναγεννημένος Χριστιανός Διαμαρτυρόμενος που πιστεύει ότι μόνο η Αγία Γραφή είναι το καταστατικό της πίστεως του Χριστιανού να μην αναγνωρίζει την χρησιμότητα των αδερφών (της κάθε τοπικής Εκκλησίας Του Χριστού) στην κατανόηση σημείων που για όποιον λόγο δεν του γίνονται κατανοητά, αλλά πιο σπουδαία που δεν αναγνωρίζει την ανάγκη βοηθείας Του Αγίου Πνεύματος στην αναγνώριση, κατανόηση, αποδοχή των διδασκαλιών της Γραφής. Όταν, π.χ. εγώ ως πιστός ρωτήσω την γνώμη ενός αδερφού για κάποιο χωρίο στην Γραφή, θα το ζητήσω με την ελπίδα ότι Ο Θεός θα με ελεήσει/χαριτώσει με την συγκεκριμένη κατανόηση/αλήθεια μέσω Του Αγίου Πνεύματος που κατοικεί στον αδερφό. Απλά, επειδή οι Χριστιανοί καλώς τονίζουν τόσο πολύ την αξία και ανάγκη της Αγίας Γραφής, οι άλλοι, οι αμαθείς, νομίζουν ότι αυτό ισοδυναμεί με άρνηση της Εκκλησίας και Του Αγίου Πνεύματος. Αυτό δεν είναι παρά ένα από τα φαιδρά ψέματα του Σατανά. Εδώ μάλιστα ο πιστός προσεύχεται στον Θεό για χίλια δύο θέματα, δεν θα προσευχηθεί για την κατανόηση του «Λόγου»;; Δεν θα λάβει υπόψη του το Σώμα (τους ώριμους πιστούς);; ΜΑ ΓΙΑΤΙ;; Είναι μήπως τόσο πανέξυπνος ο εγκέφαλός του; Μήπως θεωρεί ότι η Βίβλος και ο εγκέφαλός του μόνα τους χωρίς την αποκάλυψη/διδασκαλία Του Αγίου Πνεύματος, θα τα καταλάβουν όλα;; Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν τέτοιοι και θερίζουμε και από αυτούς. Αν είναι δυνατόν όμως κάποιος που ζει με Τον Θεό και διαβάζει την Αγία Γραφή να πιστεύει κάτι τέτοιο! Αλλά ο ψεύτης ο Σατανάς σπέρνει τέτοιες ψευδείς γενικεύσεις, ώστε τελικά ο κόσμος να μισήσει την λογική του «Μόνο η Αγία Γραφή»∙ ξέρει πολύ καλά την αξία της και την τρέμει! Αν του επέτρεπε Ο Θεός την δυνατότητα, θα τις κατάστρεφε όλες τις Αγίες Γραφές στον πλανήτη και ούτε μία δεν θα άφηνε από τον φόβο του μήπως κάποιος την διαβάσει και αφυπνιστεί (…και τι θα γίνει τότε!).

     Από την άλλη, όχι μόνο Το Άγιο Πνεύμα και την Εκκλησία θα συμβουλευτούμε στην κατανόηση της Γραφής, αλλά και τις κοσμικές πληροφορίες θα αναζητήσουμε αν το θελήσουμε. Π.χ. αν κανείς θέλει να μάθει πού στη γη διαδραματίστηκαν τα διάφορα θαύματα και γεγονότα στην ΠΔ θα κοιτάξει… ένα κοσμικό χάρτη! Ένας τέτοιος χάρτης -ξέρουμε- δεν είναι μέρος της αρχαίας Αγίας Γραφής (μην βλέπετε που σήμερα έχουν και χάρτες). Αυτό τι σημαίνει; Ότι δεν θα τον χρησιμοποιήσουμε επειδή δεν βρισκότανε αρχικά εντός αυτής; Αστεία -νομικίστικα- πράγματα φυσικά∙ αυτές οι ερωτήσεις είναι απίστευτα νομικίστικες, δηλαδή «ξύλινες».      

     Αφήνουν λοιπόν να εννοηθεί ότι οι Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι πιστεύουν ότι κατά μία έννοια η Αγία Γραφή έπεσε από τον ουρανό σε μία έρημο, αντί να προμήθευσε Ο Θεός το θέλημά/Αποκάλυψή Του σε ανθρώπους να τα γράψουν και να τα καταλάβουμε εμείς. Φυσικά λοιπόν τους λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη αυτούς. Τα κείμενα αυτά  -με πρόνοια Θεού- από ανθρώπους και σε ανθρώπους παραδόθηκαν. Όσο αφορά την ΠΔ, οι απόστολοι αναγνώριζαν και αποδεχόντουσαν την ήδη εδραιωμένη αξία -από την μία- της ΠΔ στον φυσικό λαό τους τον Ισραήλ (αξία που μαρτυρούσε και Ο Κύριος Ιησούς Χριστός όταν ήταν εδώ στη γη), αναγνώριση την οποίαν και μεταβίβασαν στην συνέχεια στους μαθητές αυτών από τα έθνη. Από την άλλη, τα Ευαγγέλια/επιστολές αυτών των ίδιων των αποστόλων, έγιναν επίσης γνωστά και αποδεκτά από τους υπόλοιπους μαθητές Του Κυρίου (πέραν των 12 δηλαδή), αλλά και από τους μαθητές των ίδιων των 12 αποστόλων (τελικά δηλαδή από όλη την Εκκλησία του πρώτου αιώνα) ως να φέρουν Θεϊκές αλήθειες, διότι γνώριζαν τους Θεόπνευστους αποστόλους και συγγραφείς αυτών και είχαν πολλούς λόγους να τους εμπιστεύονταν. Σε αυτό το σημείο ο ένας «Ορθόδοξος» ίσως κάνει ένα άλμα ζηλωτή και θα πει: «Ε τότε, γιατί δεν δέχεσαι αυτά που λένε για τις διδασκαλίες που βρίσκονται στην Αγία Γραφή οι μαθητές των αποστόλων και οι μαθητές αυτών των μαθητών κ.ο.κ.;;;»

Και η απάντησή μου είναι:

Μισό λεπτό, μην τρέχεις από τώρα! Το μέτρο της -μερικής- γνώσης της κάθε διδασκαλίας της ΚΔ (και της ΠΔ) την έχει θέσει Ο Θεός μέσα στην Γραφή και είναι εκεί για τους γνήσιους μαθητές Του. Οτιδήποτε δεν είναι εκεί, προβλέπεται να συνάγεται εκ της κοινής λογικής (στην οποία συμμαρτυρούν αφιερωμένοι πιστοί) και άλλοτε μέσω της φώτισης του Αγίου Πνεύματος και έτσι ΠΟΤΕ να μην αντιφάσκει με όσα -υπόλοιπα- λέγονται στην Γραφή. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν δεν έχω λόγο να μην δεχτώ κάτι που είπαν οι μαθητές των αποστόλων, εφόσον αυτό γίνεται φανερό στο πνεύμα των λόγων των αποστόλων. Δηλαδή αν θα διαβάσω τι λέγανε οι μαθητές των αποστόλων, θα δεχτώ μόνο τις ερμηνείες με τις οποίες συμφωνούν οι δάσκαλοί τους (συγγραφείς της ΚΔ)! (Ήρθε στην σκέψη το: Ματθ.10:24-25 Δεν είναι μαθητής ανώτερος του διδασκάλου ουδέ δούλος ανώτερος του κυρίου αυτού. 25 Αρκετόν είναι εις τον μαθητήν να γείνη ως ο διδάσκαλος αυτού, και ο δούλος ως ο κύριος αυτού…..) Αν στην συνέχεια το θέμα που ερευνάει κανείς εξακολουθεί να του είναι δύσκολο, ίσως αναζητήσει και πάλι την γνώμη άλλων αρχαίων αδερφών συγγραφέων ή ακόμα πιο εύκολα και την γνώμη των σημερινών εν ζωή πνευματικών γνήσιων αναγεννημένων μαθητών Του Χριστού. Αν τότε η συνείδησή του ακόμα δεν είναι ήσυχη για το συγκεκριμένο θέμα, τότε, τι λέτε να κάνει, να πρέπει να κάνει; Θα πρέπει να δώσει –με προσευχή και νηστεία- χρόνο πίστεως και υπομονής Ο Θεός κατά το έλεός Του και της χάρης Του να ανοίξει την διάνοιά του, απομακρύνοντας σκέψεις-εμπόδια και να θέσει την δική Του μαρτυρία, βεβαιώνοντας τον για τον όποιο «χαμένο κρίκο», κάτι βέβαια που δεν μπορεί να διανοηθεί ένας «Ορθόδοξος», «Μάρτυρας του Ιεχωβά», Μορμόνος κ.ά. Έτσι φίλε «Ορθόδοξε», ο Χριστιανός δεν είναι απλά πιστός, αλλά συνειδητά αφιερωμένος μαθητής Του Κυρίου ο ίδιος. Το φαντάζεσαι έστω; Κανονικός μαθητής ζωντανού Προσώπου. Ο Κύριος δεν έκανε απλά πιστούς, αλλά μαθητές, κάτι που –εμφανώς- δεν πουλάει και πολύ στην θρησκεία σας διότι μάθατε στους πιστούς να τους ταΐζετε ό,τι θέλετε, και να ακούνε μόνο, να μην καταλαβαίνουν, να μην εξετάζουν τις Γραφές όπως λέγανε ότι κάνανε (θα το δούμε) και οι πρώτοι και επόμενοι λεγόμενοι «πατέρες», και τελικά να μένουν αδιάφοροι στην αλήθεια και έτσι ο όποιος τυχόν ζήλος τους έμεινε, να τον εναποθέτουν αναγκαστικά στις μηχανιστικές τελετές σας, τα λεγόμενα μυστήρια. Έτσι, δεν είστε μαθητές Του Κυρίου με την έννοια της λέξης «μαθητής», αλλά κατευθυντήρια όργανα του ειδικού ιερατείου. Ψέματα δεν θα λέω, ούτε θα λέτε κρυβόμενοι πίσω από «πατέρες», «γεροντάδες», ονειροπαρμένους αμπελοφιλόσοφους θεολόγους κτλ. Το θέμα είναι εσύ «Ορθόδοξε» τι ζεις; Δεν σε ρώτησα τι κάποιοι άλλοι (π.χ. γεροντάδες, ασκητές, «άγιοι» κλ.) ισχυρίζονται ότι έζησαν ή ζουν, πίσω από τους οποίους κρύβεσαι. Πώς είναι δυνατόν να σου αρκούν οι «εμπειρίες» (…) άλλων με Τον Θεό ενώ εσύ που μένεις πνευματικά στείρος να λες «Είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος!» Άραγε εξαιτίας τους είσαι τέτοιος, ή εξαιτίας Του είσαι τέτοιος;; Είσαι εχέφρων, γνήσιος, πνευματικά ζωντανός Χριστιανός ή είσαι μόνο ένα πιόνι που προσδιορίζει το ειδικό ιερατείο, πράγμα στο οποίο σε έμαθαν να νιώθεις ασφάλεια (η δύναμη της ταυτότητας/ταμπέλας είναι μεγάλη!); Είσαι έτοιμος να πεθάνεις, αλλά και να ζήσεις πρωτίστως για Τον Χριστό και με τους όρους Του ή στην αμαρτία έχοντας χάψει το γνωστό βολικό δαιμονικό παραμύθι «Εεε.. αυτά, μόνο οι άγιοι μπορούν να τα κάνουν!»; Έχω λοιπόν κάτι στενάχωρο και όχι μόνο να σου πω. Όταν φύγεις από αυτήν την ζωή (με όποιον τρόπο…) θα βρεθείς σε φοβερό τόπο όπου κυριολεκτικά θα υποφέρεις αιωνίως, αν δεν δεχτείς Τον Ιησού με τους δικούς Του όρους (διάβασε στην ιστοσελίδα μου πάνω εκεί που λέει «Ένα Κάλεσμα» για να καταλάβεις). Καμία θρησκεία, κανένας «πνευματικός», κανένας «άγιος», ΚΑΝΕΝΑΣ (!), δεν θα σε σώσει από τις αμαρτίες σου, μόνο Ο Σωτήρας Ιησούς Χριστός που θα πρέπει να γίνει εγκαίρως όμως Σωτήρας σου, θα σε σώσει. Αν ο Χριστός δεν γίνει Σωτήρας και Κύριός σου σε αυτή τη ζωή, δεν θα είναι στην επόμενη ζωή Σωτήρας και Κύριός σου. Το καταλαβαίνεις αυτό; Σκέψου: Ακολουθείς άραγε μία εκ γενετής ανθρώπινη θρησκεία ή Τον Ίδιο Τον Αναστημένο Σωτήρα Ιησού Χριστό; Και όμως, υπάρχει και για σένα αγαπητή ψυχή ακόμα μία άλλη ζωή αληθινή που σε περιμένει, μία αληθινή προσωπική σχέση με Τον Θεό που δικαιούσαι να έχεις χάριν Του Χριστού. Αυτός είναι και ο τελικός σκοπός αυτής εδώ της ιστοσελίδας: η σχέση σου με Αυτόν που σώζει και αλλάζει τον μαθητή Του προς την ομοιότητά Του, όχι η σχέση σου με τις Χριστιανικές ομολογίες (Ορθόδοξος, Καθολικός, Ευαγγελικός κ.ά.). Αυτές είναι άχρηστες μέχρι και επικίνδυνες για την ψυχή σου αν ο Ιησούς Χριστός δεν είναι Οδηγός σου. -Πήρα φόρα και επεκτάθηκα, αλλά ίσως να είναι για το καλό κάποιου που Ο Θεός αυτήν την στιγμή κοιτάζει.

Από την άλλη, ένας άλλος «Ορθόδοξος» ίσως θέσει διαφορετικά το ερώτημα: «Εφόσον λες ότι δέχεσαι και την μαρτυρία της Εκκλησίας, γιατί δεν δέχεσαι και τις διδασκαλίες που δεν βρίσκονται μέσα στην Αγία Γραφή;; Η Εκκλησία που έχει αυτές τις άλλες διδασκαλίες, δεν είχε/έχει το Πνεύμα το Άγιο;;»

Απάντηση: Πρώτον, διότι απλούστατα αντιφάσκουν με αυτές που βρίσκονται στις Γραφές. Άρα, ΤΙ ΝΑ ΤΙΣ ΚΑΝΩ; Όταν διδάσκει Το Άγιο Πνεύμα δεν αναιρεί Τον Εαυτό Του, δεν διδάσκει με αντιφατικές διδασκαλίες.

Δεύτερον, ποιος είχε το Άγιο Πνεύμα και ποιος όχι, έξω από όσους αναφέρονται στην ΚΔ, δεν μπορώ να το ξέρω με σιγουριά, όπως, ούτε εσύ μπορείς να το ξέρεις με σιγουριά. Αυτό το αντιλαμβάνεσαι; Άλλο τι σου έχουν πει. Καταλαβαίνεις ότι εσύ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το ποιος είχε Το Άγιο Πνεύμα κι ποιος όχι;; Ναι, και όμως, με σιγουριά δεν μπορείς να ξέρεις. Από την άλλη, και να ήξερες ότι κάποιος –πριν 19 αιώνες(!..)- είχε Το Άγιο Πνεύμα, δεν σημαίνει ότι ξέρεις και ποια η σχέση του με Τον Θεό σε όλη την πορεία του, πράγμα που κρίνει σε μεγάλο βαθμό τα γραπτά του. Ο άνθρωπος παρόλο που μπορεί να έχει Το Άγιο Πνεύμα, ο ίδιος δεν είναι αλάθητος και δεν υπάρχει εγγύηση ότι αποκλείεται να πλανηθεί. Μιλάμε για μία σχέση με Τον Θεό, και όταν μιλάμε για μία αληθινή σχέση, μιλάμε για κάτι που είναι κινούμενο, μετακινούμενο, ρευστό, και όχι απόλυτα μηχανοποιημένο, παγιωμένο, ρυθμισμένο στην φύση του. Η ποιότητα της σχέσης με Τον Θεό ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ το μέτρο της αλήθειας του έχοντος Το Άγιο Πνεύμα.

Τρίτον, η μαρτυρία της πρώτης Εκκλησίας επί της αλήθειας, δεν άλλαξε ποτέ, και είναι αυτή που βρίσκουμε –κατά την πρόνοια Του Θεού- στα βιβλία της ΚΔ. Πολλοί παρουσιάζουν την «δεύτερη» Εκκλησία (2^ο-3^οαιώνα), ως «πρώτη», αλλά η πρώτη είναι αυτή… του 1^ου αιώνα (!) της οποίας φανερώνεται η πίστη και η πρακτική της στην ΚΔ. Όσοι πιστεύουν ότι είναι συνεχιστές της πρώτης Εκκλησίας, Ιδού η Ρόδος Καινή Διαθήκη, ιδού και το πήδημα η ειλικρινής έρευνα προς απόδειξη!

 

     Προειδοποιώ τα αδέρφια μου εν Χριστώ ότι στην συνέχεια θα βρουν απαντήσεις που ίσως τους σοκάρουν, ή έστω τους προβληματίσουν, και αυτό διότι η ρητορική των όποιων ιεροκηρύκων έχει βλάψει τις διάφορες αλήθειες της Γραφής και πλέον πολλοί πιστοί θεωρούν αλήθεια πράγματα στρεβλά, ψεύτικα και παράλογα. Αντί λοιπόν να με μισήσεις αδίκως αδερφέ/ή μου, στάσου με σύνεση μπροστά τον Θεό και εξέτασε τις περίεργες για σένα θέσεις μου, όχι με βάση αυτά που ακούς -ίσως από μικρό παιδί-, αλλά με βάση όσα εξακριβώνονται από τα γεγραμμένα της Αγίας Γραφής. Ο ποιμένας/δάσκαλός σου ή ο αγαπημένος σου Χριστιανός συγγραφέας που σου είπανε άλλα, ή εσύ που κήρυξες το ίδιο λάθος(!) πολλές φορές, ή εσύ στον οποίο δεν ηχούν καλά αυτά που θα διαβάσεις, δεν είναι το ζήτημα, αλλά ΜΟΝΟ αυτό που μπορεί με την λογική να μου εντοπίσεις στην Αγία Γραφή και αφορά φυσικά αυτές τις ερωτήσεις. Αν μου βρεις κάτι λάθος με βάση την Γραφή, τότε θα σε ευχαριστήσω, και εσένα και Τον Κύριο, και θα διορθώσω το κείμενό μου. Διαφορετικά τονίζω, δεν έχει νόημα να μου απευθυνθείς καν, διότι θα μου σπαταλάς τον χρόνο μου με εθελοθρησκεία. Θα υπάρξουν βέβαια και αδερφοί εν Χριστώ που ΘΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΎΝ από προηγούμενες παράλογες θέσεις και θα δώσουν δόξα στον Θεό! Είθε να είναι όλοι τους τέτοιοι.

    Έχοντας κάνει αυτές τις καλές εξηγήσεις, για να είμαστε καλοί φίλοι –αν και μερικά αυτονόητα, όλα σημαντικά- ας δούμε τώρα αυτά τα 10 ερωτήματα και τις αντιλήψεις από τις οποίες πηγάζουν. Δίπλα στην ερώτηση υπάρχει μία σύντομη απάντηση. Η κάθε μπλε ερώτηση όμως είναι ενεργοποιημένος σύνδεσμος/λινκ που σας πάει στο κείμενο στην συγκεκριμένη ερώτηση με την εμπεριστατωμένη απάντησή της.

Ο Κύριος, Το Πνεύμα της αληθείας, ας είναι μαζί μας, αμήν.

 

1) Πού Λέγει η Γραφή ότι είναι «καταστατικό πίστεως»;

-Πουθενά. Ούτε φυσικά πρέπει να το λέει για να είναι;

2) Πού λέγει (η Αγία Γραφή) ότι είναι «ο Λόγος Του Θεού»;

-Πουθενά. Ούτε φυσικά πρέπει να το λέει για να τον φέρει;

3) Πού λέγει ποια είναι τα βιβλία της;

-Όσο αφορά την Παλαιά Διαθήκη, συγκεκριμένα λόγια του Ιησού, αλλά και του Παύλου. Θα τα εξετάσουμε λεπτομερώς.

4) Με ποια αγιογραφική βάση απορρίπτετε 10 βιβλία της Αγίας Γραφής από την Π.Δ. και κρατάτε μόνο 66;

-Για ποιο λόγο να πρέπει να έχουμε αγιογραφική βάση για κάτι τέτοιο εφόσον ήταν –όπως θα δείξω- ιστορικά εδραιωμένο ποια ήταν τα βιβλία της ΠΔ στην εποχή Του Χριστού. Αν -ας πούμε- δεχόσουν ότι Ο Θεός έδωσε π.χ. ένα βιβλίο με 39 κεφάλαια, θα πρέπει να γράφει μέσα του ότι είναι 39 τα «κεφάλαια» και ποιοι είναι οι τίτλοι των, ώστε εσύ να τα δεχτείς;; Μόνος σου δεν μπορείς να τα μετρήσεις και να τα διαβάσεις;; Δεν παραβλέπουμε φυσικά ότι δεν υπήρχε πάντοτε ένα βιβλίο που απαρτίζονταν από 39 βιβλία, αλλά αντιθέτως τα βιβλία της ΠΔ σιγά-σιγά προσθέτονταν και γίνανε 39 (και όχι τα 49 που έχουν οι «Ορθόδοξοι/Καθολικοί»). Αλλά θα δεις (απορώ με την ερώτηση) ότι υπάρχει και δυνατή Αγιογραφική βάση να τα απορρίπτουμε!!

---Θα απαντήσω και 10 σημαντικές ερωτήσεις που θα ολοκληρώσουν την απάντηση αυτών των δύο ερωτήσεων (3, 4).

5) Πού λέγει η Αγία Γραφή ότι η πίστη της Εκκλησίας κρίνεται με βάση την Αγία Γραφή και όχι το αντίθετο;

-Δεν είναι ξεκάθαρη η διατύπωση της ερώτησης. Στο μέτρο που καταλαβαίνω την ερώτηση απαντώ, ότι κανένα από τα δύο δεν λέει η Αγία Γραφή.

6) Πού λέγει ότι πρέπει όσα τηρεί η Εκκλησία να βρίσκονται μέσα στην Αγία Γραφή;

-Πουθενά.

7) Πού βρήκατε ότι η Αγία Γραφή είναι ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ και όχι απλώς μία από τις πολλές εκφράσεις του;

-Κανένα από τα δύο δεν λέει.

8) Πού λέγει η Αγία Γραφή ότι είναι αλάθητη, και γιατί έχει λάθη;

-α) Πουθενά δεν το λέει… διότι β) γράφτηκαν τα βιβλία της από ανθρώπους, όχι αλάθητους. Τα λάθη προφανώς επετράπησαν από Τον Θεό.

9) Από ποια εδάφια προκύπτει η έννοια της Θεοπνευστίας, όπως τη δέχεται ο Προτεσταντισμός;

-α) Από συγκεκριμένα χωρία που θα εξετάσουμε αναλυτικά. β) Είναι παραπλανητικά τα λόγια της ερώτησης.

 

10) Πού λέγει η Αγία Γραφή, ότι το βιβλίο αυτό είναι «Η μόνη αλήθεια» ως βιβλίο;

-Πουθενά. Είναι –με λίγα λόγια θα πω- γεγονός όμως ότι «η μόνη αλήθεια», δηλαδή το ένα Ευαγγέλιο Του Ιησού Χριστού βρίσκεται μέσα στην ΚΔ, αλλά και «η μόνη αλήθεια» για το πώς προέκυψε ο άνθρωπος πάνω στον πλανήτη αυτό βρίσκεται στην ΠΔ. Το φως της ημέρας λέει πουθενά ότι έρχεται από τον ήλιο;;; Αποδεχόμαστε –λόγω παρατήρησης/εμπειρίας- το αυτονόητο.

 

Αφού απάντησα μονολεκτικά στις ερωτήσεις, ας πάμε τώρα να τις δούμε αναλυτικά μία-μία.

 

1) Πού Λέγει η Γραφή ότι είναι «καταστατικό πίστεως»;

Απάντηση: Αγαπητέ φίλε θεωρώ  ότι παγιδεύτηκες σε μία έννοια και αυτή είναι αυτή του "καταστατικού πίστεως"(«κ.π.»). Το λέω αυτό διότι θυμάμαι μου έλεγες ότι "δεν τα έχει όλα η Αγία Γραφή". Μα ΚΑΝΕΝΑ καταστατικό δεν τα έχει όλα πόσο μάλλον ένα Θεολογικό καταστατικό πίστεως που αφορά μία ζωντανή σχέση με Τον Θεό. Υπάρχουν διδασκαλίες στις οποίες η κοινή λογική μας παραπέμπει, δηλαδή, π.χ. δεν αναφέρει η Αγία Γραφή τις λέξεις "Αγία Τριάδα", ούτε μας λέει ότι είναι Τριαδικός Ο Θεός, αλλά η κοινή λογική που λαμβάνει υπόψη τα σχετικά σημεία της Γραφής (Παλαιάς και Καινής) οδηγεί σε αυτήν την πίστη. Υπάρχει και η προσωπική εσωτερική μαρτυρία και οδηγία Του Αγίου Πνεύματος στους αφιερωμένους μαθητές Του Κυρίου (αυτή η μαρτυρία ΠΟΤΕ δεν αντιφάσκει με τον εαυτό της…) που άλλοτε συνηγορεί σε μία αλήθεια που μόνοι μας εντοπίσαμε, άλλοτε σε μία αλήθεια που για πρώτη φορά Αυτός αποκαλύπτει.

    Πέραν αυτού, λέγοντας ότι «δεν τα έχει όλα η Αγία Γραφή», άραγε ποια «άλλα» θεωρείς ότι δεν έχει (εννοεί τις ανθρώπινες εκκλησιαστικές παραδόσεις όπως βάπτισμα νηπίων, αειπάρθενο, ειδικό ιερατείο, πρεσβείες αγίων κ.ά.); Και το σημαντικότερο ερώτημα είναι: Αυτά άραγε διαψεύδουν τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης (ΚΔ) ή όχι; Δηλαδή αντιφάσκουν μαζί τους ή όχι; Η απάντηση είναι εκκωφαντική και είναι ΝΑΙ!!!

Πρόσεξε τώρα: Το ότι πιστεύουν οι Χριστιανοί ότι η ΚΔ ήταν και είναι καταστατικό πίστεως ("κ.π.") δεν σημαίνει ότι αυτό κάποτε αποφασίστηκε έτσι από τους αποστόλους ή πρώτους μαθητές αυτών. Γιατί όμως;;; Εδώ είναι το κλειδί. Διότι από την αρχή στην Εκκλησία ήταν απλά  δεδομένο ότι τα λόγια Του Χριστού και των αποστόλων ήταν Θεϊκή διδασκαλία και όχι δική τους. Αφού αναστήθηκε Ο Κύριος και αργότερα "κοιμήθησαν" οι απόστολοι, αυτή η πίστη φυσικά παρέμεινε εντός της Εκκλησίας και αυτή νοερά έχριζε αυτομάτως τα κείμενά τους "καταστατικό πίστεως". Αυτό το κύρος φέρανε, ειδικά αν κάποιος γνώριζε και τους αποστόλους προσωπικά. Αυτή η πίστη λοιπόν, παρέμεινε/συνέχισε, αλλά καθώς περνούσαν οι αιώνες έχανε την δυναμική της όταν άρχισε να αντικαθίσταται αυτή από τις τελετές του ειδικού ιερατείου. Αυτές οι τελετές/«μυστήρια» «τραβούσαν» την συγκεκριμένη πίστη στον εαυτό τους ως δήθεν Θεόπνευστες τελετές και τους Θεϊκά δήθεν ορισμένους «ιερουργούς» τους, πράγμα που παραμέριζε την ατομική πίστη ότι τα κείμενα των αποστόλων ήταν στην πρόνοια Του Θεού να λειτουργούν ως ομαδικός και ατομικός πνευματικός χάρτης στην ζωή. Ο λαός γνώριζε μεν νοερά/θεωρητικά την Θεοπνευστία των αποστόλων και των γραπτών τους, αλλά η δυναμική της στο να τους κρατάει καθαρούς από πλάνες εξέλειπε (και για διάφορους άλλους λόγους). Η δε συγκεκριμένη πίστη παρέμεινε ζωοποιημένη και κινητήρια δύναμη μέσα σε διάσπαρτες ομάδες υπό διωγμό από το θρησκευτικό καθεστώς και τελικά αναζωπυρώθηκε κατά την πρόνοια Του Θεού μέσω των Χριστιανών Διαμαρτυρόμενων. 

Ας δούμε όμως κάποια σημαντικά σημεία από την Γραφή για να αποκτήσουμε μία ακόμα πιο ξεκάθαρη εικόνα.

 

Η μαρτυρία Του Κυρίου και των αποστόλων καταγεγραμμένη στην Καινή Διαθήκη

 

Ματθ.22:29 Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτοίς· πλανάσθε μη ειδότες τας Γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού.

Τι αυθεντία λοιπόν έβλεπε Ο Ιησούς στην Παλαιά Διαθήκη;; Δεν την θεωρούσε ως γραπτό καταστατικό πίστεως του Ισραήλ;; Συνεχώς αυτή επικαλείται και μάλιστα επαληθεύει. Ή μήπως οι Εβραίοι δεν την θεωρούν έτσι;

Λου.24:32 Και είπον προς αλλήλους· Δεν εκαίετο εν υμίν η καρδία ημών, ότε ελάλει προς ημάς καθ' οδόν και μας εξήγει τας Γραφάς;

Πόσο σημασία έχει η αλήθεια Του Θεού να υπάρχει και να εντοπίζεται από τους πιστούς στην Γραφή, αλλά ακόμα πιο σπουδαία να επαληθεύεται αυτή από Τον Κύριο στους πιστούς. «Καθ’οδόν» είμαστε και εμείς φίλοι, απλά στην πράξη δεν θέλουν πολλοί Τον Κύριο, Το Πνεύμα της αληθείας, Συνοδοιπόρο… Τον αντικατέστησαν με ιερατεία, κήρυκες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς.

Λου.24:44 Είπε δε προς αυτούς· Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους ελάλησα προς υμάς ότε ήμην έτι μεθ' υμών, ότι πρέπει να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωϋσέως και προφήταις και ψαλμοίς περί εμού. 45 Τότε διήνοιξεν αυτών τον νούν, διά να καταλάβωσι τας Γραφάς·

Πέρα από το αυτονόητο, βλέπουμε εδώ τον τέλειο συνδυασμό: Αγία Γραφή και συνεργίας Του Θεού προς κατανόηση… των Γραφών! Και μάλιστα χωρίς κανέναν -φυσικά- «ειδικό» ιερέα (και μη) να ερμηνεύει, αλλά την μεσολάβηση της υπερφυσικής ενέργειας Του Κυρίου στον να καταλαβαίνουν τις Γραφές.

 

Β’Τιμ.3:15-17 και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού. 16 Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης, 17 διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν

Τα ίδια λοιπόν ξεκάθαρα επιβεβαιώνει και ο Παύλος. Τι συζητάμε; Αν δεν περιγράφει καταστατικό, μάλιστα κάτι πολύ παραπάνω από ανθρώπινο καταστατικό(!), τότε τι κάνει;;;

Αφού έτσι θεωρούσε Ο Θεός την ΠΔ, πως να θεωρεί άραγε τον κανόνα της ΚΔ που επίσης ήταν συντεταγμένη Του;; Προαιρετική, ισόκυρη με άλλα γραπτά, περιττή ή μοναδικό καταστατικό πίστεως;

    Από την άλλη, σκέψου, είναι τυχαίο ότι το λεγόμενο "Σύμβολο της πίστεως" είναι αποτέλεσμα/προϊόν της Καινής Διαθήκης (ΚΔ), δηλαδή των διδασκαλιών της;; Από την ΚΔ υποτίθεται ότι αντλεί το «Σύμβολο» τα άρθρα του! Τυχαίο; Αυτό δεν πρέπει να σε κάνει να δεις διαφορετικά την ΚΔ;

Θυμίζω λοιπόν τα προφητικά λόγια του Κυρίου (άκου τον Κύριο για τις ανθρώπινες προφορικές/γραπτές παραδόσεις):

Ματθ.15:6-9 και ηκυρώσατε την εντολήν του Θεού διά την παράδοσίν σας. 7 Υποκριταί, καλώς προεφήτευσε περί υμών ο Ησαΐας, λέγων· 8 Ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτών και με τα χείλη με τιμά, η δε καρδία αυτών μακράν απέχει απ' εμού. 9 Εις μάτην δε με σέβονται, διδάσκοντες διδασκαλίας, εντάλματα ανθρώπων.

Αυτό κάνουν όσοι παραβλέπουν τους Θεόπνευστους αποστόλους με τα κείμενά τους. Αυτά τα λόγια λέχθησαν από Τον Κύριο για το τότε Εβραϊκό καθεστώς και συγκεκριμένα για τους γραμματείς και Φαρισαίους, όμως, αυτός τελικά ήταν μελλοντικός τύπος της "Ορθοδοξίας/Καθολικισμού." Μόνο Ο Κύριος μπορεί να σου το βεβαιώσει μέσα σου αυτό.  Ξέρω, ότι εδώ που φτάσαμε δεν μπορείς να το δεχτείς, αλλά αυτό είναι κάτι λογικό εφόσον βρίσκεσαι μέσα στον χώρο αυτό και τον βλέπεις με "ειδικά γυαλιά" όπως και οι Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι κάνουν βέβαια με τον δικό τους χώρο. Το θέμα είναι αν θέλουμε να βρισκόμαστε με καθαρή συνείδηση ενώπιον Του Θεού. Ο Κύριος, Το Πνεύμα της αληθείας, ας μας ελεήσει, αμήν.

(Κ.ά.)

 

     Αφού είδαμε την μαρτυρία της ΚΔ, ας δούμε τώρα τι λένε και μερικοί πολύ γνωστοί εκκλησιαστικοί συγγραφείς (κατά μερικούς… «πατέρες»).

 

Η μαρτυρία εκκλησιαστικών συγγραφέων

 

«Ενσκύψατε εις τα ιεράς Γραφάς, τας αληθείς, τας δια του Πνεύματος του Άγίου.» Κλήμης Ρώμης, Προς Κορινθίους 45:1, π. 101 μ.Χ.

Που τους λέει να εγκύψουν;; Στα δικά του μήπως γραφόμενα; Μήπως στα λεγόμενα/γραφόμενα άλλων πιστών ή σε κάποιο δήθεν ειδικό ιερατείο; Ή μήπως τελικά στις ιερές Γραφές που Θεωρούσε "αληθείς" και έργο Του Αγίου Πνεύματος;;; Μπορούσε αυτό να το πει για άλλα γραπτά;; Όχι, διαφορετικά, θα το έκανε.

 

«Εχω την πεποίθηση ότι είσθε καλά μελετημένοι στα ιερά γράμματα και ουδέν σας διαφεύγει...» Πολύκαρπος Σμύρνης, Προς Φιλιππησίους 12:1, π. 135 μ.Χ.

«Μελετημένοι» ήθελε να ήταν σε τι;; Στα ιερά γράμματα. Ποια είναι αυτά; Είναι τα Ιερά Γράμματα της Παλαιάς Διαθήκης φυσικά (θυμίζω ότι δεν υπήρχε ένας ενιαίος κανόνας της ΚΔ ακόμα / δεν αποκλείεται να εννοούσε και τα διάσπαρτα αντίγραφα των γραπτών των αποστόλων).

Τα ίδια λόγια χρησιμοποιεί ο Παύλος στη Β'Τιμ.3:15 "και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού." Θεωρούσε ο απόστολος Παύλος ότι η ΠΔ (όχι κάτι άλλο!) μπορεί να κάνει τον πιστό σοφό ενώ έλαβε την "σωτηρίαν δια της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού"

Συνεχίζουμε.

 

«Σε επικαλούμαι, Κύριε, Θεέ του Αβραάμ και του Ισαάκ και του Ιακώβ, και του Ισραήλ, Συ που είσαι ο Πατήρ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Θεός που ευδόκησες μέσα στο πλήθος του ελέους Σου εμείς να σε γνωρίσουμε … Δώσε στον καθένα που διαβάζει την Γραφή, να σε γνωρίσει… να ενισχυθεί από Εσένα και να απομακρυνθεί από κάθε αιρετική, άθεη και ασεβή ιδέα.» Ειρηναίος Λυών, Έλεγχος ΙΙΙ:6:4 (2^ος αίωνας)

Ο Ειρηναίος ήταν απολογητής. Δες πως μιλάει για την ΠΔ και ΚΔ. Θεωρούσε ότι μέσω των Γραφών θα γλιτώσει κάποιος από τις διάφορες "αιρετικές" ιδέες. Από την άλλη, στο Βικιπαίδεια διαβάζουμε: "...ο Ειρηναίος θέτει το ζήτημα του Βιβλικού Κανόνα ως γνησίου γραπτού υπομνήματος της αποστολικής παράδοσης, που περιέχει τα γνωστά σε εμάς βιβλία της Καινής Διαθήκης (πλην της Γ΄ Ιωάννου, της επιστολής του Ιακώβου και της Β΄ Πέτρου, που δεν αναφέρονται)"

Στο δε έργο "Κατά αιρέσεων" επικαλείται χωρία από σχεδόν όλα τα βιβλία της ΚΔ (Εκτός από Φιλήμωνα, Β'Πέτρου, Γ'Ιωάννου και Ιούδα. Δηλαδή τα 22 από τα 26 βιβλία της ΚΔ!!! Δεν επικαλείται διδασκαλίες άλλων για να αναιρέσει τις αιρέσεις.).

Πιστεύω ότι θα ξέρεις ότι υπήρχαν και πριν τον γνωστό κανόνα της Καρθαγένης (419μ.Χ.) και άλλες λίστες των βιβλίων της ΚΔ που άλλοι είχαν δημιουργήσει. Και αυτό φυσικά λέει πολλά και επιβεβαιώνει τι σου έλεγα στην αρχή για την συγκεκριμένη πίστη της Εκκλησίας σχετικά με τα γραπτά των αποστόλων, ασχέτως πόσα στον αριθμό ενέκριναν μερικοί.

 

“Καθώς ο Μωσαϊκός Νόμος, έτσι και η Καινή Διαθήκη, αμφότερα είναι χρήσιμα δι΄όλας τας εποχάς και από τον ίδιο Θεό εδόθησαν δια την ευδαιμονία του ανθρωπίνου γένους ... Διαβάστε με προσοχή το Ευαγγέλιο, το οποίο μας παρεδόθη απο τους αποστόλους, διαβάστε τους προφήτες, και ευρείτε σε αυτούς τις διδασκαλίες και τα πάθη του Σωτήρα.” Ειρηναίος Λυών (140-202 μ.Χ.)

1) Από ποιους στην συνείδησή του παραδόθηκε το Ευαγγέλιο; Από τους αποστόλους και τους μαθητές αυτών;; ΟΧΙ. Από τους αποστόλους, σκέτο, και τελείωσε το ζήτημα, πράγμα που ήταν φυσικά διαδεδομένο στις εκκλησίες. Αργότερα, αντίγραφα πήγαιναν και έρχονταν.

Δεν δικαιούται λοιπόν κάποιος να προσθέσει κάτι σε αυτό. Αυτό έκανε η μεσαιωνική "Ορθοδοξία/Καθολικισμός", μάλιστα με εκκωφαντικά και ανοιχτά αντίθετες διδασκαλίες.

2) Ποιους λέει λοιπόν να διαβάσουμε;; Τους αποστόλους και τους προφήτες. Δεν μιλάει για άλλους, διότι δεν αναγνωρίζει άλλους που έφεραν το ίδιο κύρος.

Συνεχίζουμε.

 

“Αυτές είναι οι πηγές της σωτηρίας, από τις οποίες όποιος διψά, μπορεί να αντλήσει απο το λόγο του Θεού. Μόνο μέσα σε αυτόν ευρίσκεται η διδασκαλία της ευσέβειας. Για το λόγο αυτό ο Κύριος πρόσβαλε τους Σαδδουκαίους λέγοντας: ‘Πλανάσθε μη γνωρίζοντες τις Γραφές’, και προέτρεψε τους Ιουδαίους με τους εξής λόγους: ‘Ερευνάτε τις Γραφές’ ...” Αθανάσιος Αλεξανδρείας (298-373)

Μήπως είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι για αυτόν, οι Γραφές (εδώ ΠΔ) δεν ήταν καταστατικό πίστεως;;;

(Κάνει ένα λαθάκι ο Αθανάσιος εδώ, διότι το «Ερευνάτε τις Γραφές» που βρίσκεται στα Ευαγγέλια, δεν ήταν προτροπή, αλλά διαπίστωση, διαβάζουμε: Ιωάν.5:39-40 (Αρχαίο κείμενο): «εραυνάτε τας γραφάς, ότι υμείς δοκείτε εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν· και εκείναί είσιν αι μαρτυρούσαι περί εμού· 40 και ου θέλετε ελθείν προς με ίνα ζωήν έχητε.» Πάντως, το ίδιο κάνουν και οι ελάχιστοί «Ορθόδοξοι/Καθολικοί» που διαβάζουν την Γραφή. Την διαβάζουν διότι θεωρούν ότι έχει αυτό που θέλουν, αλλά δεν πάνε σε Εκείνον που δίνει αυτό που θέλουν. Τίποτε τυχαίο.)

 

“Οφείλεις να διαβάζεις με προσοχή τις Αγιες Γραφές και να μη αφήνωνται ποτέ απ’τα χέρια σου.” Ιερώνυμος(347-420)

Μήπως ο Ιερώνυμος πίστευε ότι υπήρχε κάτι άλλο ισόκυρο με τις Γραφές; Μόνο και μόνο που φέρουν την λέξη "Αγίες" θα πρέπει να σε καλύπτει και να μην θέλεις άλλο καταστατικό. Τέλος πάντων, ας προχωρήσουμε.

 

«Είναι αδύνατον να σωθεί κανείς χωρίς την ανάγνωση των Θείων Γραφών;……Δεν ακούτε τη φωνή του απ. Παύλου, ότι όλα εγγράφησαν για την νουθεσία ημων...; Διατί αποφεύγεις τις Γραφές; Αυτό το φρόνημα προέρχεται από τον διάβολο, ο οποίος ζητεί να εμποδίση, ώστε να μη δούμε τους εν αυτή θησαυρούς και να μη λάβουμε τις πλούσιες ωφελιές της.» Ιωάννης Χρυσόστομος (4^ος αιώνας)

Πρόσεξε ότι δεν λέει ποτέ κάτι τέτοιο ο Χρυσόστομος για τα συγγράμματα εκκλησιαστικών συγγραφέων, αλλά το λέει μόνο για τις Θείες Γραφές και εκεί συμπεριλαμβάνει σε αυτές και την ΚΔ (συγκεκριμένα τον Συριακό κανόνα με 22 βιβλία). Αλλά σκεφτείτε φίλοι «Ορθόδοξοι» πως ο ίδιος ερμηνεύει το να αποφεύγει κανείς τις Γραφές, ποια θεωρεί αιτία. Με αυτήν την ερμηνεία λοιπόν, σήμερα συμφωνούν –πώς να το κάνουμε!- ΜΟΝΟ οι Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι, οι δε υπόλοιποι –τα πράγματα μιλούν μόνα τους- προσποιούνται ότι συμφωνούν ενώ επικαλούνται διδασκαλίες άλλων που ανοιχτά αντιτίθενται στην Γραφή.

 

«Παν ρήμα και πράγμα πιστούσθαι δια της μαρτυρίας της Θεοπνεύστου Γραφής» («Μέγας») Βασίλειος (4^ος αιώνας)

Τι άλλο θέλει κανείς για το -θεωρώ- αυτονόητο, ότι δηλαδή πράγματι οι Γραφές/Αγία Γραφή ήταν για την Εκκλησία «καταστατικό πίστεως»;;

 

Τα ελάχιστα δείγματα πιο πάνω, φυσικά επιβεβαιώνουν και τον Λούθηρο που επίσης αναγνώριζε και έλεγε:

«Τι άλλο έκαναν οι Πατέρες από το να ψάχνουν και να παρουσιάζουν ξεκάθαρα και ανοικτά την μαρτυρία των Γραφών;» Μ. Λούθηρος (1483-1546), «Κατά Λατόμους»

Κάτι ήξερε και αυτός, ε;...

 

Τα πιο πάνω, τα ανέφερα για να αναδείξω ότι οι σημερινοί Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι δεν είναι ούτε παράλογοι, ούτε οι μόνοι που βλέπουν την Αγία Γραφή ως καταστατικό πίστεως, αλλά είναι σε συμφωνία με τους πιο πάνω αρχαίους εκκλησιαστικούς συγγραφείς. ΤΟΝΙΖΩ όμως ότι για κάποιον που κυριολεκτικά ζει με την Αγία Γραφή, τα πιο πάνω δεν είναι παρά μόνο ένα ωραίο πλεόνασμα… Για τους υπόλοιπους, είθε να βοηθήσουν να αντιληφθούν ότι αυτό που διάφοροι «Ορθόδοξοι» επιτάσσουν, δηλαδή «Ναι, εντάξει η Αγία Γραφή, αλλά δεν είναι καταστατικό πίστεως. Υπάρχουν και άλλα που δεν είναι εκεί μέσα, που μόνο εμείς οι ‘Ορθόδοξοι’ τα έχουμε.» δεν είναι παρά άλλο ένα δείγμα της εθελοθρησκίας τους. Μην εμποδίζετε λοιπόν οι όποιοι κύριοι τον Ελληνικό λαό από το να αποκτήσει πρόσβαση στην Κ.Δ. και να την θεωρεί ΔΙΚΑΙΩΣ –όπως και οι αρχαίοι- καταστατικό πίστεως!!! Η ιστορία, αλλά και η λογική κατόπιν ανάγνωσή της Γραφής, μαρτυρεί ότι δεν μπορεί παρά να ήταν στην πρόθεση Του Θεού να την βλέπουμε ως καταστατικό πίστεως.

     ((Πριν μερικούς μήνες έμαθα ότι Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι μοίραζαν στην βόρεια Ελλάδα Καινές Διαθήκες μάλιστα εγκεκριμένες από την… «Ορθοδοξία» και ένα cd για όσους δεν μπορούν να διαβάσουν την ΚΔ και τρέξανε οι σκοταδιστές να ενημερώσουν το άλλοτε δεκανίκι τους την αστυνομία (που σιγά-σιγά παύει να είναι διότι ο κόσμος αποκτάει γνώση της αλήθειας σιγά-σιγά…) ώστε να ταλαιπωρηθούν οι εκατοντάδες πιστοί που τις μοίραζαν, μάλιστα πιστοί από διάφορες χώρες(!) που ήρθαν με δικά τους έξοδα (!) για να ευλογήσουν την χώρα μας με το Ιερό βιβλίο που και η ίδια η θρησκεία σας (η «Ορθοδοξία») σέβεται (δήθεν), πράγμα που γίνεται κάθε φορά όταν μοιράζουν Χριστιανοί Καινές Διαθήκες! Ο Σατανάς είναι που φυσικά ωρύεται κανονικά, διότι ξέρει ότι αν σκεπτόμενοι άνθρωποι μελετήσουν την ΚΔ τα θεμέλια της εθελοθρησκίας θα κλονιστούν. Μάλιστα μερικοί χωρικοί είχαν εντολές από τους παπάδες να πετάξουν στα σκουπίδια τις Γραφές και τα cd και το κάνανε!! Αυτό είναι η αληθινή «Ορθοδοξία» ε; ΑΙΣΧΟΣ!!! Θα έρθει η Ώρα Του. Δεν το πιστεύετε;;... Κρίμα για αυτόν τον λαό που πήρατε και θα παίρνετε στον λαιμό σας!!!))

 

Τέλος πάντων, επαναλαμβάνω το -για όσους γνωρίζουν- αυτονόητο που έγραψα την αρχή:

«…από την αρχή στην Εκκλησία ήταν απλά δεδομένο ότι τα λόγια Του Χριστού και των αποστόλων ήταν Θεϊκή διδασκαλία και όχι δική τους. Αφού αναστήθηκε Ο Κύριος και αργότερα "κοιμήθησαν" οι απόστολοι, αυτή η πίστη φυσικά παρέμεινε εντός της Εκκλησίας και αυτή νοερά έχριζε αυτομάτως τα κείμενά τους "κ.π.". Αυτό το κύρος φέρανε, ειδικά αν κάποιος γνώριζε και τους αποστόλους προσωπικά. Αυτή η πίστη λοιπόν, παρέμεινε/συνέχισε, αλλά μετά από πολλούς αιώνες έχασε την δυναμική της μέσα στην mainstream θρησκεία.»

Θα δούμε και άλλα σχετικά, διότι λίγο πολύ όλες οι ερωτήσεις συσχετίζονται.

 

2) Πού λέγει (η Αγία Γραφή) ότι είναι «ο Λόγος Του Θεού»;

Απάντηση: ΠΟΥΘΕΝΑ δεν το λέει και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Είναι αλήθεια ότι οι Χριστιανοί Διαμαρτυρόμενοι όπως και αρκετοί αρχαίοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς ονομάζουν την Αγία Γραφή «Λόγος Θεού». Δυστυχώς και παραδόξως μέσα από την χρήση αυτού του όρου έχει προκύψει πρόβλημα. Ποιο πρόβλημα; Ο πιστός που ονομάζει την Γραφή «Λόγο Θεού», μπορεί αν δεν γνωρίζει να νομίσει ότι λογικά η Αγία Γραφή είναι «Θεο-γραμμένη» και έτσι αλάθητη, ενώ δεν είναι έτσι. Δηλαδή σκέφτονται: «Εφόσον είναι ο Λόγος Του Θεού, δεν μπορεί να έχει λάθη(!!) διότι Ο Θεός ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΗ (!!) και άρα… η Αγία Γραφή είναι αλάθητη!!!»

Πολλά μπορούμε να πούμε σε αυτό το σημείο, αλλά όσο και αν με προκαλεί το όμορφο αυτό θέμα (καθότι είμαι δυνατός υποστηρικτής του “Μόνο Η Γραφή”/Sola Scriptura) θα περιορίσω όσο μπορώ τον εαυτό μου στην ερώτηση. Η απάντησή της λοιπόν είναι:

Η Αγία Γραφή:

α) δεν είναι ο καταγεγραμμένος Λόγος Του Θεού, με την έννοια ότι δεν καταγράφουν οι συγγραφείς μόνο συγκεκριμένα Λόγια Του Θεού σε αυτούς. Μόνο τότε θα μπορούσαμε να μιλούσαμε για γραπτό Λόγο Θεού και να εννοούμε ολόκληρη την Αγία Γραφή, όλα τα κείμενά της. (Μην βγάζετε ακόμα τα συμπεράσματά σας.)

β) δεν γράφτηκε από Τον Θεό, αλλά είναι το έργο Του που –κατά την πρόνοιά Του- «μυστικώς» ανέθεσε σε οδηγούμενους πιστούς ανθρώπους (χωρίς να το ξέρουν οι ίδιοι, με εξαίρεση τον Ιωάννη που έγραψε την αποκάλυψη κατ’ εντολή), που άλλοτε είχαν Θεϊκή αποκάλυψη/έμπνευση κατά την συγγραφή τους και άλλοτε όχι (μιλούσαν και έγραφαν ελεύθερα και με βάση την λογική, την μνήμη και την πείρα τους).

    Σε αυτό το -δεύτερο- πλαίσιο όμως, μικρά λάθη/αντιφάσεις των συγγραφέων υπάρχουν λοιπόν στην Αγία Γραφή και αυτά επετράπησαν από Τον Παντογνώστη Θεό διότι –όπως και η προσωπική μου πείρα και άλλων πολλών λέει- η Βίβλος έχει διαχρονικές κρυφές σκοπιμότητες (αν και είναι άλλο θέμα αυτό). ΟΜΩΣ, αυτές οι αντιφάσεις σε τίποτα δεν αλλοιώνουν το θέλημα Του Θεού για τους πιστούς Του. Θα παραθέσω στην συνέχεια ένα τέτοιο λάθος/αντίφαση, αυτό με… τον έναν ή δύο (;) δαιμονισμένους στα Γάδαρα. Διαβάζουμε την ίδια (συμπληρωματική) διήγηση σε 3 Ευαγγέλια, εκ των οποίων τα 2 καταγράφουν την ύπαρξη ενός δαιμονισμένου, και το 1 καταγράφει την ύπαρξη δύο δαιμονισμένων. Για συντομία δεν παραθέτω ολόκληρο το περιστατικό. Διαβάζουμε:

Ματθ.8:28-29 Και ότε ήλθεν εις το πέραν εις την χώραν των Γεργεσηνών, υπήντησαν αυτόν δύο δαιμονιζόμενοι εξερχόμενοι εκ των μνημείων, άγριοι καθ' υπερβολήν, ώστε ουδείς ηδύνατο να περάση διά της οδού εκείνης. 29 Και ιδού, έκραξαν λέγοντες· Τι είναι μεταξύ ημών και σου, Ιησού, Υιέ του Θεού; ήλθες εδώ προ καιρού να μας βασανίσης;

Μάρ.5:1-3,7 Και ήλθον εις το πέραν της θαλάσσης εις την χώραν των Γαδαρηνών. 2 Και ως εξήλθεν εκ του πλοίου, ευθύς απήντησεν αυτόν εκ των μνημείων άνθρωπος έχων πνεύμα ακάθαρτον, 3 όστις είχε την κατοικίαν εν τοις μνημείοις, και ουδείς ηδύνατο να δέση αυτόν ουδέ με αλύσεις,……………..7 και κράξας μετά φωνής μεγάλης είπε· Τι είναι μεταξύ εμού και σου, Ιησού, Υιέ του Θεού του υψίστου; ορκίζω σε εις τον Θεόν, μη με βασανίσης.

Λου.8:26, 28 Και κατέπλευσαν εις την χώραν των Γαδαρηνών, ήτις είναι αντιπέραν της Γαλιλαίας. 27 Και καθώς εξήλθεν επί την γην, υπήντησεν αυτόν άνθρωπός τις εκ της πόλεως, όστις είχε δαιμόνια από χρόνων πολλών, και ιμάτιον δεν ενεδύετο και εν οικία δεν έμενεν, αλλ' εν τοις μνήμασιν………………………Ιδών δε τον Ιησούν, ανέκραξε και προσέπεσεν εις αυτόν και μετά φωνής μεγάλης είπε· Τι είναι μεταξύ εμού και σου, Ιησού, Υιέ του Θεού του Υψίστου; δέομαί σου, μη με βασανίσης.

     Τα πιο πάνω λοιπόν, για όποιον είναι ειλικρινής και δεν θέλει φανατικά να κρατήσει τα πιστεύω του όποιου δόγματός του, πράγματι συνιστούν λεκτική/νοηματική αντίφαση καθότι πράγματι, για το ίδιο γεγονός, το πρώτο χωρίο μιλάει για δύο δαιμονισμένους και τα υπόλοιπα δύο χωρία μιλούν για έναν δαιμονισμένο. Και οι δύο όμως πλευρές δεν μπορεί –λέει η κοινή λογική και η ειλικρίνεια- να κατέγραψαν την αλήθεια, άρα μία πλευρά είναι λάθος. Συνεπώς, αν δέχεται κανείς ότι Ο Θεός πάντα ενέπνεε τι θα γράψουν οι δούλοι Του (πράγμα που δεν είναι αλήθεια), τότε, εφόσον είναι λάθος η μία πληροφορία, αυτό σημαίνει ότι Ο Θεός δεν είπε στον έναν από τους δύο συγγραφείς να το γράψει όπως το έγραψε (διότι Ο Θεός δεν κάνει λάθη), αλλά το έγραψε έτσι από μόνος του και άρα τότε –ενδεικτικά μέσω αυτού το παραδείγματος- αυτομάτως συνειδητοποιούμε και την ανθρώπινη συμβολή στα κείμενα της Κ.Δ.

Πως όμως να εξηγούνται οι διαφορετικές αυτές καταγραφές;

Απάντηση: Ή η μία πλευρά (Ματθ.8/με τους 2 δαιμονισμένους) είχε απλούστατα καλύτερη μνήμη ή πληροφόρηση του γεγονότος από την άλλη, ή η άλλη πλευρά (Μαρ.5 και Λου.8/με τον έναν) κατέγραψε την ουσία μην δίνοντας βάση στο πόσοι ήταν οι δαιμονισμένοι διότι τα ίδια ακριβώς λέγανε και οι «δύο» δαιμονισμένοι και τα ίδια βίωσαν και οι δύο από τον Χριστό. (Ίσως να υπάρχει και άλλη εξήγηση.) Και πάλι όμως, βάσει αυτών των εξηγήσεων, αν μείνουμε αυστηρά στις λέξεις, παραμένει η αλήθεια ότι η μία από τις δύο πλευρές έκανε όπως είπαμε ένα μικρό λεκτικό/νοηματικό «λάθος». Αν και βλέπουμε έτσι ότι με μία απλή λογική λύνεται σε ικανοποιητικό βαθμό το ζήτημα, τονίζω ότι αυτό δεν αναιρεί ότι πρόκειται περί αντίφασης λεκτικής/νοηματικής, αν και όχι αντίφαση ιδιαίτερης σημασίας, πράγμα που φανατικοί αμαθείς πιστοί πολλές φορές δεν παραδέχονται και γίνονται αιτία η Βίβλος -ως δήθεν αλάθητη…- να διασύρεται από άθεους στο διαδίκτυο.

    Τέτοια παραδείγματα, είναι αρκετά και στην Παλαιά Διαθήκη (ΠΔ) και στην ΚΔ όσο και αν μερικοί φανατικοί προσπαθούν να τα εξευγενίσουν λέγοντάς μας: «Δεν είναι αντιφάσεις, αλλά διαφορετικές οπτικές»(κ.ά. γελοιότητες). Πιστεύω δε ότι Ο Θεός στην πανσοφία Του και πρόνοια Του, επέτρεψε τους Θεόπνευστους συγγραφείς του κάνουν τέτοια λάθη με σκοπό α) ο άνθρωπος να μην «Θεοποιήσει» την Αγία Γραφή, να μην γίνει είδωλό του, αλλά να είναι μόνο οδηγός του και αυτό όμως στα Χέρια Του Κυρίου β) να μην «ειδωλοποιηθεί» ίσως κάποιος από τους συγγραφείς, ως κάτι το ιδιαίτερο, το τέλειο, το αλάνθαστο, γ) να μην μπορεί κανένας να ισχυριστεί κάποια σκευωρία/συνωμοσία/απάτη με τα κείμενά του, διότι αν ήταν έτσι τέτοια λάθη δεν θα υπήρχαν, δ) υπάρχει και άλλο λόγος που δεν θέλω να τον σχολιάσω. (Ίσως να υπάρχουν και άλλοι!)

―Σκεφτήκατε ποτέ, γιατί να έχουμε «4 Ευαγγέλια» και όχι ένα που τα έχει όλα; Και γιατί αυτά τα «4 Ευαγγέλια» να έχουν και λεκτικές αντιφάσεις;; Απάντηση:

1) Προφανώς διότι επιτρέπονταν να γράψουν ελεύθερα οι 4 αυτοί άνθρωποι. Ήθελε Ο Θεός, να διασταυρώνουμε την αλήθεια Του από τους ίδιους πρώτους μαθητές, και όχι μόνο από έναν, ώστε α) να μην μπορεί να κατηγορηθεί ένας (στην περίπτωση ενός Ευαγγελίου) ότι έλεγε ό,τι ήθελε (!) και ταυτόχρονα β) να εκτίθεται όποιος άλλος επιχειρεί να εκφέρει διαφορετικό Ευαγγέλιο, εφόσον τα «4» Ευαγγέλια (ουσιαστικά 4 μαρτυρίες επί του ίδιου του Ευαγγελίου) έχουν ήδη αποφανθεί ως προς την αλήθεια!

2) Μία μόνο μαρτυρία, ειδικά ως προς τέτοια υπερφυσικά γεγονότα που αναφέρονται στα Ευαγγέλια, θα μπορούσαν πιο εύκολα να αμφισβητηθούν, σε σύγκριση με 4 μαρτυρίες αυτοπτών και αυτήκοων μαρτύρων!

3)Ο Θεός πάντα καταφέρνει αυτό που θέλει, ακόμα και μέσα από την ελευθερία μας!!! Δεν χάνει το σχέδιό Του ποτέ! Η αλήθεια Του υπάρχει αναμφισβήτητα και έτσι (με 4 Ευαγγέλια), δηλαδή α) είναι αυτή και μέσα στα 4 αυτά κείμενα και β) όλα αλληλοσυμπληρώνουν το ένα πορτρέτο, το ένα μήνυμα, της ζωής και διδασκαλίας Του Ιησού Χριστού μέσω Του Ιδίου και των αποστόλων του.

Ο λόγος τελικά που είναι 4 τα κείμενα των «Ευαγγελίων», είναι η ανθρώπινη φύση μας, που δεν θα της έφτανε ένα!

    Θα ξεκαθαρίσω δύο σημεία.

1) Ίσως ρωτήσει κάποιος: Τότε πώς θα πούμε ότι είναι Θεόπνευστα π.χ. αυτά τα τρία χωρία που μας παρέθεσες σχετικά με τους δαιμονισμένους στα Γάδαρα;; Απάντηση: ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ότι πρέπει να ονομάσεις αυτά τα τρία χωρία Θεόπνευστα για να τα δεχτείς ως αλήθεια;; Αν δεν τα θεωρήσεις Θεόπνευστα τα όποια λόγια της Γραφής, ρωτώ, δεν σου είναι χρήσιμα ως ιστορικές πληροφορίες και ως ηθικές παραγγελίες/διδάγματα, και μάλιστα ως προερχόμενα από αφιερωμένους αποστόλους/μαθητές Του Κυρίου; Δεν μπορεί δηλαδή να βγάλεις λογικό, ασφαλές, συμπέρασμα; Σκέψου τι σε ρωτάω. Φυσικά μπορείς!

Από την άλλη, θα σου πω αν επιμένεις, πως για μένα πράγματι υπάρχει «Θεοπνευστία» και σε αυτά τα αντιφατικά χωρία! Καλά άκουσες. Υπάρχει στους συγγραφείς και αυτών των χωρίων που είδαμε!!! «Μα πως είναι δυνατόν αυτό;!!!» διαμαρτύρεται κάποιος/α. Ποια λοιπόν μπορεί να ήταν η Θεϊκή έμπνευση που μπορεί να είχαν εφόσον αυτή δεν ήταν προφανώς να καταγράψουν τα συγκεκριμένα λόγια;; Η ακόλουθη οδηγία: «Θυμηθείτε/μάθετε και γράψτε για αυτό το γεγονός-θαύμα (στη Γαδάρα).» Σκεφτείτε το. Αυτό που λέω είναι, ότι η Θεϊκή έμπνευση στον άνθρωπο δεν περιορίζεται στην καταγραφή συγκεκριμένων λέξεων, αν και, και αυτό υπάρχει, αλλά συχνά φέρει μορφή γενικότερη αν και με συγκεκριμένες οδηγίες μέσα στις οποίες όμως, ο πιστός είναι ελεύθερος να κινηθεί με τις δικές του δυνατότητες και τρόπους (γνωρίζοντας βέβαια Ο Θεός τα αόρατα πλαίσια των κινήσεών ή και άλλοτε καθορίζοντας τα..).

Συμπληρώνω ότι: Η βαθύτερη επίγνωση και αποδοχή της Θεοπνευστίας των Γραφών είναι κάτι που αποκτάται μέσα από μία ζωντανή σχέση μαζί με Το Πρόσωπο που έδωσε έμπνευση στους συγγραφείς αυτών, και όχι μέσα από τις ίδιες τις Γραφές ή επειδή άλλοι μας τα επιβεβαιώνουν. Αν και εμπιστευόμαστε τους όποιους προλαλλήσαντες (άλλοτε και κακώς!..), κάποια στιγμή, αυτό από μόνο του (η εμπιστοσύνη στην πίστη της Εκκλησίας, ότι η Γραφή είναι Θεόπνευστη) χάνει ή μπορεί να χάσει εντελώς την δυναμική του. Αν όμως Ο Θεός Ο Ίδιος «ποτίζει» την δυναμική της πίστης ότι η Γραφή είναι Θεόπνευστη, δεν θα εκλείψει ποτέ αυτή.

    Μην ανησυχείς λοιπόν. Εφόσον Ο Θεός του συγγραφέα, είναι ο δικός σου Θεός, δεν θα σε αφήσει, αλλά θα σε οδηγεί στην αλήθεια Του μέσα από όποιες δυσκολίες και αν συναντήσεις σε αυτά τα γραπτά κείμενα. (Πώς να αποδείξεις κάτι τέτοιο σε κάποιον αποξενωμένο από την ζωή Του Θεού;… Πάλι, η εσωτερική μαρτυρία Του Θεού ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.) Υπάρχουν και άλλα πολλά ενδιαφέροντα που μπορούμε να πούμε εδώ, αλλά θεωρώ καλύψαμε την συγκεκριμένη ερώτηση. Η Αγία Γραφή λοιπόν δεν εμπεριέχει μόνο τους Λόγους Του Θεού στους προφήτες και αποστόλους ώστε να ονομάζεται Λόγια/ος Θεού, αλλά μαζί με αυτά και πολλά άλλα.

2) Το να ονομάζει κάποιος Χριστιανός την Αγία Γραφή: «Λόγο Θεού», δεν είναι απαραίτητα λάθος εφόσον όταν το κάνει έχει την γνώση και έτσι και την διάκριση ότι Ο Λόγος Του Θεού δεν είναι το γραπτό κείμενο, αλλά αυτός που προφορικά ή και πνευματικά δόθηκε στους Θεόπνευστους προφήτες και αποστόλους και αυτοί κατέγραψαν με δικό τους τρόπο και άλλοτε με τον δικό Του τρόπο. Αν έχουμε αυτά υπόψη, μπορούμε να πούμε π.χ. «Ο Λόγος Του Θεού (που δόθηκε στους μαθητές και αυτοί κατέγραψαν) μας φανερώνει…», αναφερόμενοι όμως στο αποκαλυμμένο και καταγεγραμμένο θέλημα Του Θεού, την διδαχή Του για εμάς. Έτσι, π.χ. διαβάζοντας τις Πράξεις των αποστόλων, διακρίνουμε όχι μόνο τον Λόγο/Λόγια Του Θεού, αλλά πώς οι απόστολοι Του Θεού ζούσαν στην πράξη την εν Χριστώ ζωή τους και πως διέδιδαν και υπό ποιες συνθήκες, και το θέλημά Του στους πιστούς και απίστους. Διαβάζουμε π.χ.

Πράξ.9:28-29 Και ήτο μετ' αυτών εν Ιερουσαλήμ εισερχόμενος και εξερχόμενος και μετά παρρησίας κηρύττων εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού, 29 και ελάλει και εφιλονείκει μετά των Ελληνιστών· εκείνοι δε κατεγίνοντο εις το να θανατώσωσιν αυτόν.

Αυτός λοιπόν, δεν είναι Λόγος/Λόγια Θεού, αλλά λόγια ανθρώπων, συγκεκριμένα λόγια του Λουκά. Από την άλλη, μέσα στο ίδιο αυτό κεφάλαιο, λίγο πριν, διαβάζουμε τον Λόγο Του Θεού προς ανθρώπους, αλλά και τον λόγο των ανθρώπων προς Τον Θεό:

Πράξ.9:10-13 Ήτο δε τις μαθητής εν Δαμασκώ Ανανίας ονομαζόμενος, και είπε προς αυτόν ο Κύριος δι' οράματος· Ανανία· Ο δε είπεν· Ιδού εγώ, Κύριε. 11 Και ο Κύριος είπε προς αυτόν· Σηκωθείς ύπαγε εις την οδόν την ονομαζομένην Ευθείαν και ζήτησον εν τη οικία του Ιούδα τινά Σαύλον ονομαζόμενον Ταρσέα· διότι ιδού, προσεύχεται, 12 και είδε δι' οράματος άνθρωπον Ανανίαν ονομαζόμενον ότι εισήλθε και έθεσεν επ' αυτόν την χείρα, διά να αναβλέψη. 13 Απεκρίθη δε ο Ανανίας· Κύριε, ήκουσα από πολλών περί του ανδρός τούτου, όσα κακά έπραξεν εις τους αγίους σου εν Ιερουσαλήμ·

Επίσης διακρίνουμε τον Λόγο Του Θεού που δόθηκε ως διδαχή στους αποστόλους, π.χ. στο κεφάλαιο 2 διαβάζουμε για την διδασκαλία που Ο Θεός έδωσε στους μαθητές, συγκεκριμένα εδώ στον Πέτρο:

Πράξ.2:37-39 Αφού δε ήκουσαν ταύτα, ήλθεν εις κατάνυξιν η καρδία αυτών, και είπον προς τον Πέτρον και τους λοιπούς αποστόλους· Τι πρέπει να κάμωμεν, άνδρες αδελφοί; 38  Και ο Πέτρος είπε προς αυτούς· Μετανοήσατε, και ας βαπτισθή έκαστος υμών εις το όνομα του Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών, και θέλετε λάβει την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος. 39 Διότι προς εσάς είναι η επαγγελία και προς τα τέκνα σας και προς πάντας τους εις μακράν, όσους αν προσκαλέση Κύριος ο Θεός ημών.

Αυτά που έθεσα σε κόκκινο είναι ο Λόγος/Λόγια/διδαχή/θέλημα που διδαχτήκανε οι απόστολοι από Τον Κύριο και εξέφρασαν με δικά τους λόγια (μαύρα υπογραμμισμένα - εδ.38).

    Τέτοια παραδείγματα «Λ/λόγων» υπάρχουν σε όλη την Αγία Γραφή, και έτσι καλό είναι να διακρίνουμε τι είπε Ο Θεός στους ανθρώπους (και αυτοί τελικά κατέγραψαν) και τι συμπλήρωσαν οι άνθρωποι που είχαν ζωντανή σχέση με Τον Θεό με δική τους πρωτοβουλία ή με Θεϊκή πρωτοβουλία (μάλλον και μυστική, χωρίς δηλαδή να την γνωρίζουν οι ίδιοι).

Έρχονται στην σκέψη επίσης τα λόγια του Παύλου:

Α’Κορ.7:25-26 Περί δε των παρθένων προσταγήν του Κυρίου δεν έχω· αλλά γνώμην δίδω ως ηλεημένος υπό του Κυρίου να ήμαι πιστός. 26 Τούτο λοιπόν νομίζω ότι είναι καλόν διά την παρούσαν ανάγκην, ότι καλόν είναι εις τον άνθρωπον να ήναι ούτως.

Β’Κορ.8:10 Και εις τούτο γνώμην δίδω· διότι τούτο συμφέρει εις εσάς, οίτινες ηρχίσατε από πέρυσιν

ουχί μόνον το να κάμητε, αλλά και το να θέλητε·

Αυτά, δεν είναι Λόγος Θεού, αλλά γνώμες του Παύλου και έτσι πρέπει να τις δούμε, διότι έτσι τις βλέπει ο ίδιος, πράγμα που προφανώς θεωρούσε ότι θα μας ωφελούσε αν μας το γνωστοποιούσε και γραπτώς!!! Ας μην γινόμαστε λοιπόν βασιλικότεροι του βασιλέως.

   Έτσι, στο πρώτο χωρίο μαθαίνουμε ότι ο Παύλος λάμβανε προσταγές από Τον Κύριο απευθείας και φυσικά αυτές δίδασκε και προφορικά και γραπτώς στις επιστολές τους. Αυτές οι προσταγές, είναι Λόγος Θεού εντός των κειμένων της ΚΔ. Λέει ο Παύλος πάλι:

Α’Κορ.14:37-38 Εάν τις νομίζη ότι είναι προφήτης ή πνευματικός, ας μάθη εκείνα τα οποία γράφω προς εσάς, ότι είναι εντολαί του Κυρίου. 38  αλλ' εάν τις αγνοή, ας αγνοή.

---Αυτές λοιπόν τις εντολές/διδαχές φυσικά τις θεωρούμε Λόγο Θεού, ασχέτως αν γράφονταν από χέρι ανθρώπου.

Είδαμε στα γρήγορα ότι η Αγία Γραφή εμπεριέχει τον Λόγο/Θέλημα Του Θεού, αλλά και όχι μόνο αυτό. Είθε, την επόμενη φορά που θα πεις «Στον Λόγο Του Θεού διαβάζουμε…», να έχεις τα πιο πάνω υπόψη.

 

(Τις ακόλουθες δύο ερωτήσεις θα τις απαντήσω μαζί.)

3) Πού λέγει ποια είναι τα βιβλία της;

4) Με ποια αγιογραφική βάση απορρίπτετε 10 βιβλία της Αγίας Γραφής από την Π.Δ. και κρατάτε μόνο 66;

Απάντηση και για τις δύο ερωτήσεις: Εμμέσως πλην σαφώς μας λέει η Καινή Διαθήκη ποια είναι τα βιβλία της ΠΔ και αυτή επομένως είναι η Αγιογραφική βάση να απορρίψουμε τα 10 Δευτεροκανονικά ως μη ανήκοντα στον Εβραϊκό κανόνα. Ναι, και όμως(!), κάτι που δεν γνωρίζουν αρκετοί -υποτίθεται- διαβασμένοι «Ορθόδοξοι».

Σημαντική διευκρίνηση: Μιλώντας για τον Εβραϊκό «κανόνα» δεν αναφέρομαι σε κάποιον επίσημο κλειστό κανόνα (ασχέτως αν θα αναδείξω ότι πρέπει να υπήρχε, πιθανόν όπως πιστεύεται να δημιουργήθηκε αμέσως μετά την Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία), αλλά στα βιβλία που φαίνεται η συνείδηση του Εβραϊκού λαού θεωρούσε Θεόπνευστα και συγκεκριμένα στον αριθμό που έτσι είχαν σιγά-σιγά προστεθεί στην ιστορία τους∙ βεβαίως αυτά τα βιβλία –επίσημα ή ανεπίσημα- τα θεωρούσαν κλειστό κανόνα.

Ας λάβουμε σε αυτό το σημείο υπόψη το εξής σημαντικό: Ένας κλειστός κανόνας βιβλίων δεν είναι πάντοτε απαραίτητος, αλλά χρειάζεται μόνο όταν υπάρχει κίνδυνος άλλα βιβλία να θεωρηθούν ότι ανήκουν στην ίδια λίστα/ομάδα βιβλίων. Μέχρι εκείνη την στιγμή του κινδύνου, επίσημος «κανόνας» βιβλίων δεν χρειάζεται, διότι όλοι ξέρουν αυτά που τους παραδόθηκαν και διατηρούν ως κλειστό κανόνα, δηλαδή μία λίστα βιβλίων στην οποία δεν έχουν πρόθεση να προσθέσουν άλλα. Παρακαλώ να το συνειδητοποιήσετε αυτό διότι είναι κάποιοι που ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε κλειστός κανόνας και εννοούν επισήμως κλειστός κανόνας, πράγμα που επί της ουσίας εκτροχιάζει το θέμα. -Αυτό λοιπόν που μας νοιάζει για τώρα είναι ποιος ήταν ο αριθμός αυτών των αποδεκτών –πιο αξιόπιστων- βιβλίων την εποχή του Ιησού Χριστού, ώστε να αντιληφθούμε σε τι αναφερότανε μιλώντας για αυτά στα Ευαγγέλια της ΚΔ.

     Τι θέλουν –μεταξύ άλλων- όμως να μας πουν οι δύο αυτές ερωτήσεις; Ότι εφόσον δεν έχουμε την σχετική πληροφόρηση στην ίδια τη Γραφή για τον αριθμό των βιβλίων της, πως μπορεί κάποιος πιστός να είναι συνεπής με την αρχή «Μόνο η Γραφή» (Sola Scriptura) όταν βρίσκει και χρησιμοποιεί και πληροφορίες έξω από την Αγία Γραφή ως προς ποια βιβλία να κρατήσει ως Θεϊκό κανόνα;;; Άρα, πρέπει να ανατρέξει στην Εκκλησία να μάθει τι ισχύει.

Απάντηση: Φυσικά!!! ΞΕΚΟΛΛΉΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Το «Μόνο η Γραφή» ΠΟΤΕ δεν πρέπει να είναι μία παράλογη νομικίστικη αρχή με παράλογες εφαρμογές! Εξήγησα ήδη στην αρχή τις ανόητες παρεξηγήσεις γύρω από το θέμα αυτό. Όταν ο πιστός έχει ως καταστατικό πίστεως την Αγία Γραφή, αυτό δεν τον εμποδίζει στο να λάβει υπόψη τι λένε και άλλοι για την Αγία Γραφή!! Αν είναι δυνατόν δηλαδή! Το κήρυγμα στην Εκκλησία τι νομίζετε ότι θεωρούμε ότι είναι; Τα διάφορα βιβλία για διάφορα Βιβλικά θέματα; Είναι εξηγήσεις ή/και αναλύσεις ενός «Πνευματοφόρου» -εννοείται- πιστού επί κάποιου χωρίου/ων.

     Από την άλλη, όλες οι λέξεις στην Γραφή έχουν φυσικά συγκεκριμένες σημασίες που πρέπει να γνωρίζουμε ή να μας γνωστοποιηθούν προκειμένου να μπορούμε να καταλάβουμε τι διαβάζουμε, όπως όμως συμβαίνει και με όλα τα γραφόμενα πάνω στο πλανήτη γη!! Για αυτό και θα χρησιμοποιούμε και λεξικά Εβραϊκά και της Αρχαίας Ελληνικής! Και αυτά όλα, τα όποια ευρήματά μας κατά την έρευνά μας, γίνονται κατανοητά με… την λογική, εγκεφαλική τακτική, που Ο Δημιουργός έθεσε στον άνθρωπο, πράγμα που ο Σατανάς θέλει να υποτιμήσει, αν είναι δυνατόν να την καταργήσει. Η λογική «συνδέει –που λέμε- τις τελείες» και βγάζουμε συμπέρασμα. Όταν η λογική σφάλει ή έστω δεν μπορεί να βγάλει συμπέρασμα, τότε ΦΥΣΙΚΑ χρειαζόμαστε Το Άγιο Πνεύμα και τους αδερφούς που έχουν Το Άγιο Πνεύμα μέσα τους (την Εκκλησία - όποιους πιστούς εκλέξει) να συνδέσει τις όποιες «τελείες». (Ακούει κανείς;) Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν –υπό προϋποθέσεις…- θα οδηγήσει τον πιστό εν καιρώ στην αλήθεια της Αγίας Γραφής ή απευθείας τον ίδιο ή μέσω της διδαχής της Εκκλησίας. Επομένως Ο Θεός φυσικά δεν προμήθευσε μόνο την Γραφή, αλλά προμήθευσε και την λογική και εξω-Βιβλικές πηγές, και την Εκκλησία και Το Άγιο Πνεύμα, ασχέτως που η Αγία Γραφή δόθηκε ως «καταστατικό πίστεως» (να δανειστώ τα λόγια του «Ορθόδοξου» φίλου μου).

Τώρα, όσο αφορά τον αριθμό των βιβλίων της ΠΔ, και γιατί όχι «και τα Δευτεροκανονικά», πάλι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ αν κάποιος λάβει έξω-Βιβλικές πληροφορίες σχετικά, εφόσον τις θεωρεί απαραίτητες. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να επισημάνω τα ακόλουθα:

 

     Στη συνέχεια θα ακολουθήσουν 10 σημεία (9 εκ των οποίων είναι ερωτήσεις) που αποσκοπούν -μεταξύ άλλων- να βάλουν μία σειρά στο όλο θέμα. Οι σχετικές πληροφορίες στο διαδίκτυο είναι διάσπαρτες και άλλοτε περίεργες ή και φανερά μη αξιόπιστες, όπως στα περισσότερα θέματα. Θεώρησα έτσι ότι είναι καλό να επιχειρήσω να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά για σας, να υπάρχει μία δομή  που αγγίζει τα πιο ουσιαστικά ερωτήματα του θέματος. Ελπίζω «υπέρ της αληθείας» να το κατάφερα, διότι δεν ήταν καθόλου εύκολο καθώς περιπλέκονται πολλοί παράγοντες.

    Όσοι ερευνήσετε το όλο θέμα στο διαδίκτυο, να λάβετε υπόψη ότι κατά κανόνα, αυτά που θα βρείτε δεν θα είναι απολύτως αντικειμενικά (από άποψη λογικής και σίγουρων πληροφοριών/δεδομένων), αλλά θα προσαρμόζονται σε μικρό ή μεγάλο βαθμό στα πιστεύω τον «Καθολικών», «Ορθοδόξων» και «Διαμαρτυρόμενων». Επανειλημμένα διαπιστώνω ότι δυστυχώς οι θεολόγοι είναι πολλές φορές από ανόητοι μέχρι δόλιοι. Όταν ακούτε κάποιος να λέει «ο θεολόγος/καθηγητής τάδε έγραψε…» ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΠΟΛΎ ΕΠΙΦΥΛΑΚΤΙΚΟΊ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΛΟΥΘΕΙ. Πολλές φορές μας λένε την προκατειλημμένη γνώμη τους κρυμμένη πίσω από το μανδύα της ειδικότητάς τους.

    Εφαρμόζοντας το «τα πάντα δοκιμάζετε, το καλό κατέχετε»(Α’Θεσσ.5:21) -το ίδιο να κάνετε και εσείς,- παραθέτω λοιπόν δεδομένα που βρήκα στις πιο κάτω ιστοσελίδες (και όχι μόνο) αν και με προσοχή και διάκριση:

http://carm.org/why-apocrypha-not-in-bible

http://www.askelm.com/restoring/res003.htm#_ftnref1

http://users.auth.gr/mkon/PDF/CANON%20OF%20OT.pdf

http://www.blueletterbible.org/faq/don_stewart/stewart.cfm?id=395

http://www.blueletterbible.org/faq/don_stewart/stewart.cfm?id=393

http://www.bible.ca/catholic-apocrypha.htm

http://www.bible.ca/b-canon-jesus-favored-old-testament-textual-manuscript.htm

http://www.bible.ca/b-canon-books-mentioned-bible.htm

http://www.theapostolicfaith.gr/index.php/el/planonelegxos/item/112-deyterokanonika
http://www.moresureword.com/LXXHOAX.htm

http://www.biblelight.net/hebrew-canon.htm

http://www.ntcanon.org/Muratorian_Canon.shtml

-Συνιστώ να διαβάσετε όλα όσα αυτές έχουν να πούνε σχετικά (πολύ ενδιαφέροντα!...). Επειδή δυστυχώς πολλοί δεν θα μπουν στον κόπο να διαβάσουν όλα όσα λέγονται σε αυτές τις ιστοσελίδες, και άλλοι δεν γνωρίζουν αγγλικά, έκανα ελεύθερη μετάφραση/απόδοση διαφόρων σημείων αυτών των ιστοσελίδων που θεωρούσα θα ωφελήσει τον αναγνώστη. Σημειώστε ότι οι πληροφορίες εναντίον της θέσης ότι υπήρχε ένας Εβραϊκός κανόνας που α) δήθεν στην εποχή Του Ιησού Χριστού εμπεριείχε και τα Δευτεροκανονικά τα οποία και β) που ως μέρος του Εβραϊκού κανόνα είχαν επίσης μεταφραστεί και στα Ελληνικά, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΕΛΕΙΩΜΟ!

    Τα δεδομένα λοιπόν που οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη ακολουθούν και αυτά δεν μαρτυρούν υπέρ της «Ορθόδοξης» ή «Καθολικής» Βίβλου με τα επιπλέον Δευτεροκανονικά βιβλία (οι «Καθολικοί» δέχονται 3 λιγότερα!..).

Με την σειρά μου όμως, διευκρινίζω ότι δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω όλες τις λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά ότι η έρευνά μου (παλαιότερη και καινούργια) σε αυτό το συμπέρασμα με οδήγησε έχοντας λάβει υπόψη και τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς. Η ζυγαριά της συνείδησής μου λοιπόν γέρνει τόσο πολύ προς την ΠΔ των Διαμαρτυρόμενων, του Εβραϊκού κανόνα (με τα 39 βιβλία), που… ακουμπάει κάτω, στον Βράχο! Για αυτό και η συγκεκριμένη ερώτηση του φίλου «Ορθοδόξου» με άφησε σχεδόν άναυδο.

    Επισημαίνω πάλι ότι και άλλα θα μπορούσαν να συμπληρωθούν, αλλά αυτά, ως δικό μου «μοντάζ» θα έλεγα, είναι ικανά να πείσουν τουλάχιστον ότι ένας Χριστιανός Διαμαρτυρόμενος –όπως είπα- δεν είναι παράλογος όπως το παρουσιάζουν οι «Ορθόδοξοι» όταν δεν δέχεται τα Απόκρυφα/Δευτεροκανονικά ως μέρος της Βίβλου του. Η όλη έρευνά μου φυσικά επιδέχεται διόρθωση εφόσον κάτι αποδειχθεί μη αληθές.

Καλό διάβασμα λοιπόν.

 

     Οι ακόλουθες ερωτήσεις είναι ενεργοποιημένα λινκ/σύνδεσμοι που θα σας πάνε κατευθείαν σε αυτό που σας ενδιαφέρει πιο πολύ, ΟΜΩΣ, τονίζω ότι σας συμφέρει να δείτε τις απαντήσεις μία-μία από την αρχή ώστε να μπορεί να δέσει το όλο θέμα, χωρίς κενά.

 

1) Πώς προέκυψε η ονομασία: «Εβδομήκοντα», της περιβόητης Ελληνιστικής μετάφρασης από το Εβραϊκό κείμενο;

 

2) Αυτό το γράμμα, για ποια μετάφραση των Εβδομήκοντα μιλάει; Ποιον βιβλίων της Εβραϊκής Βίβλου;

 

3) Υπήρξε ποτέ αυτή η συγκεκριμένη μετάφραση;

 

4) Βάσει της «επιστολή του Αριστέα», για πού προοριζόταν αυτή η μετάφραση;

 

5) Πώς όμως επικράτησε να ονομάζονται και τα υπόλοιπα κείμενα της ΠΔ (34 τον αριθμό), μαζί μάλιστα και με τα 10 Δευτεροκανονικά(!):  «των Εβδομήκοντα»;

 

6) Είναι άχρηστα τα Δευτεροκανονικά;

 

7) Έχει σημασία ποια βιβλία θεωρούσαν οι Εβραίοι ότι ανήκανε στον «κανόνα» τους;

 

8) Υπήρχε Εβραϊκός κλειστός κανόνας των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης (δηλαδή λίστα βιβλίων στην οποία δεν επιτρεπόταν να προστεθούν άλλα βιβλία);

 

9) Εφόσον είδαμε ότι ήταν καθιερωμένη μία λίστα/κανόνας βιβλίων, το ερώτημα τώρα γίνεται πιο συγκεκριμένο και είναι, από ποια βιβλία όμως απαρτιζόταν τελικά στην εποχή Του Ιησού Χριστού (και στους πρώτους αιώνες μ.Χ.) η Εβραϊκή Βίβλος; Είναι ίδιος ο αριθμός βιβλίων με αυτόν που μαρτυρείται στα π.Χ. Δευτεροκανονικά που είδαμε (δηλ. στην Σοφία Σειράχ, και Β’Έσδρα) ή άλλαξε κάτι; Μπορούμε να ξέρουμε;

 

10) Επιπλέον αλήθειες σχετικά με τα Δευτεροκανονικά.

 

 

 

 

1) Πώς προέκυψε η ονομασία: «Εβδομήκοντα», της περιβόητης Ελληνιστικής μετάφρασης από το Εβραϊκό κείμενο;

Απάντηση: Λέγοντας «οι Εβδομήκοντα» ή αλλιώς «οι Ο’»(το Ο [όμικρον] αντιστοιχεί στο αριθμό 70 στην αρχαία Ελληνική αρίθμηση), εννοούνται οι 70 (+2) Εβραίοι μεταφραστές (6 από κάθε φυλή του Ισραήλ). Για αυτούς μαθαίνουμε στη λεγόμενη «Επιστολή του Αριστέα». Για τη συγκεκριμένη επιστολή μαθαίνουμε πρώτα από τον Ιώσηπο (37-100 μ.Χ. /και άλλοι μετά αποδέχτηκαν την πληροφορία του) ο οποίος παράφρασε μέρος (2/5) αυτής της υποτιθέμενης επιστολής που υποτίθεται ανήκει στον 3^ο αιώνα π.Χ. παρόλο που ως ψευδεπίγραφο χρονολογείται στα μέσα του 2^ου αιώνα π.Χ. Σε αυτήν την επιστολή τέλος πάντων, την οποία ο Ιώσηπος αποδίδει σε κάποιον μη-Ιουδαίο, παγανιστή Αριστέα προς τον αδερφό του Φιλοκράτη, πληροφορούμαστε –με λίγα λόγια εδώ- ότι ο Αριστέας (θαυμαστής του Ιουδαϊσμού), έχοντας υψηλή θέση στον ανάκτορο του βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίο (τον 2^ο) ζήτησε να δώσει αυτός εντολή να μεταφραστεί ο Νόμος του Θεού στα Ελληνικά.

Έτσι λοιπόν, από τον Ιώσηπο μαθαίνουμε για αυτούς τους 72 μεταφραστές (μέσω του γράμματος του Αριστέα), ασχέτως αν επικράτησε τελικά ο στρογγυλωμένος αριθμός «70».

-------------------------

 

2) Αυτή η επιστολή όμως, για ποια μετάφραση των Εβδομήκοντα μιλάει; Δηλαδή ποιων βιβλίων της Εβραϊκής Βίβλου;

Απάντηση: Στην «Επιστολή του Αριστέα» λοιπόν, η μετάφραση στα Ελληνικά που αναφέρει αφορά την Πεντάτευχο (τα πρώτα 5 βιβλία της ΠΔ), τον Νόμο των Ιουδαίων (του Μωϋσέως). Το κείμενο (http://www.attalus.org/translate/aristeas1.html) λοιπόν μιλάει για μία μετάφραση των «Εβδομήκοντα», αλλά την συνδέει συγκεκριμένα με τον Νόμο του Μωϋσέως, καθώς μιλάει για μετάφραση του «Νόμου Του Θεού», που έχει εντολές για τροφές κτλ., που κατέγραψε ο Μωϋσής και τίποτα δεν λέει για τους προφήτες και τα βιβλία τους! Μέσα στον χρόνο, αυτή η μετάφραση που έφερε τον τίτλο «των Εβδομήκοντα» άρχισε να λέγεται ότι ήταν και όλης της ΠΔ, αλλά και των Δευτεροκανονικών(!), ως δήθεν και αυτά τα τελευταία να ανήκουν στην Εβραϊκή Βίβλο. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν βγαίνει από το κείμενο αυτό. Παρακαλώ να το διαβάσετε και μόνοι σας.

-------------------------

3) Υπήρξε ποτέ αυτή η συγκεκριμένη μετάφραση;

Απάντηση: Δεν είναι σίγουρο. Τα δεδομένα:

1) Η εγκυρότητα αυτής της επιστολής, λόγω λανθασμένων ιστορικών πληροφοριών αμφισβητείται από τους ειδικούς. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/34391/Letter-of-Aristeas

2) Δεν υπάρχει καμία άλλη π.Χ. Ιουδαϊκή αναφορά σε ένα τέτοιο έργο μετάφρασης (μάλιστα με 72 Εβραίους μεταφραστές!), πράγμα αρκετά απίθανο αν υπήρχε, δεν το νομίζετε; Το μόνο που έχουμε είναι η «Επιστολή του Αριστέα». Σε αυτήν την επιστολή, γεννάται λοιπόν η ύπαρξη μίας τέτοιας αρχαίας μετάφρασης από το Εβραϊκό στα Ελληνικά από τους λεγόμενους Εβδομήκοντα (Ο’).

     Αυτά τα είπα, για να ακριβολογούμε και να αρχίσουμε έτσι να συμπληρώνουμε την πραγματική εικόνα του όλου θέματος. Όμως, το να υπήρχε μετάφραση της Πεντάτευχου, και διάφορες μάλιστα μεταφράσεις της, δεν έχουμε λόγο να το αποκλείσουμε, αντιθέτως. (Ακόμα και μεταφράσεις από τα υπόλοιπα βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου υπήρχαν.) Το να υπήρχε όμως αυτή η μετάφραση από 6 ειδικούς μεταφραστές από κάθε φυλή από τις 12 του Ισραήλ, και να μην το αναφέρει κανείς, είναι τουλάχιστον ύποπτο, και για μένα προσωπικά, λογικά απίθανο! (Πολύ μεταγενέστερες μ.Χ. παραδόσεις σχετικά με αυτήν την μετάφραση, λένε μάλιστα ότι δήθεν έγινε και με Θεϊκή επέμβαση όπου όλοι τους αν και σε χωριστό δωμάτιο ο καθένας, την τελείωσαν ταυτόχρονα μόλις σε 70 μέρες(!),  και είχαν όλοι τους ακριβώς ίδια μετάφραση!! Ε, και αυτό να μην το αναφέρει κανένας από καμία από τις 12 φυλές του Ισραήλ, είναι απίθανο!! Δεν παραβλέπουμε ότι τέτοια χειρόγραφα μίας τέτοιας ολόιδιας μετάφρασης των Ο’ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ.)

Θα επισημάνω και τα ακόλουθα:

 

***Μεταφράσεις των Εβραϊκών και Αραμαϊκών Βίβλων στα Ελληνικά υπήρχαν. Το πρόβλημα όμως είναι όταν κανείς θέλει αυθαιρέτως να βαπτίζουμε αυτές -τις όποιες- μεταφράσεις ως «των Εβδομήκοντα» (Ο’). Αλλά γιατί να το κάνει;; Διότι νομίζει… -ΝΟΜΙΖΕΙ τονίζω- ότι έγινε τον 3^ο αιώνα π.Χ. (επί Πτολεμαίου Β’ του Φιλάδελφου) μία Ελληνική μετάφραση 72 Εβραίων λόγιων, όχι μόνο της Πεντάτευχου, όχι μόνο των υπολοίπων 34 προφητικών βιβλίων, αλλά και των 10 Δευτεροκανονικών/Απόκρυφων! Έτσι θεωρεί ότι πρέπει και εμείς να αποδεχτούμε τον όρο «των Εβδομήκοντα» επί μίας τέτοιας μετάφρασης. Όταν δεν το κάνουμε, θα μπορεί μεν να ισχυρίζεται ότι η «Ορθοδοξία» και ο «Καθολικισμός» διατηρεί ιστορική συνοχή με την αληθινή τάχα μου Εβραϊκή Βίβλο (που δήθεν έφερε 49 βιβλία στον κανόνα της και όχι 39 που ισχυρίζεται η Διαμαρτυρόμενη Εκκλησία), και ταυτόχρονα έτσι και να μέμφεται τους Χριστιανούς Διαμαρτυρόμενους ως παράλογους και αιρετικούς (απόπειρα διαφύλαξης της «πίτας») επειδή δεν δέχονται τα 10 Απόκρυφα/Δευτερο-κανονικά/Αναγιγνωσκόμενα, αλλά και χειρότερα ακόμα επειδή δεν διατηρούν κάποιες πλάνες που αυτά φέρουν, ως δήθεν να είναι Θεϊκή διδασκαλία.

   Η μετάφραση των Ο’ που δήθεν έφερε και Δευτεροκανονικά βιβλία, στην πραγματικότητα αφορά τις μ.Χ. μεταφράσεις που είχαν προσθέσει και αυτά τα βιβλία στην Βίβλο τους. Θα δούμε και άλλα σχετικά.

***Δεν έχουμε αρχαίο χειρόγραφο/α αυτής της υποτιθέμενης μετάφρασης. Το αρχαιότερο χειρόγραφό που έχουμε είναι το 350 μ.Χ. πράγμα που δημιουργεί πρόβλημα. Υπήρχε δεν υπήρχε κάποια αρχική «π.Χ.» μετάφραση, ήταν δεν ήταν κατασκεύασμα η συγκεκριμένη επιστολή («του Αριστέα»), αποφασίστε το μόνοι σας (μιλάμε για θέμα-Βαβέλ κανονικά!), αλλά δεν αλλάζει κάτι υπό την έννοια ότι είναι πολύ αμφίβολο το όλο θέμα, τόσο που τα λεγόμενα του Κυρίου και του Παύλου στην ΚΔ που θα εξετάσουμε ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΞΙΑ, και αυτή, φυσικά υπέρ του Εβραϊκού «κανόνα».

 

------------------------

 

4) Βάσει της «Επιστολής του Αριστέα», για πού προορίζονταν αυτή η μετάφραση;

    Η «Επιστολή του Αριστέα» μιλάει για μετάφραση που σκοπό είχε να προστεθεί στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, και όχι με σκοπό να διανέμεται σε όλους τους Ιουδαίους στην Αλεξάνδρεια, όπως μερικοί νομίζουν ότι έγινε τελικά.

------------------------

5) Πώς όμως επικράτησε να ονομάζονται μαζί με τα 5 της Πεντάτευχου και τα υπόλοιπα -34 τον αριθμό- κείμενα της ΠΔ, μαζί μάλιστα και με τα 10 Δευτεροκανονικά(! / συνολικά 49):  «των Εβδομήκοντα»;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν μου είναι ξεκάθαρη ακόμα. Τουλάχιστον στην προσωπική μου έρευνα, δεν βρήκα κάτι πέρα από την ακόλουθη θεωρία που μου ακούγεται λογική.

Στο ακόλουθο σημείο λοιπόν θα ακούσουμε την περίεργη άποψη ότι το λεγόμενο κείμενο των Εβδομήκοντα, δεν είναι παρά ένα πλαστό μ.Χ. (!) κείμενο (ίσως και με –εν μέρει- καλά κίνητρα στην βάση του αν και αδικαιολόγητα) που έκανε χρήση της φήμης της –πλαστής ή μη- επιστολής του Αριστέα που αναφερότανε σε μετάφραση των Ο’!!! Αν αυτό ισχύει, θα έδινε μία άλλη εξήγηση σε κάποια πράγματα… Συγκεκριμένα θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι εκεί όπου Ο Κύριος και οι συγγραφείς της ΚΔ αναφέρονται στα Κανονικά κείμενα της ΠΔ και ταιριάζουν ή είναι ακριβώς ίδια με τα αντίστοιχα χωρία της μετάφρασης των Εβδομήκοντα, είναι επειδή οι δημιουργοί της μετάφρασης ουσιαστικά αντικατέστησαν τα λόγια των χειρογράφων της ΠΔ που είχαν, θέτοντας ετερόχρονα τα λόγια Του Κυρίου και των συγγραφέων της ΚΔ στην συγκεκριμένη θέση τους στην ΠΔ…

Για να γίνει πιο κατανοητό:

----Ένα αρχαίο χειρόγραφο της ΠΔ λέει -ας πούμε- στους Αριθμούς 3:1 = Α Γ Δ Ε Β

----Οι συγγραφείς της ΚΔ όμως, αναφερόμενοι στο Αριθ.3:1 γράψανε Α Β Γ Δ Ε (ίδιο δηλαδή χωρίο με παραλλαγή)

----Οι υποτιθέμενοι δημιουργοί τώρα της μετάφρασης της ΠΔ -δήθεν- των Εβδομήκοντα, προκειμένου να δώσουν ιδιαίτερο κύρος στην μετάφρασή τους, πήρανε το χωρίο όπως το μετέφεραν οι συγγραφείς της ΚΔ, και το βάλανε στην ΠΔ τους στο βιβλίο και χωρίο (π.χ.)Αριθ.3:1! Με αυτόν τον τρόπο, από την μία, επαληθεύανε έτσι τους συγγραφείς της ΚΔ, από την άλλη, δίνανε κύρος στην μετάφρασή τους, μία μετάφραση που υποτίθεται είχε και τα 10 Δευτεροκανονικά ως μέρος της. Και εκεί δημιουργείται το πρόβλημα. Βάσει αυτού δηλαδή, σήμερα μπορεί κάποιος να πλανηθεί και να πει: Εφόσον Ο Κύριος και οι συγγραφείς της ΚΔ κάνανε χρήση της συγκεκριμένης μετάφρασής των Ο’, τότε αυτό σημαίνει ότι αποδεχόντουσαν ως ισόκυρα και τα Δευτεροκανονικά που εμπερικλείονται μέσα σε αυτήν!!

Παραθέτω λοιπόν από: http://www.chick.com/ask/articles/septuagint.asp

«●The writer of this letter, Aristeas, claims to have been a Greek court official during the time of Philadelphus' reign. He claims to have been sent by Demetrius to request the best scholars of Israel to bring a copy of the Hebrew scriptures to Alexandria to start the Septuagint translation project. He even goes so far as to give names ofSeptuagint scholars, yet many of the names he gives are from the Maccabean era, some 75 years too late. Many of them are Greek names, definitely not the names of Hebrew scholars. There are many other evidences that this letter is from a different time period, and is thus a fake. The writer is lying about his identity.

●The supposed "librarian," Demetrius of Phalerum (ca. 345-283) served in the court of Ptolemy Soter. Demetrius was never the librarian under Philadelphus.

●The letter quotes the king telling Demetrius and the translators, when they arrived, how wonderful it was that they came on the anniversary of his "naval victory over Antigonus" (Aristeas 7:14). But the only such recorded Egyptian naval victory occurred many years after Demetrius death, so the letter is a fraud!

The Letter of Aristeas is a hoax that doesn't even fit the time period in which it claims to have been written. And since the other ancient writers merely add to this story, it is clear that the story itself of a pre-Christian Septuagint is a fraud. Even critical textual scholars admit that the letter is a hoax. Yet they persist in quoting the Letter of Aristeas as proof of the existence of the Septuagint before Christ.»

Μεταφράζω:

«●Ο συγγραφέας αυτού του γράμματος, ο Αριστέας, ισχυρίζεται ότι ήταν ένας Έλληνας αξιωματικός του ανάκτορου στην διάρκεια της βασιλείας του Φιλάδελφου. Ισχυρίζεται ότι είχε σταλεί από τον Δημήτριο να ζητήσει από τους καλύτερους λόγιους του Ισραήλ να φέρουν ένα αντίγραφο από τις Εβραϊκές Γραφές στην Αλεξάνδρεια ώστε να ξεκινήσει το έργο/επιχείρημα μετάφραση Εβδομήκοντα. Φτάνει ακόμα στο σημείο να δώσει τα ονόματα των Εβδομήντα λόγιων, και όμως πολλά από τα ονόματα που δίνει, είναι από την εποχή των Μακκαβαίων, που είναι 75 χρόνια πολύ αργά. Πολλά από αυτά είναι Ελληνικά ονόματα, σίγουρα όχι ονόματα Εβραίων λόγιων. Υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία/ενδείξεις ότι η επιστολή αυτή είναι από διαφορετική χρονική περίοδο, και έτσι είναι ψεύτικη. Ο συγγραφέας ψεύδεται για την ταυτότητά του.

● Ο υποτιθέμενος "βιβλιοθηκάριος" Δημήτριος του Φαλήρου (345-283 π.χ.) υπηρέτησε στο ανάκτορο του Πτολεμαίου «Σωτήρ». Ο Δημήτριος ποτέ δεν ήταν βιβλιοθηκάριος κάτω  από τον Φιλάδελφο.

● Η επιστολή καταγράφει τον βασιλιά να λέει στον Δημήτριο και στους μεταφραστές, όταν έφτασαν, πόσο υπέροχο ήταν που ήρθαν κατά την επέτειο της "ναυτικής νίκης επί Αντιγόνου" (Αριστέας 7:14). Αλλά η μόνη τέτοια Αιγυπτιακή ναυτική νίκη που καταγράφτηκε, έλαβε χώρα πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του Δημήτριου, έτσι η επιστολή είναι μια απάτη!

Η επιστολή του Αριστέα είναι μια απάτη που ούτε καν ταιριάζει στην χρονική περίοδο που ισχυρίζεται ότι έχει γραφτεί. Και καθώς οι άλλοι αρχαίοι συγγραφείς απλώς προσθέτουν σε αυτήν την ιστορία, είναι σαφές ότι η ίδια η ιστορία μιας προ-χριστιανικής (μετάφραση των) Εβδομήκοντα είναι μια απάτη. Ακόμη και λόγιοι κριτικής κειμένων παραδέχονται ότι η επιστολή είναι μια απάτη. Ωστόσο, εξακολουθούν να παραθέτουν από την επιστολή του Αριστέα ως απόδειξη για την ύπαρξη (της μετάφρασης) των Εβδομήκοντα προ Χριστού.»

 

    Διατηρήστε τα λίγα αυτά πιο πάνω στην μνήμη σας, αν και χωρίς να το δέσετε ότι έτσι έχει το πράμα, παρόλο που προσωπικά γέρνω αρκετά προς τα εκεί. Για να εξακριβώσω κάτι τέτοιο (αν ήταν δυνατόν) θα χρειαζότανε πολύς χρόνος, σε ειδική έρευνα, χρόνο που δεν έχω και δεν είμαι σίγουρος αν θα τον διέθετα για αυτόν τον σκοπό.

–Μπορεί ο κάθε πιστός να ζει Θεάρεστα είτε με τα 39 είτε με τα 49 βιβλία της ΠΔ;; Αυτή είναι για μένα η ουσία, εφόσον το θέμα παρουσιάζει ίσως άλυτες ιστορικές δυσκολίες όταν ξεφεύγει ο ερευνητής από τα πλαίσια της ΚΔ που μας φανερώνουν ποια βιβλία ήταν μέρος του κανόνα της ΠΔ. Θυμίζω επιπλέον ότι –όπως είπα- ο σκοπός των απαντήσεων μου εδώ σχετικά με τα 10 επιπλέον βιβλία (τα Δευτεροκανονικά) δεν είναι να κλείσω το θέμα με την απόλυτη έννοια, αλλά να αναδείξω ότι είναι απολύτως σημαντικοί οι λόγοι που ένας Χριστιανός Διαμαρτυρόμενος δεν δέχεται τα 10 Δευτεροκανονικά στην Βίβλο του, λόγοι που οι «Ορθόδοξοι» και «Καθολικοί» πιστοί προσπερνούν με φανατισμό, με σχεδόν κλειστά τα μάτια.

Συνεχίζουμε.

--------------------

 

6) Είναι άχρηστα τα Δευτεροκανονικά;

Απάντηση: Αν εξαιρέσει κανείς περίεργες διδασκαλίες (όπως το λεγόμενο «καθαρτήριο»/purgatory) και λάθος ιστορικές πληροφορίες, μερικά από αυτά παρέχουν και σωστές ιστορικές πληροφορίες, και άλλα κάποια χρήσιμη σοφία και ως εκ τούτου δεν είναι για πέταμα. Από την άλλη, ως αναγεννημένοι Χριστιανοί, δεν μας προσφέρουν κάτι αυτά τα κείμενα που η υπόλοιπη Αγία Γραφή δεν έχει ήδη ή κάτι που χρειαζόμαστε. Για τους Ισραηλίτες, λογικά σηματοδοτούν κάτι λίγο παραπάνω από ό,τι σε μας, διότι ανήκουν στην ιστορία του λαού τους, όσο και να τους είναι απορριπτέα ή αμφιλεγόμενα εν συγκρίσει με αυτά που θεωρούν Θεόπνευστα (τα 22/39).

-----------------------

 

7) Έχει σημασία ποια βιβλία θεωρούσαν οι Εβραίοι ότι ανήκανε στον «κανόνα» τους;

Απάντηση: Έχει σημασία, διότι: 1) Ο Ίδιος Κύριος και ο απόστολος Παύλος δίνουν σημασία στο ποια βιβλία είχαν δοθεί στον Εβραϊκό λαό. Αυτή την σημασία εξυπακούεται ότι θα πρέπει να δίνουμε και εμείς.

2) Μέσα στα βιβλία αυτά αποκαλύπτεται Ο Αληθινός Θεός και το προφητικό Του σχέδιο για τον λαό Ισραήλ και για εμάς τους Χριστιανούς και όχι μόνο. Θέλουμε λοιπόν να ξέρουμε τον αριθμό και το περιεχόμενο μόνο αυτών των βιβλίων που ο Θεός ενέκρινε για αυτούς για να μην πλανηθούμε από άλλα που κυκλοφορούσαν και τελικά «πράξουμε τι κατά της αληθείας». Εφόσον είναι Ο  Κύριος που έδωσε τα 22/39 βιβλία στους Εβραίους, γιατί να θέλουμε να γίνουμε βασιλικότεροι του Βασιλέως και να προσθέσουμε και άλλα δέκα; (Μήπως δοκιμάζονται οι καρδιές πολλών;…)

Ο Κύριος, τα δικά τους βιβλία χρησιμοποιούσε για να τους δείξει τα λάθη τους, να τους δείξει Ποιος είναι Ο Ίδιος, αλλά και τα σχέδιά Του. Είναι έτσι λογικό να θέλουμε και εμείς να κάνουμε χρήση αυτών των βιβλίων, αλλά είναι λογικό και Ο Κύριος να θέλει να κάνουμε χρήση αυτών των βιβλίων που γράφτηκαν και για εμάς, την Εκκλησία Του, πράγμα που μας γνωστοποίησε μέσα από τις διάφορες Θεόπνευστες αναφορές που βρίσκουμε στην ΚΔ, ιδίως του Παύλου:

Α’Κορ.10:1-2, 10-11 Δεν θέλω δε να αγνοήτε, αδελφοί, ότι οι πατέρες ημών ήσαν πάντες υπό την νεφέλην, και πάντες διά της θαλάσσης διήλθον, 2 και πάντες εις τον Μωϋσήν εβαπτίσθησαν εν τη νεφέλη και εν τη θαλάσση,…………(διαβάστε όλα τα χωρία μόνοι σας)…………… 10 Μηδέ γογγύζετε, καθώς και τινές αυτών εγόγγυσαν, και απωλέσθησαν υπό του εξολοθρευτού. 11 Ταύτα δε πάντα εγίνοντο εις εκείνους παραδείγματα, και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν.

Β’Τιμ.3:14-17  Αλλά συ μένε εις εκείνα, τα οποία έμαθες και επιστώθης, εξεύρων παρά τίνος έμαθες, 15  και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού. 16 Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης, 17 διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν

Ο Ίδιος Ο Κύριος όταν ήταν σωματικά εδώ στην γη είπε:

Ματθ.5:17-18 Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας· δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω. 18 Διότι αληθώς σας λέγω, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία δεν θέλει παρέλθει από του νόμου, εωσού εκπληρωθώσι πάντα.

Φανερώνει έτσι τον διαχρονικό χαρακτήρα της ΠΔ, διότι όταν το είπε αυτό δεν είχαν εκπληρωθεί τα πάντα. Και πράγματι υπάρχουν αρκετά που δεν έχουν ακόμα εκπληρωθεί. Το ασφαλές λοιπόν είναι να γνωρίζουμε ποιες Γραφές είχε προμηθεύσει Ο Κύριος στον λαό Του, και να μείνουμε προσηλωμένοι μόνο σε αυτές, και φυσικά στα γραπτά των μαθητών Του στην ΚΔ. Στις ακόλουθες ερωτήσεις που θα απαντήσω, θα δούμε ποια πίστευε Ο Κύριος και ο Παύλος ότι ήταν τα βιβλία του Εβραϊκού λαού.

-----------------------

 

8) Υπήρχε Εβραϊκός κλειστός κανόνας των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης (δηλαδή λίστα βιβλίων στην οποία δεν επιτρεπότανε να προστεθούν άλλα βιβλία);

Απάντηση: Η απάντηση φαίνεται ξεκάθαρα να είναι ΝΑΙ.

 

Τα δεδομένα που συνήθως δεν μαθαίνει ο φανατικός «Ορθόδοξος/Καθολικός»:

1. Κανένα βιβλίο μετά το βιβλίο του Μαλαχία (περίπου 500 π.Χ.!) δεν προστέθηκε στη συλλογή/λίστα/κανόνα της Εβραϊκής Βίβλου. Να είναι τυχαίο; Τα περισσότερα Δευτεροκανονικά/Απόκρυφα γράφτηκαν περίπου από το 250 π.Χ. και μετά. Άρα έχουμε τόσους αιώνες χωρίς να προστίθεται κανένα βιβλίο. Αυτό δεν μαρτυρεί κάτι από μόνο του;

2. Το Β’Έσδρα γραμμένο το 100 μ.Χ. ομολογεί ότι ήταν 24 τα βιβλία της Βίβλου, ή με άλλον αρχαιότερο διαχωρισμό των κειμένων 22 ή 39 με τον σύγχρονο διαχωρισμό, και όχι τα 49 της «Ορθοδοξίας».

3. Στην συνέλευση της Ιάμνειας μερικών ραββίνων, συζητήθηκε η κανονικότητα κάποιων βιβλίων της ΠΔ (που κάποιοι αμφισβητούσαν) όπως π.χ. αυτό του Εκκλησιαστή. Δεν όρισαν τον Εβραϊκό κανόνα της ΠΔ, αλλά συζήτησαν επ’αυτού, μάλιστα ουσιαστικά τον επικύρωσαν καθότι δεν αφαίρεσαν κάποια από τα βιβλία του κανόνα που προηγουμένως είχαν γίνει αποδεκτά, ούτε πρόσθεσαν.  Ο F.F.Bruce γράφει: «The Council of Jamnia was the confirming of public opinion, not the forming of it.» Δηλαδή: «Η συνέλευση της Ιάμνειας ήταν η επιβεβαίωση της δημόσιας γνώμης, όχι η διαμόρφωσή της.» (F. F. Bruce, The Books and Parchments [Old Tappan, NJ.: Fleming H. Revell, 1963], p. 98])

4. «Η τριµερής διαίρεση της συλλογής των ιερών βιβλίων του ιουδαϊσµού µαρτυρείται ήδη από τον β΄ π.Χ. αιώνα στον πρόλογο της ελληνικής µετάφρασης του βιβλίου Σοφία Σειράχ 2ος αιώνας π.Χ., όπου αναφέρονται τρεις οµάδες έργων: “Νόµος”, “Προφήτες” και “Πάτρια Βιβλία” ή “Λοιπά Βιβλία” (στχ 8-10, 24-25).» (Του καθηγητή Μιλτιάδη Κωνσταντίνου Τµήµα Θεολογίας Α.Π.Θ. - «τὰ γεγραµµένα ἐν τῷ νόµῳ Μωϋσέως καὶ τοῖς προφήταις καὶ τοῖς ψαλµοῖς (Λουκ. κδ΄ 44)» )

Αυτή λοιπόν η πληροφορία επίσης μας οδηγεί στο βαθμό του στο συμπέρασμα ενός υπάρχοντος κανόνα με τρεις κατηγορίες, στις οποίες όπως θα δούμε αργότερα –και δηλώνει ο τίτλος του κειμένου του καθηγητή- αναφέρεται και Ο Κύριος στο Ευαγγέλιο του Λουκά.

5. Στην «Ιουδαϊκή εγκυκλοπαίδεια» διαβάζουμε ότι η Εβραϊκή Βίβλος αποτελείται από τα 24 (22 με έναν διαχωρισμό και 39 με τον άλλον διαχωρισμό) βιβλία.

http://jewishencyclopedia.com/articles/3259-bible-canon (υπογράμμιση δική μου)

«Contents and Divisions.

The Jewish canon comprises twenty-four books, the five of the Pentateuch, eight books of the Prophets (Joshua, Judges, Samuel, Kings, Isaiah, Jeremiah, Ezekiel, the Minor Prophets), and eleven Hagiographa (Psalms, Proverbs, Job, Song of Solomon, Ruth, Lamentations, Ecclesiastes, Esther,Daniel, Ezra, and Chronicles). Samuel and Kings form but a single book each, as is seen in Aquila's Greek translation. The "twelve" prophets were known to Ecclus. (Sirach) as one book (xlix. 10), and the separation of Ezra from Nehemiah is not indicated in either the Talmud or the Masorah. A Bible codex written in Spain in 1448 divides Samuel, Kings, and Ezra into two books each (Ginsburg, l.c.p. 586). These books are classified and arranged into three subdivisions, "Torah," "Prophets," and "Hagiographa"; Greek, νόνος καὶ προΦῆται καὶ βιβΛία (Ecclus. [Sirach]). In Yalḳ. ii. 702 they are styled as abstracts, "Law, Prophecy, and Wisdom," ; compare Yer. Mak. 31d, below, and Blau, l.c. p. 21, note. The division of the Prophets into  ("Earlier Prophets") and  ("Later Prophets) was introduced by the Masorah..»

6. Πέρα από τις διάφορες πληροφορίες που βρήκα στο ιντερνετ, ρώτησα μέσω ήμεηλ και «ραβίνους» το εξής ερώτημα:

«I would like to ask concerning the Jewish Bible. Were the "Apocrypha"(Solomon's wisdom, Macabbees, Tobit etc.) used by Rabbis at the time of Christ or before that time, considered part of your Bible, or just as books cherished since they too spoke of Israel's history? Was there ever a canon of your divinely inspired books?»

Αυτό που ρωτώ για όσους δεν γνωρίζουν αγγλικά, είναι αν τα Δευτεροκανονικά (π.χ. Σοφία Σολομώντα, Μακκαβαίων, Τοβίτ κτλ.) που χρησιμοποιούνταν από κάποιους ραβίνους στην εποχή Του Χριστού ή πριν, ήταν μέρος της Βίβλου τους ή απλώς βιβλία κάποιας αξίας για τον Ισραήλ και αν υπήρχε κανόνας των Θεόπνευστων βιβλίων τους.

Η πρώτη απάντηση που έλαβα ήταν από τον Rabbi Dovid Rosenfeld

(http://www.aish.com/atr/):
(υπογράμμιση/έμφαση δική μου)

«The Apocrypha was never considered a part of the Bible. The Men of the Great Assembly determined which works constituted the Bible based on if they were written by Divine inspiration. The other works are considered works of wisdom or historical significance, but because of their lack of sanctity most of them were never in great use by Jews.

Because of a concern that people would err after later works or believe prophecy continued beyond Biblical times (as the Christians and others attempted to claim), the Talmud made a strong ban on later works - even though most of them are perfectly legitimate works (see Mishna Sanhedrin 10:1). In fact, later generations made more use of them (as the Talmud occasionally quotes Ben Sira) once the fear of considering later works sacred subsided over the centuries.»

Μεταφράζω:

«Τα Απόκρυφα κείμενα δεν θεωρούνταν ποτέ μέρος της Βίβλου. Οι Άντρες του Μεγάλου Συμβουλίου όρισαν ποια έργα αποτελούσαν την Βίβλο βασισμένοι στο αν είχαν γραφεί με Θεϊκή έμπνευση. Τα άλλα έργα θεωρούνται έργα σοφίας ή ιστορικής σημασίας, αλλά λόγω της έλλειψης ιερότητας πολλά από αυτά ποτέ δεν ήταν σε μεγάλη χρήση από τους Ιουδαίους.

Εξαιτίας ενός προβληματισμού ότι άνθρωποι θα πλανιόνταν διαβάζοντας μεταγενέστερα έργα ή θα πίστευαν ότι η προφητεία συνέχισε πέραν των Βιβλικών χρόνων (όπως οι Χριστιανοί και άλλοι επιχείρησαν να ισχυριστούν), το Ταλμούδ έθεσε μία δυνατή απαγόρευση σε μεταγενέστερα έργα – αν και τα πιο πολλά είναι τελείως θεμιτά έργα (δείτε Μισνα Σανχερντιν 10:1). Μάλιστα, επόμενες γενιές έκαναν πιο πολύ χρήση αυτών (όπως το Ταλμούδ περιστασιακά παραθέτει λόγια του Ben Sira) όταν ο φόβος του να θεωρούνται μεταγενέστερα έργα ιερά υποχώρησε μέσα στους αιώνες.»

 

Επίσης έγραψα και σε ένα άλλο «ραβίνο» να σιγουρευτώ, τον Rabbi Yehuda Shurpin                                                                           

(http://www.chabad.org/asktherabbi/default_cdo/jewish/Ask-the-Rabbi.htm)

 

«..while some of the Apocrypha was considered to contain some important wisdom or historical information, they are not considered divinely inspired and are about the same as a book you or I would write, they were not part of the Jewish canon.. Other books of the Apocrypha are considered to be heretical to Jewish beliefs.»

Μεταφράζω:
«Αν και μερικά απόκρυφα θεωρούνταν ότι εμπεριείχαν κάποια σημαντική σοφία ή ιστορικές πληροφορίες, δεν θεωρούνται Θεϊκά εμπνευσμένα, αλλά είναι σχεδόν το ίδιο όπως ένα βιβλίο που εγώ ή εσύ θα έγραφες, δεν ήταν μέρος του Ιουδαϊκού κανόνα… Άλλα βιβλία Απόκρυφα θεωρούνται αιρετικά σύμφωνα με τα Ιουδαϊκά πιστεύω.»

 

Μία ένσταση κάποιου:

«Μα, δεν δεχόντουσαν τα Δευτεροκανονικά διότι μερικά είχαν προφητείες για Τον Χριστό Τον Οποίον απέρριψαν! Άρα, εμείς οι Ορθόδοξοι/Καθολικοί καλώς έχουμε και τα Δευτεροκανονικά!»

Απάντηση:

Α) Πέρα από την Σοφία Σολομώντα, δεν γνωρίζω αν άλλα «Δευτεροκανονικά» βιβλία έχουν προφητείες για Τον Χριστό, δεν βρήκα κάτι σχετικό. Τώρα, αυτό που δίνεις ως λόγο, πρέπει να αποδειχτεί, αν και δεν αλλάζει κάτι. Δεν είναι όμως τόσο λογικός ο λόγος αυτός. Τα βιβλία αυτά ήταν εκτός «κανόνα» (όπως ήδη απέδειξα) πριν έρθει ο Χριστός στην γη. Ποια η σημασία αυτού, ρωτάς; Να εξηγήσω:

Η συγκεκριμένη προφητεία στην Σοφία Σολομώντα είναι σε απόλυτη συμφωνία και με τις άλλες προφητείες της ΠΔ και με τα λεγόμενα της ΚΔ (μήπως προστέθηκε μ.Χ.;..)!... Άρα, παρόλο που οι ηγέτες του λαού Ισραήλ που διάβαζαν τις Γραφές λογικά είδαν ότι η προφητεία στην Σοφία Σολομώντα (περίπου 2ο αιώνα π.Χ.) συμφωνούσε με τις άλλες προφητείες που μιλούσαν για τον Μεσσία (που περίμεναν), και πάλι περιέργως δεν έθεσαν το βιβλίο αυτό στην ίδια θέση με τα υπόλοιπα (τα κανονικά)! Γιατί; Αυτό μαρτυρεί ότι ο λόγος που δεν έγινε τελικά δεκτό αυτό το βιβλίο ως ισότιμο με τα άλλα, παρόλο που είχε αυτήν την προφητεία, ήταν άλλος, και όχι επειδή προφήτευε για τον Κύριο! Αν δεχτώ έστω για την κουβέντα –όπως πάντα κάνω- ότι και κάποια άλλα Δευτεροκανονικά προφητεύουν για τον Κύριο, τον ίδιο προβληματισμό θα θέσω και στην ίδια -λογική και δίκαια- διαπίστωση οφείλω να καταλήξω.

(Επίσης βλέπουμε ότι στο -αμφιλεγόμενο- «απόκρυφο» βιβλίο του Ενώχ, το οποίο για την «Ορθόδοξη» Εκκλησία όμως της Αιθιοπίας και της Ερυθραίας είναι όχι απόκρυφο, αλλά Δευτεροκανονικό(!..) υπάρχουν προφητείες για Τον Χριστό, αλλά ούτε αυτό το βιβλίο είναι στον κανόνα. Φαίνεται έτσι, ότι η προφητεία ως χαρακτηριστικό δεν ήταν απόδειξη της κανονικότητας ενός βιβλίου._

Από την άλλη, αν διαφωνούσα με αυτόν τον ισχυρισμό, τότε θα μπορούσα το πολύ να ισχυριστώ ότι η Σοφία Σολομώντα ήταν στον Εβραϊκό κανόνα, αλλά αυτό δεν είναι λόγος να ισχυριστώ το ίδιο με τα υπόλοιπα –«Καθολικά» ή «Ορθόδοξα»- Δευτεροκανονικά τα οποία δεν έχουν προφητείες. Αλλά και πάλι, γιατί να πρέπει να είναι στον κανόνα για να μου είναι χρήσιμο; Δηλαδή, αν ήθελε ο Θεός να διασωθεί και μία και δύο και δέκα (!) «έξω-κανονικές» προφητείες, που είναι το πρόβλημα; Θα πει κανείς, γιατί να μην βάλει και αυτό το βιβλίο στον κανόνα; Ίσως, διότι απλούστατα δεν έχει το βιβλίο αυτό κάτι ιδιαίτερο να προσθέσει, κάτι που δηλαδή δεν υπάρχει στα κανονικά βιβλία. Στην συνείδησή μου λοιπόν, μακράν απέχουν τα πιο πάνω από το να με οδηγήσουν να πιστέψω ότι τα Δευτεροκανονικά ήταν στον κανόνα, πόσο μάλλον όταν δούμε όλα τα βαρυσήμαντα επιχειρήματα κατά αυτής της πίστης!!!!

 

    Και πράγματι ο άλλος λόγος, θεωρώ ο πιο λογικός λόγος, είναι ότι οι ηγέτες του Ισραήλ αποφανθήκανε ότι ως προφητικά βιβλία, μόνο αυτά που υπήρχαν μέχρι τις αρχές του δεύτερου ναού, θα γινόντουσαν αποδεκτά. Αν και αυτή η πληροφορία είναι γνωστή, μου την παρέθεσε και ο «ραββίνος» Dovid Rosenfeld όταν σκοπίμως τον ρώτησα να μου διευκρινίσει τι εννοεί «Βιβλικούς χρόνους»:

«..the Sages determined the dividing line between the era of prophecy and post-prophecy - which ended at the start of the Second Temple era (with the prophet Malachi, 3rd-5th century BCE). Even the Book of Esther, written between the Temples was a debate but was accepted. As I wrote, they came out strongly against new works from that period and on - which although worthy works, they didn't want people to mistake them for sacred.»

Δηλαδή:

«…οι Σοφοί (Βιβλικοί λόγιοι του Ισραήλ), όρισαν την διαχωριστική γραμμή μεταξύ της περιόδου της προφητείας και της μετά-προφητείας περιόδου –που τελείωσε στην αρχή της περιόδου του Δεύτερου Ναού (με τον προφήτη Μαλαχία, 2^ο -5^ο αιώνα π.Χ.). Ακόμα και το βιβλίο της Εσθήρ, γραμμένο την περίοδο μεταξύ των δύο Ναών ήταν υπό συζήτηση, αλλά έγινε δεκτό. Όπως έγραψα, αντιστάθηκαν δυνατά κατά των νέων έργων από εκείνη την περίοδο και μετά- που αν και ήταν αξιόλογα έργα, δεν ήθελαν οι άνθρωποι λανθασμένα να τα περάσουν για ιερά.»

    Οπότε βλέπουμε τον πραγματικό λόγο που δεν μπήκαν άλλα μεταγενέστερα βιβλία, στον κανόνα της ΠΔ. Το γιατί πήραν μία τέτοια απόφαση να μην προστεθούν άλλα βιβλία, ή να μην θεωρούνται άλλα προφητικά, δεν το ξέρω, αλλά μου είναι εντυπωσιακό. Η απάντηση που δίνω είναι ότι αυτό ήθελε η πρόνοια Του Θεού! Ο Παύλος ο ίδιος φαίνεται (όπως θα δούμε στο μεθεπόμενο σημείο) να το αποδίδει στον Θεό(!), πράγμα που περιθωριοποιεί τα χρονολογικά επόμενα βιβλία μετά αυτά του «κανόνα»! (Υπομονή όμως, θα δούμε και άλλα.)

 

―Έτσι φίλε, το ότι μιλάει το βιβλίο «Σοφία Σολομώντα» για Τον Κύριο, και θα έλεγε κανείς ότι αυτό θα ήταν λόγος να είχε προστεθεί στον κανόνα της ΠΔ, και όχι να παραλείπεται, δεν αλλάζει την πραγματικότητα ότι αυτό δεν συνέβη. Άρα, Ο Θεός δεν το επέτρεψε, δεν το οδήγησε εκεί το πράγμα. Και το ερώτημα είναι γιατί όχι;; Γιατί δηλαδή δεν έδωσε και αυτό το βιβλίο (ή άλλα) στον Εβραϊκό λαό;; Εδώ θεωρώ ότι δικαίως μπορούμε να πούμε ότι πράγματι άγνωστες είναι οι βουλές του Κυρίου και πράγματι μερική γνώση έχουμε. Πιθανόν –πέραν τους λόγους που ήδη ανέδειξα- ο λόγος να ήταν, να μην δώσουμε τόπο, άνοιγμα, στο να αρχίσουν να προστίθενται και άλλα βιβλία στον «κανόνα» τους.

Β) Πέραν αυτού, αυτό που δεν θα σας πούνε οι «Ορθόδοξοι», είναι ότι δεν βλέπουμε να επιχειρεί κανένας μ.Χ. ραβίνος να αφαιρέσει από τα 39 βιβλία της ΠΔ τα βιβλία που αναφέρονται προφητικά στον Χριστό! Δεν θα έπρεπε –με την λογική σου- να προσπαθούν να αφαιρέσουν από τον κανόνα τους και κανονικά βιβλία που μιλούν για Τον Κύριο, όπως δήθεν κάνανε με τα Δευτεροκανονικά που μιλούν για Τον Κύριο;;;

Γ) Από την άλλη, πρέπει να σκεφτούμε ότι θα μπορούσαν κάλλιστα το βιβλίο Σοφία Σολομώντα (Δευτεροκανονικό για «Ορθοδόξους») να το δεχόντουσαν στον κανόνα τους!! Πώς; Όπως κάνανε και με όλα τα άλλα τα βιβλία που έχουν προφητείες για Τον Χριστό! Θα λέγανε δηλαδή ότι αυτές οι προφητείες πράγματι μιλούν για Τον Μεσσία, Ο Οποίος όμως, αυτοί θα θεωρούσαν –όπως και κάνουν- ότι δεν έχει έρθει ακόμα! Και κλείνει το θέμα. Και με αυτόν τον τρόπο, βλέπουμε ότι δεν μπορεί να ήταν αυτός ο λόγος που οι Εβραίοι δεν δεχόντουσαν (π.Χ. και μ.Χ.) τα Δευτεροκανονικά μεταξύ των κανονικών βιβλίων τους.

    Έτσι, ο πιθανότερος λόγος που δεν μπήκαν τα Δευτεροκανονικά ήταν ότι είχε αποφασιστεί προ πολλού (πιθανόν και με «ανοιχτή» προφητική αποκάλυψη ή κρυφή άνωθεν έμπνευση, αλλά δεν το ξέρουμε, αν και μου φαίνεται πολύ λογικό) να κλείσει ο κανόνας της ΠΔ. Αυτό δείχνουν όλα, και τα 6 σημεία, που εξετάσαμε και άλλα (!) που θα εξετάσουμε.

Συνεχίζουμε.

 

7. Κάνει εντύπωση ότι οι Εβραίοι χώρισαν την Βίβλο τους σε 22 μέρη, όσα δηλαδή γράμματα αποτελούν την αλφάβητό τους. Τυχαίο; Μήπως είναι άλλος ένας τρόπος να διατηρήσουν τα συγκεκριμένα 22 βιβλία τους -39 με τον σημερινό διαχωρισμό τους- ως κανόνα, δηλώνοντας έτσι και την πίστη τους για έναν ολοκληρωμένο Κανόνα; Γεγονός!! Ας δούμε τα ακόλουθα σχετικά με την σημασία του αριθμού 22 στην Εβραϊκή του κατανόηση:

«This is one of the reasons the early Hebrews saw that Adam, being the 22nd creation of God, represented God’s prime and perfect physical creation, and that Jacob (whose name was changed to Israel) was the 22nd spiritual creation of God. The symbolic significance of the number 22, as found in the Old Testament acrostics, was recognized as emblematic of a perfect state of affairs. Let us now notice some of the biblical acrostics that demonstrate this point.

The longest chapter in the Bible is Psalm 119. It is an excellent example of a complete biblical acrostic. Note that it is divided into 22 sections, each having 8 verses. In its Hebrew original, the first 8 verses all commence with the first Hebrew letter aleph. The second set of 8 uses the second letter bet. And so it goes all the way through the Hebrew alphabet.

It should be apparent that there must be a purposeful design that the author was trying to convey by the use of such a literary arrangement. When all 22 letters are employed either with single verses or with consecutive verses in a series, it is obvious that the author intends to put an accent of perfection on the subject of his text. Psalm 119 is a discourse on all the faculties of God’s law. The application of a perfect and complete acrostic is an emphasis used by the author to highlight the perfection and completeness of that law.» (Από: http://www.askelm.com/restoring/res003.htm#_ftnref15 -Θα προτιμούσα να διαβάσετε όλο το άρθρο αυτό και μόνοι σας.)

Μεταφράζω:
«Αυτός είναι ένας λόγος που οι πρωτύτεροι Εβραίοι κατάλαβαν ότι ο Αδάμ, όντας η 22^η δημιουργία του Θεού, αντιπροσώπευε την ιδανική και τέλεια φυσική δημιουργία Του Θεού, και ο Ιακώβ (του οποίου το όνομα είχε αλλάξει σε Ισραήλ) ήταν η 22^η πνευματική δημιουργία του Θεού. Η συμβολική ιδιαιτερότητα του αριθμού 22, όπως βρίσκεται στις ακροστιχίδες(acrostics) της Παλαιάς Διαθήκης, αναγνωρίζονταν ως εμβληματικό ενός τέλειου καθεστώτος σχέσεων. Ας εντοπίσουμε τώρα μερικές Βιβλικές ακροστιχίδες που αναδεικνύουν αυτό το σημείο.

Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της Βίβλου είναι ο Ψαλμός 119 (ριθ). Είναι ένα έξοχο παράδειγμα μίας ολοκληρωμένης Βιβλικής ακροστιχίδας. Σημειώστε ότι είναι διαχωρισμένο σε 22 μέρη, και το καθένα έχει 8 εδάφια. Στο αρχικό Εβραϊκό (κείμενο), τα πρώτα 8 εδάφια όλα αρχίζουν με το πρώτο γράμμα της Εβραϊκής, το γράμμα Αλεφ. Η δεύτερη ομάδα (εδαφίων) χρησιμοποιεί το δεύτερο γράμμα το Βετ. Και ούτω καθεξής διασχίζοντας την Εβραϊκή αλφάβητο.

Θα είναι πράγματι εμφανές ότι πρέπει να υπάρχει ένας σκόπιμος σχεδιασμός τον οποίο ο συγγραφέας προσπαθούσε να μεταφέρει με την χρήση μίας τέτοιας λογοτεχνικής διευθέτησης. Όταν όλα τα 22 γράμματα προσλαμβάνονται είτε με μεμονωμένα εδάφια ή με συνεχόμενα εδάφια σε σειρές(/ομάδες), είναι πρόδηλο ότι ο συγγραφέας αποσκοπούσε να βάλει έναν τόνο τελειότητας στο θέμα του κειμένου του. Ο Ψαλμός 119 είναι μία ομιλία πάνω σε όλες τις ιδιότητες του νόμου του Θεού. Η εφαρμογή μίας τέλειας και ολοκληρωμένης ακροστιχίδας είναι μία έμφαση χρησιμοποιούμενη από τον συγγραφέα ώστε να τονίσει την τελειότητα και ολοκλήρωση αυτού του νόμου.»

Στην συνέχεια θα δούμε τα λόγια μερικών πολύ γνωστών εκκλησιαστικών συγγραφέων. Για συντομία δεν θα μεταφράσω τα λόγια τους, αλλά μόνο το όνομά τους. Όλοι τους σχετίζουν τα α) 22 Κανονικά βιβλία (!) του Εβραϊκού Κανόνα με β) την Εβραϊκή αλφάβητο.

(Είναι από το ίδιο άρθρο που μόλις προηγουμένως παρέθεσα λινκ/σύνδεσμο. Δείτε εκεί και άλλες λεπτομέρειες.)

Ωριγένης (210 μ.Χ.) also gave the same numbering: “It should be stated that the canonical books, as the Hebrews have handed them down, are twenty-two; corresponding with the number of their letters.”( Ecclesiastical History, 6.25)

Ιλάριος του Πουατιέ (360 μ.Χ.): “The Law of the Old Testament is considered as divided into twenty-two books, so as to correspond to the number of letters.”(“Tractate on Psalms,” prologue, 15–17 in Patrologia Latina, ed. J.-P. Migne, vol. IX (Paris: 1844), p. 241.)

Αθανάσιος (365 μ.Χ.): “There are then of the Old Testament twenty-two books in number ... this is the number of the letters among the Hebrews.”(“Letter 39.4” in NPNF, 2^nd Series, vol. IV, p. 552.)

Γρηγόριος Ναζιανζηνός (390 μ.Χ.): “I have exhibited twenty-two books, corresponding with the twenty-two letters of the Hebrews.” (Carmina Dogmatica, Book I, Section 1.12 in Patrologia Graeco-Latina, vol. 37 (Paris: 1862), p. 471.)

Ιερώνυμος (410 μ.Χ.): “That the Hebrews have twenty-two letters is testified ... as there are twenty-two elementary characters by means of which we write in Hebrew all we say ... so we reckon twenty-two books by which ... a righteous man is instructed.” (“Preface to the Books of Samuel and Kings,” in NPNF, 2^nd Series, vol. VI, p. 489.)

Σύνοψη των Ιερών Γραφών (περίπου το 500 μ.Χ.): “The canonical books of the Old Testament are twenty-two, equal in number to the Hebrew letters; for they have so many original letters.”(Quoted by Moses Stuart, Critical History and Defense of the Old Testament Canon(Andover, MA: 1827), Appendix X.)

Ισίδωρος της Σεβίλλης (600 μ.Χ.) said the Old Testament was settled by Ezra the priest into twenty-two books “that the books in the Law might correspond in number with the letters.”( Liber de Officiis, Patrologia Latina, vol. 82 (Paris, 1862), p. 305.)

 

Και η λίστα ηγετικών μορφών που πίστευαν ότι τα βιβλία του Εβραϊκού κανόνα ήταν  22 συνεχίζεται στην συγκεκριμένη ιστοσελίδα μέχρι και τον 13 αιώνα!!!

    Κάνει επίσης εντύπωση ότι υπάρχουν 22 βιβλία στην Εβραϊκή ΠΔ + 27 της ΚΔ, που μας κάνουν 49, αριθμός που επίσης προκύπτει κατόπιν χρήσεως του αριθμού 7 σε πολλαπλασιασμό, δηλαδή στο 7 χ 7! Όλοι οι ερευνητές γνωρίζουν την σημασία/συμβολισμό του αριθμού 7 στην Αγία Γραφή. Παραπέμπει –μεταξύ άλλων- στην ολοκληρωμένη αποκάλυψη. Μπορείτε να διαβάσετε λίγα από όσα έχουν ειπωθεί για τον αριθμό αυτό εδώ στα αγγλικά αν θέλετε:

http://www.biblewheel.com/Topics/seven.php
Μήπως και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λάβουμε υπόψη; Προσωπικά απαντώ: ΣΙΓΟΥΡΑ!

 

    Έτσι, είδαμε πιστεύω και άλλη μία σημαντική οπτική και πτυχή στο θέμα του Εβραϊκού Κανόνα, πράγμα που πρέπει να λάβουμε υπόψη όταν μιλάει κανείς για 10 Δευτεροκανονικά κείμενα ως δήθεν ισόκυρα με τα Κανονικά κείμενα, κείμενα α) που προέκυψαν αιώνες μετά το κλείσιμο του κανόνα της Εβραϊκής Βίβλου, β) που χαλάνε τον παραδοσιακό τριπλό διαχωρισμό της Βίβλου τους, και γ) που δεν θεωρούσαν οι Εβραίοι Κανονικά ή ισόκυρα με τα Κανονικά, μάλιστα μερικά τα θεωρούν παντελώς απορριπτέα.

 

8. Ο Παύλος προφανώς πίστευε ότι υπήρχε κλειστός κανόνας βιβλίων. Να το δούμε.

Ερώτηση στους αναγνώστες: Σε ποιους, βάσει των λόγων του Παύλου: «ενεπιστεύθηκαν τα λόγια [της ΠΔ] Του Θεού»; Μήπως στην Εκκλησία Του Χριστού; Μήπως στους Ιουδαίους της ΠΔ, αλλά και στην Εκκλησία; Ή μόνο στους Ιουδαίους;

Απάντηση: Διαβάζουμε:

Ρωμ.3:1-2 Τις λοιπόν η υπεροχή του Ιουδαίου, ή τις η ωφέλεια της περιτομής; 2 Πολλή κατά πάντα τρόπον. Πρώτον μεν διότι εις τους Ιουδαίους ενεπιστεύθησαν τα λόγια του Θεού.

Σε ποια άραγε λόγια αναφέρεται ο Παύλος που είχαν ήδη, πριν τον ίδιο, εμπιστευθεί από Τον Θεό στους Ιουδαίους; Ο Παύλος όπως -θα δούμε αργότερα- ήταν Φαρισαίος και δεν μπορεί παρά να εννοεί τα λόγια στα βιβλία του κανόνα της ΠΔ.

Ένσταση 1#! «Ο Παύλος μπορεί να μην αναφέρεται σε έναν κλειστό κανόνα βιβλίων που οι Ιουδαίοι είχαν (στον οποίο δηλαδή αποφασίστηκε ότι δεν θα προσέθεταν άλλα βιβλία), αλλά γενικά στο θέλημά Του, ασχέτως δηλαδή αν ήταν κανόνας ή όχι!»

Απάντηση: Δεν είναι και το πιο λογικό συμπέρασμα. Το κλειδί είναι στην λέξη «εμπιστεύτηκαν», σε παρελθόντα χρόνο. Για να τα είχε εμπιστευτεί Ο Θεός αυτά στους Ιουδαίους στο παρελθόν, εννοείται:

1) ότι αφενός τα είχαν, τους είχαν δοθεί, και ΔΕΝ θα τους δίνονταν άλλα (δεν λέει καν «τα εμπιστεύεται» / πλέον η αποκάλυψη Του Θεού άνηκε στην περίοδο της Καινής Διαθήκης, στους αποστόλους και στην Εκκλησία). Άρα μιλάμε για κάτι συγκεκριμένο που ο Παύλος ήξερε ότι Ο Θεός τους το έδωσε, μετά από το οποίο δεν τους έδωσε κάτι άλλο.

2) αφετέρου τους δόθηκαν με εμπιστοσύνη τα λόγια/θέλημά Του γιατί; Για να τα διατηρήσουν/φυλάξουν και λογικά με τον καλύτερο τρόπο. Ποιος είναι αυτός; Λογικά γραπτώς. Είναι έτσι, το θέλημά Του δοσμένο στους προφήτες, που καταγράφτηκε στα κείμενα της ΠΔ. Εξάλλου ο Παύλος (όπως και οι υπόλοιποι συγγραφείς), ως γνωστόν, συνεχώς κάνει αναφορές και στην ίδια την προς Ρωμαίους και γενικά στις επιστολές του, στα κείμενα της ΠΔ. Μπορούμε να διακρίνουμε λοιπόν ότι στο μυαλό του Παύλου υπήρχε ένας κλειστός κανόνας βιβλίων που Ο Θεός εμπιστεύθηκε στους Ιουδαίους. Αν δεν ήταν κλειστός (επισήμως ή ανεπισήμως), θα έπρεπε ο Παύλος να λέει έστω κάτι όπως «Σε αυτούς εμπιστεύεται Ο Θεός τα λόγια Του» και όχι «ενεπιστεύθησαν» σε παρελθόντα χρόνο. Άρα, στους Εβραίους Ο Θεός όρισε να διαφυλάξουν τα λόγια Του.

3) Το ότι είναι στον πληθυντικό: «λόγια», και όχι «λόγο» γενικά, επίσης μας παραπέμπει πιο πολύ στο ότι μιλάει για πολλά βιβλία της ΠΔ, παρά σε «λόγο», γενικά δηλαδή στο θέλημά Του.

 

Ένσταση 2#! «Λογικό. Όμως, μπορεί να ήταν και τα Δευτεροκανονικά μέρος ‘‘των λόγων Του Θεού’’!»

Απάντηση: Αν ήταν, προσωπικά δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να το δεχτώ, αλλά κάτι τέτοιο όμως όχι μόνο δεν εντόπισα ΠΟΥΘΕΝΑ στην έρευνά μου (όσο κι αν οι «Ορθόδοξοι» θεολόγοι θέλουν να το «σπρώξουν»…), αλλά το αντίθετο όπως είδαμε και στο προηγούμενο σημείο/ερώτημα, αλλά και θα δούμε στο επόμενο. Θα δούμε ξανά ότι ο Παύλος έμμεσα μας λέει ποια ήταν τα βιβλία του κανόνα, αλλά και ότι ο Χριστός πιο άμεσα μας λέει ποια ήταν! Και τα δύο συνηγορούν σε κλειστό κανόνα, μάλιστα στον Εβραϊκό κανόνα των 39 βιβλίων.

 

    Τα λόγια Του Θεού λοιπόν που δόθηκαν στους Ισραηλίτες συγγραφείς των -συγκεκριμένων- βιβλίων της ΠΔ, τα εμπιστεύτηκε Ο Θεός στους Ιουδαίους πριν έρθει ο Χριστός ώστε αφού τα είχαν να τα φυλάξουν, δεν δόθηκε στην Εκκλησία ώστε να κρίνει ποια βιβλία εμπιστεύτηκαν από Τον Θεό στους Ιουδαίους για να αποτελούν τον κανόνα τους, ούτε να κάνει η ίδια έναν δικό της κανόνα και να τον χρίσει «Εβραϊκή Βίβλο» ή «Παλαιά Διαθήκη»!! Το είχε –βάσει του Παύλου εδώ- ήδη κάνει Ο Θεός για αυτούς! Αυτό κατά παράβαση όμως επιχειρεί η «Ορθόδοξη» και η «Καθολική» θρησκεία να κάνει∙ πόσες είναι οι φορές (φαίνεται στα άρθρα μου) που διαπιστώνω ότι αυτές οι δύο θρησκείες θέλησαν να γίνουν «βασιλικότεροι του Βασιλέως», ουσιαστικά τα ιερατεία τους να αντικαταστήσουν Τον Θεό. Τραγικό είναι το λιγότερο που μπορώ να πω. Η Εκκλησία Του Χριστού οφείλει να αποδεχθεί ως Θεϊκή παρακαταθήκη α) ότι υπήρχε κλειστός κανόνας βιβλίων που Ο Θεός τους εμπιστεύτηκε και  β) την μαρτυρία του Κυρίου και του Παύλου (όπως θα δούμε), και των Ιουδαίων επί του αριθμού αυτών των βιβλίων.

    Ξεκάθαρα λοιπόν πράγματα, τουλάχιστον για τον Παύλο που το πίστευε και προφανώς ήθελε και η Εκκλησία Του Χριστού στην Ρώμη (και γενικά) να το πιστεύει!... Ποια Εκκλησία το πιστεύει; Η Χριστιανική Διαμαρτυρόμενη Εκκλησία.

 

9. Κάνει εντύπωση ότι ο Ιησούς δεν έθιξε ποτέ θέμα όσον αφορά ποια βιβλία της Βίβλου (και έτσι τον αριθμό τους) έπρεπε να δέχονται, πράγμα που εμμέσως πλην σαφώς μας λέει ότι α) δεν υπήρχε τέτοιο ζήτημα ούτε πριν την εποχή Του το οποίο θα έπρεπε να αντιμετωπίσει στην δική Του εποχή β) ότι θεωρούσε Ο Ίδιος κλειστό το θέμα για τον λαό Ισραήλ. Όχι; Ποιοι μπορούν με ειλικρίνεια να ισχυριστούν «όχι»;; Με ποια δίκαια λογική;; Η σιωπή Του Κυρίου φωνάζει, αλλά και η Φωνή Του(!) όπως θα δούμε σε λίγο.

 

-------------------------

 

9) Εφόσον είδαμε ότι ήταν καθιερωμένη μία λίστα/κανόνας βιβλίων, το ερώτημα τώρα γίνεται πιο συγκεκριμένο και είναι από ποια βιβλία τους απαρτιζόταν τελικά στην εποχή Του Ιησού Χριστού (και τους πρώτους αιώνες μ.Χ.) η Εβραϊκή Βίβλος; Είναι ίδιος ο αριθμός βιβλίων με αυτόν που μαρτυρείται στα π.Χ. Δευτεροκανονικά που είδαμε (δηλ. στην Σοφία Σειράχ, και Β’Έσδρα) ή άλλαξε κάτι; Μπορούμε να ξέρουμε;

Απάντηση: Μπορούμε, αν λάβουμε υπόψη τις μαρτυρίες του πρώτου και δεύτερου αιώνα (αλλά και όχι μόνο, όπως θα δούμε!).

Α) Ο κανόνας Μουρατόρι που χρονολογείται το 1^ο με 2^ο αιώνα μ.Χ., μιλάει για τους «προφήτες, των οποίων ο αριθμός έχει επιλυθεί (κλείσει ως θέμα)», διαβάζουμε (από αγγλική μετάφραση) στο μέρος που έχει βρεθεί (έμφαση δική μου):

«But Hermas wrote the Shepherd quite lately in our time in the city of Rome, when on the throne of the church of the city of Rome the bishop Pius, his brother, was seated. And therefore it ought indeed to be read, but it cannot be read publicly in the Church to the other people either among the prophets, whose number is settled, or among the apostles to the end of time.»

(http://www.ntcanon.org/Muratorian_Canon.shtml)

Μεταφράζω: (τα σε παρένθεση δικά μου)

«Αλλά ο Ερμάς έγραψε τον Ποιμένα αρκετά αργά στην εποχή μας στην πόλη της Ρώμης, όταν πάνω στον θρόνο της εκκλησίας της πόλης της Ρώμης ο επίσκοπος Πίος, ο αδερφός του, είχε κάτσει (ενθρονιστεί). Και έτσι πρέπει πράγματι να διαβάζεται, αλλά δεν μπορεί να διαβάζεται δημοσίως στην Εκκλησία στους άλλους τους ανθρώπους, είτε (να διαβάζεται) μεταξύ των προφητών, των οποίων ο αριθμός έχει κατασταλάξει/επιλυθεί (τακτοποιηθεί, κλείσει ως θέμα), ή μεταξύ των αποστόλων (αναφέρεται στα βιβλία των προφητών τους ΠΔ και των αποστόλων τους ΚΔ) μέχρι τα τέλη των αιώνων (αυτολεξεί: ‘τέλος του χρόνου’).»

Άρα πίστευε ότι δεν πρέπει να διαβάζεται το βιβλίο Ποιμήν του Ερμά, κατά την διάρκεια που διαβάζονται τα βιβλία των προφητών της ΠΔ των οποίων ο αριθμός έχει κλείσει ή των αποστόλων της ΚΔ. Θεωρεί λοιπόν δεδομένο ότι υπάρχει κλειστός κανόνας των βιβλίων της ΠΔ! Βλέπουμε ξανά, ότι όσοι λένε ότι δεν είχε κλείσει ακόμα ο κανόνας της ΠΔ, αλλά ότι έκλεισε μετά Τον Χριστό, ΛΑΝΘΑΝΟΥΝ!

 

Β) Ο Ιώσηπος (37 μέχρι 100 μ.Χ. περίπου), Ιουδαίος λόγιος, ιστορικός, και αγιογράφος, από ιερατική οικογένεια, υιοθετήθηκε από την αυτοκρατορική οικογένεια των Φλαβίων και έγραψε εκτενέστατη ιστορία του Ιουδαϊκού λαού. Λογικά αυτός ήξερε πολύ καλά ποια ήταν τα ιερά κείμενα της ΠΔ. Αυτός λοιπόν, κατηγορηματικά  απέρριπτε τα Δευτεροκανονικά και έδινε λίστα των 22 (39 βάσει του σημερινού διαχωρισμού) βιβλίων της γνωστής Εβραϊκής Βίβλου. Μας λέει ο ίδιος (οι όποιες εμφάσεις δικές μου):

“We have not an innumerable multitude of books among us, disagreeing from and contradicting one another, but only twenty-two books, which contain the records of all the past times; which are justly believed to be divine…... It is true, our history hath been written since Artaxerxes very particularly, but hath not been esteemed of the like authority with the former by our forefathers;….. and how firmly we have given credit to these books of our own nation is evident by what we do; for during so many ages as have already passed, no one has been so bold as either to add anything to them, or to make any change in them.”(Flavius Josephus, Against Apion I: 8)

Μεταφράζω:

«Έχουμε ένα αναρίθμητο πλήθος βιβλίων μεταξύ μας, που διαφωνούν και αντιφάσκουν μεταξύ τους, αλλά μόνο 22 βιβλία που εμπεριέχουν τα χρονικά όλων των παλαιότερων εποχών ∙ τα οποία δικαίως πιστεύονται ότι είναι Θεϊκά (Θεϊκού κύρους δηλαδή)……. Είναι αλήθεια ότι η ιστορία μας έχει γραφεί από την εποχή του Αρταξέρξη πολύ συγκεκριμένα, αλλά δεν είχε εκτιμηθεί ως της ίδιας εξουσίας με τα πρότερα από τους προπάτορές μας…………. Και πόσο σταθερά έχουμε δώσει αξία σε αυτά τα βιβλία του δικού μας έθνους είναι φανερό βάσει του τι πράττουμε∙ διότι στην διάρκεια όσων γενιών έχουν ήδη περάσει, κανένας δεν ήταν τόσο τολμηρός είτε να προσθέσει σε αυτά, είτε να κάνει όποια αλλαγή σε αυτά.» (Κατ’ Αππίωνος Ι: 8)

----Παρατηρήστε ότι αναφέρεται ουσιαστικά στην καταγεγραμμένη ιστορία πριν τον Αρταξέρξη (400 π.Χ.) και αυτήν μετά, και λέει ότι η προηγούμενη –καταγεγραμμένη- ιστορία (άρα πριν την συγγραφή των Δευτεροκανονικών που ανήκουν στην περίοδο 400-300 π.Χ.!) δεν έφερε την ίδια εξουσία με την ιστορία που ήταν καταγεγραμμένη στα προηγούμενα κανονικά βιβλία της ΠΔ! Μάλιστα προσθέτει ότι κανείς δεν τόλμησε να προσθέσει σε αυτά τα βιβλία! Ο «Ορθόδοξος» καθηγητής Μιλτιάδης Κωνσταντίνου (Τµήµα Θεολογίας Α.Π.Θ.) γράφει σχετικά με αυτά τα λόγια του Ιώσηπου:

«Όσα βιβλία γράφτηκαν µετά την εποχή του Αρταξέρξη Α΄ δεν έχουν, κατά τον Ιώσηπο, τον ίδιο βαθµό αξιοπιστίας µε τα προηγούµενα, επειδή έληξε η περίοδος των προφητών. Από την παραπάνω µαρτυρία προκύπτει ότι προς τα τέλη του α΄ µ.Χ. αιώνα οι Ιουδαίοι κάνουν σαφή διάκριση ανάµεσα στα βιβλία που συγκροτούν τον κανόνα και τα υπόλοιπα µε κριτήριο τον κατά τις απόψεις της εποχής χρόνο συγγραφής τους.» («τὰ  γεγραµµένα ἐν  τῷ νόµῳ Μωϋσέως   καὶ τοῖς προφήταις καὶ τοῖς ψαλµοῖς  (Λουκ. κδ΄ 44)»)

 

Πέρα από την μαρτυρία του κανόνα Μουρατόρι και τον Ιώσηπο, θα δούμε ότι Ο Ίδιος Ο Χριστός και ο απόστολος Παύλος (άρα και οι υπόλοιποι απόστολοι) πίστευαν σε έναν κλειστό Εβραϊκό κανόνα και με συγκεκριμένο αριθμό και διαχωρισμό βιβλίων. Ας δούμε τι οι ίδιοι έχουν να μας πουν.

 

Γ) Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι μπορεί να υπήρχε ένας ευρύτερος κανόνας βιβλίων της ΠΔ στους Αλεξανδρινούς Ιουδαίους της Αιγύπτου (πράγμα για μένα μη λογικό), αλλά ο Φίλωνας Αλεξανδρείας που έζησε τον πρώτο αιώνα μ.Χ. μας πληροφορεί μεν ότι οι Εβραίοι θεωρούσαν ότι η Βίβλο τους έφερε Θεϊκό κύρος, αλλά δεν λέει τίποτα για κάποιο άλλον Εβραϊκό κανόνα στην Αίγυπτο, αντιθέτως, από τον ίδιο μαθαίνουμε ότι οι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας είχαν τον ίδιο κανόνα βιβλίων με αυτόν της Παλαιστίνης!!! Αναφέρει επίσης τον τριπλό διαχωρισμό της Εβραϊκής Βίβλου (Νόμος, Προφήτες, Ψαλμοί/ De Vita Contemplative 25), αλλά ΤΙΠΟΤΑ δεν λέει για τα απόκρυφα/Δευτεροκανονικά! Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι Ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας είχαν δεχτεί τα απόκρυφα βιβλία ως μέρος ενός κανόνα ή Θεόπνευστα, άλλο ότι –γιατί όχι- τα διάβαζαν∙ αυτή η διάκριση πρέπει να ληφθεί υπόψη και να μην ξεχνιέται από του διάφορους «Ορθοδόξους» όταν καταγράφουν τις θέσεις τους. Μερικά Δευτεροκανονικά διαβάζονταν από μερικούς στον λαό Ισραήλ, αλλά δεν ήταν ΠΟΤΕ μέρος του κανόνα τους.

 

Δ) Η μαρτυρία του Παύλου.

Α) Εφόσον ο Παύλος όπως είδαμε στην ανάλυση του Ρωμ.3:1-2- μιλάει για «τα λόγια Του Θεού» που Ο Θεός εμπιστεύτηκε στους Ιουδαίους, ως κάτι που φανερώνει την «υπεροχή» των Ιουδαίων, είναι λογικά παράλογο να δεχθούμε ότι αυτά τα ίδια βιβλία της ΠΔ που έφεραν τα «λόγια Του Θεού» μέσω των προφητών, δεν παρέμειναν τα ίδια στην εποχή Του Χριστού όταν ο Παύλος τα σχολιάζει, αλλά δήθεν είχαν προστεθεί σε αυτά και άλλα.

Β) Λέει ο Παύλος:

Β’Τιμ.3:15-17 και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού. 16 Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος (αρχ. «πάσα Γραφή Θεόπνευστος») και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης, 17 διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν

Εδώ ο Παύλος γράφει στον Τιμόθεο για την Γραφή εννοώντας την ΠΔ, καθότι δεν υπήρχαν ακόμα τα βιβλία της ΚΔ σε ενιαίο κανόνα και δεν ήταν γνωστά ως «Γραφή». Θα πεις τι σημασία έχει αυτό ως προς τον αριθμό των βιβλίων της ΠΔ και ποια ήταν. Ιδιαίτερη σημασία έχει, διότι ο Παύλος ήταν Φαρισαίος πριν γίνει Χριστιανός:

Πράξ.23:6 Εννοήσας δε ο Παύλος ότι το εν μέρος είναι Σαδδουκαίων, το δε άλλο Φαρισαίων, έκραξεν εν τω συνεδρίω. Άνδρες αδελφοί, εγώ είμαι Φαρισαίος, υιός Φαρισαίου· περί ελπίδος και αναστάσεως νεκρών εγώ κρίνομαι.

26:4-5 Την εκ νεότητος λοιπόν ζωήν μου, την οποίαν απ’ αρχής έζησα μεταξύ του έθνους μου εν Ιεροσολύμοις, εξεύρουσι πάντες οι Ιουδαίοι, 5  επειδή με γνωρίζουσιν εξ αρχής, εάν θέλωσι να μαρτυρήσωσιν, ότι κατά την ακριβεστάτην αίρεσιν της θρησκείας ημών έζησα Φαρισαίος.

Φιλιπ.3:5-6 περιτετμημένος την ογδόην ημέραν, εκ γένους Ισραήλ, εκ φυλής Βενιαμίν, Εβραίος εξ Εβραίων, κατά νόμον Φαρισαίος, 6 κατά ζήλον διώκτης της εκκλησίας, κατά την δικαιοσύνην την διά του νόμου διατελέσας άμεμπτος.

Οι Φαρισαίοι αναγνώριζαν συγκεκριμένο αριθμό βιβλίων (24, ή αλλιώς 22 ή 39) στον κανόνα τους (τα μόνα που η Χριστιανική Διαμαρτυρόμενη Εκκλησία αποδέχεται στην Βίβλο τους), βιβλία τα οποία ο Παύλος χρίζει «Θεόπνευστα». ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ έτσι ο Παύλος να θεωρούσε άλλα βιβλία «Γραφή», μάλιστα χωρίς να τους το λέει διαφοροποιώντας έτσι τον εαυτό του από τους Φαρισαίους και την Βίβλο τους. Τα γνωστά 39 (με άλλη αρίθμηση και σειρά είναι –όπως είπαμε- 22) υπήρχαν στον Εβραϊκό κανόνα μέσα στους ναούς, τα οποία οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι αποδεχόντουσαν και σεβόντουσαν ως ιερά.

Στο Βικιπαίδεια (Wikipedia.org) βρήκα την ακόλουθη πληροφορία (υπογράμμιση δική μου):

«The Pharisees also debated the status of these extra-canonical books; in the 2^nd century CE, Rabbi Akiva declared that those who read them would not share in the afterlife (Sanhedrin 10:1).»

Μετάφραση/απόδοση:

«Οι Φαρισαίοι επίσης συζητούσαν/αμφισβητούσαν την φύση αυτών των Δευτεροκανονικών βιβλίων∙ στον 2^ο αιώνα μ.Χ. ο Ραββίνος Ακίβα αποφάνθηκε ότι όσοι τα διαβάζουν αυτά δεν θα μετάσχουν στην μεταθανάτια ζωή (Σανχερντιν 10:1).»

Είναι δυνατόν λοιπόν τα Δευτεροκανονικά να ήταν μέρος του Εβραϊκού κανόνα;;;;;;

Έτσι, η τοποθέτηση του ίδιου του Παύλου ως πρώην Φαρισαίου, εμμέσως, μας διαφωτίζει ως προς το ποιος είναι ο αριθμός των βιβλίων και ποια είναι που πρέπει να δεχόμαστε ως μέρος της ΠΔ των Ιουδαίων, εφόσον ξέρουμε ποια βιβλία ήταν στον κανόνα των Φαρισαίων που ήταν η νούμερο ένα σε επιρροή θρησκευτική ηγεσία της εποχής Του Χριστού.

Ο Τιμόθεος λοιπόν, αυτά γνώριζε από μικρό παιδί, τα μόνα που αποδέχονταν οι Φαρισαίοι στον κανόνα τους. Δεν έχουμε κανένα λόγο να δεχτούμε ότι δέχονταν άλλα ως μέρος της Εβραϊκής Βίβλου (πράγμα που και η Συνέλευση της Ιάμνειας συνηγορεί όπως είδαμε). Το ότι υπήρχαν και άλλα βιβλία που διάβαζε ο λαός και ίσως να θεωρούσε ότι είχαν και Θεϊκή έμπνευση, αυτό δεν είναι πρόβλημα ως ζήτημα, διότι Ο Θεός δεν υποχρεούται να περιορίσει την αποκάλυψη/έμπνευση σε συγκεκριμένους συγγραφείς. Απλά σημαίνει ότι Ο Θεός δεν θέλησε τα συγκεκριμένα βιβλία να μπουν στον κανόνα τους ΠΔ. Σημασία έχει τώρα ότι ο απόστολος Παύλος και Ο Ιησούς μιλούσαν για τις Γραφές ως να ήταν μία παγιωμένη ενότητα, κάτι που δεν επιτρέπεται να παραβλέπουμε.

Την πληροφορία λοιπόν, δηλαδή πόσα και ποια ήταν τα βιβλία αυτά, την βρίσκουμε έτσι εμμέσως πλην σαφώς στην ΚΔ, και άμεσα στην ιστορία του λαού Ισραήλ.

Ένσταση: «Μα ο Παύλος όταν το είπε αυτό λάμβανε υπόψη ότι ο Τιμόθεος ήταν από την Μικρά Ασία που ήταν Ελληνόφωνη. Σίγουρα η Ιουδαία μητέρα του Τιμόθεου θα χρησιμοποιούσε την μετάφραση των Εβδομήκοντα!»

Απάντηση: Σίγουρα;; Όχι βέβαια!

1. Από πού και έως που ήταν σίγουρο; Η μητέρα του Τιμόθεου ήταν «πιστή Ιουδαία». Γιατί να θεωρήσω ότι δεν μπορούσε να διαβάσει τις Γραφές στην μητρική τους γλώσσα;! Λαμβάνω υπόψη όπως είπα ότι δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΆ κάποια αναφορά ενός τέτοιου έργου με όλα δήθεν τα βιβλία της ΠΔ, μάλιστα και με τα Δευτεροκανονικά. Ακόμα και σε Ιουδαϊκά κείμενα δεν υπάρχει, πράγμα πολύ απίστευτο διότι σίγουρα οι Ιουδαίοι θα το σχολίαζαν/κριτίκαραν αναλόγως. Πάντως, δίνεται η εντύπωση ότι ο χειρισμός της Βίβλου ήταν δικαίωμα μόνο της φυλής Λευί (Δευτ.17:18, 31:24-26, Α’Χρον.16:4, Μαλ.2:7). Αν αυτό ισχύει, τίθεται ξανά εν αμφιβόλω «η επιστολή του Αριστέα» που αναφέρεται ουσιαστικά σε 12 «γραμματείς» μεταφραστές από τις φυλές του Ισραήλ και θέτει περεταίρω προβληματισμό για τον καθιερωμένο όρο «των Εβδομήκοντα».

2. Από την άλλη, δεχόμενος ότι υπήρχε κάποια Ελληνική μετάφραση (ίσως πολλές), δεν αλλάζει κάτι. Δεν υπάρχει απόδειξη ότι αυτή χρησιμοποιούσε η μητέρα του Τιμόθεου. Αλλά και πάλι, και να την χρησιμοποιούσε, δεν σημαίνει ότι αυτή –η όποια- μετάφραση έφερε και τα Δευτεροκανονικά/Απόκρυφα! Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μία Ελληνική μετάφραση (ή και πολλές), το πρόβλημα είναι τα 10 επιπλέον Δευτεροκανονικά.

--Αλλά θα το πάω και παραπέρα. Ακόμα και αν τυφλά δεχτούμε ότι η μητέρα του Τιμόθεου και έτσι και ο Τιμόθεος, κάνανε χρήση μίας Ελληνικής μετάφρασης των Ο’ με τα επιπλέον 10 βιβλία, αυτό με κανέναν τρόπο δεν αλλάζει το γεγονός ότι ως Ιουδαία μητέρα θα γνώριζε ότι πράγματι αυτά τα 10 δεν ανήκουν στον κανόνα της Εβραϊκής Βίβλου! Το ότι θα δίδασκε από τα 22 (σημερινά 39) βιβλία που βρίσκονταν μέσα σε ένα βιβλίο που έφερε και τα 10 Δευτεροκανονικά, διότι αυτό υποτίθεται θα είχε, δεν τα πιστοποιεί αυτομάτως ως ισόκυρα με τα άλλα και ανήκοντα στον Εβραϊκό κανόνα αυτά τα 10 Δευτεροκανονικά. Απλά πράγματα. Έξω από το Ισραήλ, πολλά γίνονταν, δεν σημαίνει ότι γινότανε και αποδεκτά, ειδικά εφόσον δεν ήταν σε συμφωνία με τις παραδόσεις του ίδιου του Εβραϊκού λαού. Και σήμερα μερικές Ελληνικές Ευαγγελικές Εκκλησίες έχουν και χρησιμοποιούν στις εκκλησίες τους την μετάφραση της βιβλικής εταιρίας που φέρει και τα 10 Δευτεροκανονικά, και; Τι σημαίνει; Ότι τα αποδέχεται ως ισόκυρα ή ότι τα δέχεται έτσι η υπόλοιπη Διαμαρτυρόμενη Εκκλησία;; ΟΧΙ.

Η πιο πιθανή λογική για μένα είναι ότι θα χρησιμοποιούσε η μητέρα του Τιμόθεου το Εβραϊκό κείμενο γνωρίζοντας πόσο οι Εβραίοι αγαπούσαν τον λαό τους και την ιστορία τους. Είναι λοιπόν μία μάνα Ιουδαία, που λογικά θα θέλει το παιδί της να διδαχτεί όχι απλά την αλήθεια Του Θεού, αλλά και να διατηρήσει την συνείδηση του παιδιού της σε επαφή με την καταγωγή του και τις παραδόσεις της, παραδόσεις προερχόμενες από τον λαό στον οποίο η ίδια άνηκε και γνώριζε ότι ο Θεός θεωρούσε… εκλεκτό!

3. Από την άλλη, πώς ήταν δυνατόν ο Παύλος, ως πρώην Φαρισσαίος, να δεχότανε τα 10 Δευτεροκανονικά τι στιγμή που όταν ήταν Φαρισαίος δεν τα θεωρούσε αποδεκτά;

Ένσταση: «Ο Παύλος στην ίδια επιστολή χρησιμοποιεί λόγια από την μετάφραση των Εβδομήκοντα, παρμένα από τους Αριθ.16:5, που δεν βρίσκονται στο αντίστοιχο σημείο στο Εβραϊκό κείμενο! Άρα;»

Απάντηση: Μισό λεπτό… Α) Καταρχήν, ξεκαθαρίζουμε ότι τα λόγια στα οποία αναφέρεσαι: «Γνωρίζει Ο Κύριος τους όντας αυτού»(Β’Τιμ.2:19) δεν είναι παρμένα από Δευτεροκανονικό κείμενο, αλλά από κανονικό, το βιβλίο των Αριθμών δηλαδή, μέρος της Πεντάτευχου.

Β) Πρέπει να αποδειχτεί ότι αυτές οι λέξεις ανήκανε σε ένα κείμενο που λεγότανε των Ο’ που –κατ’εσάς- όμως έφερε και τα 10 Απόκρυφα/Δευτεροκανονικά, διαφορετικά η ένσταση είναι κενή περιεχομένου. Αυτό λοιπόν δεν αποδεικνύεται.

Γ) Επισημαίνω ότι, το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αυτά τα λόγια στους Αριθ.16:5 στην γνωστή Εβραϊκή Βίβλο (Μασοριτικό κείμενο), φανερώνει από μόνο του ότι υπήρχαν διάφορες Εβραϊκές Βίβλοι (χειρόγραφα), προφανώς με κάποιες μικρές παραλλαγές στις λέξεις/προτάσεις. Υπήρχαν και μεταφράσεις από τα Εβραϊκά στα Αραμαϊκά και λεγότανε «Αραμαϊκές Τάργκουμ», δηλαδή «Αραμαϊκές μεταφράσεις» (η Αραμαϊκή γλώσσα συγγενεύει με την Εβραϊκή. Και οι δύο μιλιόνταν από τον Εβραϊκό λαό, μάλιστα μερικά βιβλία της ΠΔ γράφτηκαν στην Αραμαϊκή.). Ο Παύλος θα μπορούσε κάλλιστα να πήρε τα λόγια αυτά από μία από αυτές τις μεταφράσεις που χρησιμοποιούνταν και να μετέφρασε ο ίδιος αυτό το συγκεκριμένο χωρίο από το κανονικό βιβλίο στο οποίο άνηκε (Αριθμούς), χωρίς να κάνει χρήση καμίας μετάφρασης «των Εβδομήκοντα». Εξάλλου, ρωτώ, η υποτιθέμενη αυτή μετάφραση των Ο’ με τα Δευτεροκανονικά, δεν ήταν από Εβραϊκό κείμενο;; Φυσικά ήταν. Από ποιο συγκεκριμένα κείμενο εφόσον αυτό διαφοροποιείται από το Μασοριτικό/Εβραϊκό;; Όσο το ερεύνησα, δεν ξέρει κανείς με σιγουριά! Χειρόγραφα διάφορα της ΠΔ βρέθηκαν αρκετά. Ρωτώ πάλι, θα μπορούσε ο Παύλος να είχε το –όποιο- ίδιο κείμενο (αντίγραφο) στην διάθεσή του ως πρώην Φαρισαίος, είτε στην Εβραϊκή, είτε σε Αραμαϊκή μορφή; ΦΥΣΙΚΑ! Όμως, θα μπορούσε άραγε να έκανε και χρήση κάποιας έτοιμης Ελληνικής μετάφρασης αυτού του κειμένου; Αν υπήρχε, και προκειμένου να μιλήσει σε Ελληνόγλωσσους, γιατί όχι;;; «Ένσταση! Τότε, γιατί να μην ήταν των «Εβδομήκοντα αυτή;;;;;» Απάντηση: Αν λέγοντας «Εβδομήκοντα» αναφέρεσαι σε μετάφραση των πρώτων πέντε βιβλίων της Βίβλου, ναι θα μπορούσε. -Μετά από τόσα που διάβασες, γιατί έχεις κολλήσει τόσο «στην μετάφραση των Εβδομήκοντα» συγκεκριμένα; Αυτή η μετάφραση (αν υπήρχε) δεν είχε τα Δευτεροκανονικά, ούτε τα κακονικά, εκτός από τα πρώτα πέντε κανονικά.

Τονίζω ξανά, ότι η χρήση του όρου «των Εβδομήκοντα» σχετιζόμενη με όποια βιβλία πέραν της Πεντάτευχου, φαίνεται να είναι κατάχρηση του όρου που επικράτησε τελικά. -Γιατί να έγινε όμως αυτή η κατάχρηση και από ποιους και πότε είναι αυτό που πρέπει να σκεφτούμε.

    Ο David W. Daniels γράφει σε άρθρο του:

«In his Introduction to The Septuagint with Apocrypha: Greek and English (1851) Sir Lancelot Brenton describes how some critical scholars have attempted to call the Septuagint by its real name, the Alexandrian Text, but the name never stuck. Thus he admits that they are one and the same.»( http://www.chick.com/ask/articles/septuagint.asp)

Μεταφράζω:
«Στην εισαγωγή του στο Των Εβδομήκοντα με τα Απόκρυφα: Ελληνικά και Αγγλικά (1851) ο Sir Lancelot Brenton περιγράφει πως μερικοί λόγιοι κριτικής κειμένων επιχείρησαν να ονομάσουν (το κείμενο) των Εβδομήκοντα με το αληθινό του όνομα, το Αλεξανδρινό Κείμενο, αλλά το όνομα ποτέ δεν κόλλησε. Οπότε, παραδέχεται ότι είναι το ένα και το ίδιο.»

    Έτσι καταρρίπτεται και αυτό το επιχείρημα, αλλά και η κάθε επίκληση χωρίου από την μετάφραση δήθεν των Εβδομήκοντα την οποία δήθεν κάνανε χρήση Ο Κύριος και οι συγγραφείς της ΚΔ. Θα μπορούσαν δηλαδή κάλλιστα τα χωρία να ήταν από Εβραϊκή/Αραμαϊκή μετάφραση στα Ελληνικά τα οποία οι ίδιοι οι συγγραφείς της ΚΔ (με έμπνευση ή χωρίς) χρησιμοποιούσαν, που δεν είχε καμία σχέση με δήθεν Ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα με τα Δευτεροκανονικά, αλλά και να δεχτούμε ότι είχε, δεν επικυρώνει αυτομάτως τα 10 Δευτεροκανονικά!!! Απλά χρησιμοποιούσαν για τους Έλληνες, αυτά που είχαν.

Θα συμπληρώσω ότι ακόμα και σήμερα:

1) καθώς συνομιλούμε ή αλληλογραφούμε με ξένους, μερικές φορές μόνοι μας μεταφράζουμε –τα θυμόμαστε- κάποια χωρία της Ελληνικής ΚΔ στα αγγλικά ή άλλη γλώσσα, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα:

α) ότι έχουμε μία συγκεκριμένη μετάφραση Ελληνικής στην Αγγλική (ή άλλης) υπόψη, αλλά πιθανόν μόνο κάποιο Ελληνικό κείμενο που εμείς μεταφράζουμε ελεύθερα ή αυστηρά.

β) ούτε ότι μεταφράζουμε σίγουρα από μετάφραση της δημοτικής ή σίγουρα από το αρχαίο κείμενο. Το πόσο πιστή θα είναι η μετάφραση μας πάντως εξαρτάται από την πρόθεσή μας, αλλά και από το πόσο χρόνο δώσαμε για τον σκοπό. Και αντιθέτως,

2) θεωρητικά μπορεί πράγματι να κάνουμε χρήση υπαρκτής ξένης μετάφρασης (π.χ. σε μία συζήτηση), όπως την King James Version, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα:

α) ότι απορρίπτουμε παντελώς μεταφράσεις της αγγλικής π.χ. την International Standard version, Young’s literal translation, κ.ά.

β) ή ότι δεχόμαστε κάθε μέρος της μετάφρασης αυτής ως σωστό

γ) ή ότι δεν έχουμε ή δεν υπάρχει το Ελληνικό αρχαίο κείμενο.

Οι Εβραίοι μαθητές Του Χριστού, συγγραφείς της ΚΔ, χρησιμοποιούσαν λοιπόν αυτά που είχαν, και δεν γνωρίζουμε με σιγουριά ποια χειρόγραφα της ΠΔ είχαν. Αλλά, δεν έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι είχαν μία Ελληνική μετάφραση 49 βιβλίων των… Εβδομήκοντα που μάλιστα… ήταν και κανόνας τους!! Έλεος! Και τα 3 σημεία που έθεσα σε κόκκινο έχουν ήδη εδώ αποδειχτεί μη αληθινά. Προφανώς λοιπόν χρησιμοποιούσαν Εβραϊκά χειρόγραφα των βιβλίων του Εβραϊκού κανόνα των 39 βιβλίων, από τα διάφορα που υπήρχαν και χρησιμοποιούσαν, και ίσως φράσεις από τα Δευτεροκανονικά τα οποία έφεραν αξία για τον Εβραϊκό λαό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα θεωρούσαν ισότιμα με τα 39 βιβλία, δηλαδή σε επίπεδο κανόνα∙ κάτι διαφορετικό, ότι δηλαδή τα 10 Δευτεροκανονικά ήταν ένα με την Εβραϊκή Βίβλο και ότι έτσι τα έβλεπαν οι συγγραφείς της ΚΔ, θα πρέπει να αποδειχτεί. Δεν πρόκειται ποτέ.

Αφού είδαμε την μαρτυρία του Παύλου, ένα σημείο πριν πάμε να δούμε τα… λόγια Του Κυρίου σχετικά με την ΠΔ.

---Για να καταλάβει ο αναγνώστης πόσο περίπλοκο γίνεται το όλο θέμα, ακούτε το εξής: Η τελευταία ένσταση που είδαμε αφορούσε τα λόγια που επαναλαμβάνει ο Παύλος από το βιβλίο των Αριθμών (16:5 «Γνωρίζει Ο Κύριος τους όντας αυτού»(Β’Τιμ.2:19) τα οποία δεν βρίσκονται στο βιβλίο των Αριθμών του Εβραϊκής (Μασοριτικής) Βίβλου, αλλά μόνο στους -λεγόμενους- Ο’. Από την άλλη βρέθηκε στις σπηλιές της Νεκράς Θάλασσας κάτι σαν λεπτή ασημένια ταμπλέτα που οι ιερείς φορούσαν στην ΠΔ, που είχε χαραγμένο πάνω του κάποια λόγια από το βιβλίο των Αριθμών και στην πίσω πλευρά του σχεδόν ολόκληρο το κεφάλαιο 6. Το θέμα είναι, ότι αυτή η λεπτή ταμπλέτα χρονολογείται περίπου το 700 π.Χ και το κείμενο πάνω της είναι ολόιδιο (!) με αυτό του Μασορητικού κειμένου (900μ.Χ.), πράγμα που δίνει μεν μεγάλη αξιοπιστία στο Μασοριτικό κείμενο (και το βιβλίο του Ησαΐα που έχει βρεθεί), αλλά δημιουργεί και προβληματισμούς: Α) Βλέπουμε ότι ο Παύλος (στην Β’Τιμ.2:19) δεν χρησιμοποίησε κείμενο των Αριθμών που χρησιμοποίησαν οι Μασορίτες, δηλαδή ίσως το πιο αξιόπιστο εντέλει, αλλά κάποιο άλλο. Γιατί; Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι μάλλον έξω από τον ναό, υπήρχαν και «εκδόσεις» της Εβραϊκής ΠΔ που χρησιμοποιούνταν που δεν άλλαζαν το γενικότερο νόημα φυσικά, εντούτοις είχαν καθιερωθεί, όπως σήμερα δηλαδή υπάρχουν κείμενα της ΚΔ στην αρχαία Ελληνική και κείμενα στην δημοτική και στην καθαρεύουσα και αποδώσεις και μεταγλωττίσεις. Σκεφτείτε το αυτό. Β) Ενώ η μετάφραση των Ο’ είναι από κάποιο Εβραϊκό κείμενο που υποτίθεται έκαναν χρήση και οι Μασορίτες για την δική τους «κριτική» έκδοση θα λέγαμε, η μετάφραση όμως «των Ο’» διαφέρει από το Μασοριτικό, άρα η μετάφραση αυτή έκανε χρήση διαφόρων Εβραϊκών κειμένων και όχι μόνο αυτών των χειρογράφων που έκαναν χρήση οι Μασορίτες. ---Απλά έθεσα αυτούς τους προβληματισμούς για να δούμε δύο από τις πάμπολλες πτυχές αυτού του περίπλοκου θέματος.

    Ας δούμε τώρα την μαρτυρία του Κυρίου σχετικά με το ποια θεωρούσε Εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη.

 

Ε) Η μαρτυρία Του Ιησού Χριστού

    Ο Ιησούς ΠΟΤΕ ΔΕΝ αναφέρει κάποιο χωρίο από τα Δευτεροκανονικά, αλλά μόνο από τα πρωτοκανονικά, δηλαδή από βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου. Σκέφτομαι, για ποιο λόγο Ο Κύριος, βρισκόμενος στο Ισραήλ(!!!), που μιλούσε κυρίως σε Ισραηλίτες, να κάνει χρήση δήθεν Ελληνικών κειμένων της ΠΔ (;;) από την υποτιθέμενη Ελληνική Μετάφραση των Ο’;;; Γιατί να μην έκανε χρήση μόνο της Εβραϊκής Βίβλου;;; Θυμίζω ότι το κύριο και αρχικό έργο Του αφορούσε  τον λαό Ισραήλ. Ενδεικτικά διαβάζουμε:

Ματθ.10:5-7, 23  Τούτους τους δώδεκα απέστειλεν ο Ιησούς και παρήγγειλεν εις αυτούς, λέγων· Εις οδόν εθνών μη υπάγητε, και εις πόλιν Σαμαρειτών μη εισέλθητε· 6 υπάγετε δε μάλλον προς τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ. 7 Και υπάγοντες κηρύττετε, λέγοντες ότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών………………..23  Όταν δε σας διώκωσιν εν τη πόλει ταύτη, φεύγετε εις την άλλην· διότι αληθώς σας λέγω, δεν θέλετε τελειώσει τας πόλεις του Ισραήλ, εωσού έλθη ο Υιός του ανθρώπου.

15:23-24  Ο δε δεν απεκρίθη προς αυτήν λόγον. Και προσελθόντες οι μαθηταί αυτού, παρεκάλουν αυτόν, λέγοντες· Απόλυσον αυτήν, διότι κράζει όπισθεν ημών. 24 Ο δε αποκριθείς είπε· Δεν απεστάλην ειμή εις τα πρόβατα τα απολωλότα του οίκου Ισραήλ.

 

-Αυτά, είναι ένα πολύ σημαντικό σημείο σε συνάρτηση με όλα όσα θα δούμε. Υπάρχουν αυτοί που ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιεί και από τα Δευτεροκανονικά, αλλά από προσωπική μου έρευνα τα συγκεκριμένα λόγια δεν έχουν σχέση με αυτό που ισχυρίζονται ότι διαβάζει κανείς στους Ο’ (η θρησκευτική φαντασία καλπάζει!). Ας συγκρίνει όμως ο καθένας μόνος του τα χωρία και προσεκτικά μη δεχόμενος τυφλά αυτό που λέω. Άλλοι που δέχονται ότι δεν αναφέρεται σε Δευτεροκανονικά η ΚΔ, θα πούνε ότι αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν στον κανόνα της Εβραϊκής Βίβλου τα Δευτεροκανονικά, διότι και από άλλα βιβλία δεν παίρνει/αναφέρεται ο Ιησούς τα οποία υπήρχαν. Αν θέλουμε όμως να ακριβολογούμε στις εντυπώσεις μας, θα δεχτούμε ότι δεν είναι έτσι ακριβώς. Αυτά τα «άλλα» 5 βιβλία στα οποία αναφέρονται και που δεν αναφέρονται από Τον Κύριο είναι γνωστό ότι ήταν αποδεκτά ως μέρος του κανόνα τους. Τα 3 (Έσδρα, Νεεμίας, Εσθήρ) ανήκανε στην «συλλογή ιστορικών βιβλίων» και τα άλλα δύο (Εκκλησιαστής και Άσμα Ασμάτων) στην «συλλογή ποιητικών βιβλίων», ενώ τα Δευτεροκανονικά σε καμία συγκεκριμένη κατηγορία!

    Από την άλλη, υπάρχουν βιβλία που αναφέρονται στην ΚΔ τα οποία όμως δεν ανήκουν στα Δευτεροκανονικά, που όμως διαβάζονταν  από τον λαό Ισραήλ. Αυτό δείχνει ότι οι συγγραφείς της ΚΔ δεν είχαν πρόβλημα να σχολιάσουν από πηγές που δεν ήταν του κανονά, όπως π.χ. ο Ιούδας (εδ.14, 15) αναφέρει το βιβλίο του Ενώχ, ίσως και το βιβλίο της «ανάληψης του Μωϋσή» (εδ.9). Αυτό δεν τα καθιστά μέρος του κανόνα, ούτε Θεόπνευστα απαραίτητα. Ακόμα και σήμερα στους μεταξύ μας διαλόγους κάνουμε αναφορές σε γραπτά πιστών και απίστων όταν λένε κάτι σωστό, αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι τα θεωρούμε «Γραφές», αλλά ότι κάτι που λένε τυγχάνει π.χ. να επεξηγεί ίσως κάτι βαθύ που παρεμπιπτόντως έγραψε κάποιος στην Γραφή. Ο Παύλος παραθέτει και λόγους κοσμικών ποιητών (κ.ά.) π.χ. Πράξ.17:28, Α’Κορ.15:33, Τίτ.1:12. Από την άλλη, αναφέρει τα ονόματα δυο ανδρών (Ιαννής και Ιαμβρής) που εναντιώθηκαν στον Μωϋσή (Β’Τιμ.3:8), πιθανόν των μάγων που αναφέρονται στην Εξ.7:11,12, τα οποία όμως ονόματα δεν βρίσκονται σε καμία γνωστή ΠΔ. Θα υπήρχε λογικά κάποια παράδοση για αυτούς, εκτός να ήταν θέμα Θεϊκής αποκάλυψης.

 

Ας δούμε όμως τώρα τα λόγια Του Κυρίου για να δούμε ποια –λογικά- Αγία Γραφή είχε στον Νου Του. Ένας φανατικός «Ορθόδοξος» ψευδοδιδάσκαλος μου είπε όταν του είπα ότι μας λέει Η ΚΔ ποια ήταν τα βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου, ότι λέω «παραμύθια». Τόσα του μάθανε, τόσα έλεγε. Εσείς ας κρίνετε ποιος λέει παραμύθια. Για μένα λοιπόν, εδώ κλείνει το θέμα «Δευτεροκανονικά», προσωπικά δεν χρειάζομαι κάτι άλλο. Ό,τι άλλο είναι πλεόνασμα, που βέβαια ίσως φανεί χρήσιμο σε πολλούς για αυτό και τα παρέθεσα όλα όσα διαβάζετε.

Διαβάζουμε λοιπόν:

 

1) Ματθ.5:18 Διότι αληθώς σας λέγω, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία δεν θέλει παρέλθει από του νόμου, εωσού εκπληρωθώσι πάντα.

Α) Οι λέξεις «ιώτα εν ή μία κεραία» αναφέρονται το μεν «ιώτα» στο μικρότερο γράμμα της Εβραϊκής γλώσσας και το δε «κεραία», αναφέρεται σε πολύ μικρά σημεία εξοχής στα Εβραϊκά γράμματα που ήταν σαν κέρατα. Σαν να λέει δηλαδή ότι όλα θα εκπληρωθούν από το μικρότερο γράμμα, μέχρι την άλλη άκρη του μεγαλύτερου γράμματος, δηλαδή και το «κέρας» των γραμμάτων, τονίζοντας έτσι όλα τα λόγια και με κάθε λεπτομέρειά τους με την οποία γράφτηκαν. Ο Barnes γράφει στο commentary του σχετικά:

«One jot – The word “jot,” or yod (י  y), is the name of the Hebrew letter I, the smallest letter in the Hebrew alphabet.

One tittle – The word used here, in the Greek, means literally a little horn, then a point, an extremity. Several of the Hebrew letters were written with small points or apices, as in the Hebrew letter, shin (שׁ  sh), or the Hebrew letter, sin (שׂ  s), which serve to distinguish one letter from another. To change a small point of one letter, therefore, might vary the meaning of a word, and destroy the sense. The name “little horn” was given to these points probably from the manner in which they were written, resembling a little horn. Professor Hackett says of a manuscript which he saw a Jew transcribing: “One peculiarity, that struck me at once as I cast my eye over the parchment, was the horn-like appearance attached to some of the letters. I had seen the same mark, before this, in Hebrew manuscripts, but never where it was so prominent as here. The sign in question, as connected with the Hebrew Letter Lamedh (ל  L) in particular, had almost the appearance of an intentional imitation of a ram’s head. It was to that appendage of the Hebrew letters that the Saviour referred when he said, “‘Not one jot or little horn’ (as the Greek term signifies, which our version renders ‘tittle,’) ‘shall pass from the law until all be fulfilled.’” – Illustrations of Scripture, p. 234.»

Αυτό έχει σημασία για μας, διότι φανερώνει ότι λέγοντας αυτά τα λόγια, Ο Κύριος έφερνε στην Σκέψη Του, αναφερότανε και έκανε χρήση, της Εβραϊκής Βίβλου που έχει αυτό το χαρακτηριστικό (το κέρας) σε κάποιες λέξεις της. Ακόμα και το «ιώτα» είναι το μικρότερο γράμμα στην Εβραϊκή αλφάβητο, όχι στην Ελληνική στην οποία είναι στο ίδιο μέγεθος με τα υπόλοιπα. Β) Για να λέει κάτι τέτοιο Ο Κύριος, ρωτώ, δεν δίνεται η εντύπωση ότι λογικά θα θεωρούσε ότι υπήρχε ένας κλειστός κανόνας της Εβραϊκής Βίβλου;; Εφόσον το κάθε «ιώτα ή κεραία», σηματοδοτούν κάθε λεπτομέρεια, δεν θα πρέπει να θεωρούσε ότι οι ακροατές Του θα καταλάβαιναν «κάθε λεπτομέρεια» εντός συγκεκριμένου πλαισίου που έτσι ήταν καθιερωμένο και γνωστό σε αυτούς;; Η πιο λογική και έτσι πιο πιθανή απάντηση είναι, ναι. Αν ήταν όχι, δεν θα μπορούσε τότε ο καθένας να επικαλεστεί και κείμενα που δήθεν είχαν προφητείες για Τον Κύριο και γενικότερα πληροφορίες που δεν ήταν αληθινές; Θέλει λίγο σκέψη.

‘Ενσταση: Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έκανε χρήση και κάποιας Ελληνικής μετάφρασης!

Απάντηση: Σωστό. Ποιας;; Και γιατί να πρέπει να ήταν μία μετάφραση που έφερε και τα Δευτεροκανονικά;; Από την άλλη, να το αντιστρέψουμε, θα μπορούσε –όπως ανέφερα και για τους αποστόλους- να έκανε χρήση της μετάφρασης των Ο’(;…) με τα Δευτεροκανονικά , όταν ήθελε να αναφερθεί στα Ελληνικά σε λόγια από τα 39 βιβλία του Εβραϊκού κανόνα. Αυτό θα μπορούσε να το κάνει, αλλά αυτό δεν επικυρώνει τα υπόλοιπα 10 Δευτεροκανονικά ως ισόκυρα με τα υπόλοιπα 39, ειδικά όταν λάβουμε υπόψη και τα υπόλοιπα αυτής εδώ της εργασίας. Ακόμα, εφόσον και τα 10 Δευτεροκανονικά έχουν και αξιόλογα λόγια, γιατί να μην τα επικαλεστεί και αυτά εφόσον ο λαός τα γνώριζε; Και από άλλα βιβλία θα μπορούσε να επικαλεστεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα θεωρεί Θεόπνευστα και μέρος του κανόνα.

(Δεν παραβλέπω εδώ και την άποψη ότι το κείμενο/α «των Ο’» με τα Δευτεροκανονικά μπορεί να γράφτηκε μ.Χ. για αυτό και λόγιοι το θεωρούν το «Αλεξανδρινό Κείμενο».)

 

2) Λου.24:25, 27, 44-45 / 25 Και αυτός είπε προς αυτούς · Ω ανόητοι και βραδείς την καρδίαν εις το να πιστεύητε εις πάντα όσα ελάλησαν οι προφήται·………..27 Και αρχίσας από Μωϋσέως και από πάντων των προφητών, διηρμήνευεν εις αυτούς τα περί εαυτού γεγραμμένα εν πάσαις ταις γραφαίς……………………………….. 44 Είπε δε προς αυτούς· Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους ελάλησα προς υμάς ότε ήμην έτι μεθ’ υμών, ότι πρέπει να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωϋσέως και προφήταις και ψαλμοίς περί εμού. 45 Τότε διήνοιξεν αυτών τον νούν, διά να καταλάβωσι τας γραφάς·

Στο εδάφιο 25 Ο Κύριος τους παραπέμπει σε όλα όσα είπαν οι προφήτες. Ποιους εννοεί; Στο εδ.27 τους αναφέρει τον Μωυσή και το επεκτείνει σε όλους τους προφήτες. Που «είπανε»/γράψανε αυτοί; Τους λέει στο εδ.44: «τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωϋσέως και προφήταις και ψαλμοίς περί εμού.» Αυτά, στο εδ. 45 βλέπουμε να τα ονομάζει Γραφάς, πάλι (δες και εδ.27).

Ο Ιησούς λοιπόν αναφέρεται στις 3 γνωστές κατηγορίες βιβλίων στην ΠΔ: Η πεντάτευχο (Torah), οι προφήτες (Nevi’im) και στην τελευταία κατηγορία που ονομάζεται «γραπτά»(Ketuvim), πρώτο βιβλίο της οποίας είναι οι Ψαλμοί. Αυτές οι 3 κατηγορίες μαζί αποτελούν την Εβραϊκή Βίβλο, την λεγόμενη «Τανάκ». Αυτές θεωρούσε δεδομένο, ότι αποτελούσαν την Βίβλο των 39 βιβλίων των Εβραίων ακροατών Του.

(Τέσσερις συντομεύσεις αυτού (του τριπλού διαχωρισμού) βρίσκουμε στα λόγια του Ιησού στο κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο, αναφερόμενος στο εδ.27 πάνω[στο Λου.24], στον Νόμο (του Μωϋσέως) και των προφητών: Ματθ.5:17 Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας· δεν ήλθον να καταλύσω, αλλά να εκπληρώσω. Πιο κάτω: 7:12 Λοιπόν πάντα όσα αν θέλητε να κάμνωσιν εις εσάς οι άνθρωποι, ούτω και σεις κάμνετε εις αυτούς· διότι ούτος είναι ο νόμος και οι προφήται. Και πιο κάτω: 11:13 Διότι πάντες οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν. Και πιο κάτω πάλι: 22:40 Εν ταύταις ταις δύο εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται. Το ίδιο βλέπουμε στα ακόλουθα: Λου.16:16, Ιωάν.1:45, Πράξ.13:15, 24:14.)

Τέτοιες συντομεύσεις υπάρχουν και στα άλλα Ευαγγέλια (εκτός του Μάρκου), όπως π.χ. στον Λουκά 16:29, 31 διαβάζουμε: 29 Λέγει προς αυτόν ο Αβραάμ, Έχουσι τον Μωϋσήν και τους προφήτας·… 31 Εάν τον Μωϋσήν και τους προφήτας δεν ακούωσιν, ουδέ εάν τις αναστηθή εκ νεκρών θέλουσι πεισθή (Λέγοντας «τον Μωϋσήν» αναφέρεται στα 5 πρώτα βιβλία του Μωϋσή.), αλλά και στον Ιωάννη π.χ. στο 1:45:  Ευρίσκει Φίλιππος τον Ναθαναήλ και λέγει προς αυτόν· Εκείνον τον οποίον έγραψεν ο Μωϋσής εν τω νόμω και οι προφήται ευρήκαμεν, Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ τον από Ναζαρέτ.

 

Τα δέκα επιπλέον «δευτεροκανονικά» βιβλία που έχουν οι «Ορθόδοξοι» δεν υπάρχουν σε αυτόν τον κανόνα, για αυτό κυρίως –με λίγα λόγια- και ΔΕΝ γίνονται από τους Χριστιανούς Διαμαρτυρόμενους δεκτά ως ισότιμα και ισόκυρα με τα αποδεκτά 39 βιβλία. Αυτοί οι τρεις διαχωρισμοί που γνώριζε ο Κύριος και οι Εβραίοι, από την μία δεν υπάρχουν στο κείμενο των Εβδομήκοντα, αλλά αντιθέτως υπάρχουν διάσπαρτα τα Δευτεροκανονικά που αποκλείουν έτσι τον συγκεκριμένο τριπλό διαχωρισμό. Άρα Ο Κύριος δεν μπορεί να είχε στον νου Του την μετάφραση «των Ο’»!

Συνεχίζουμε.

 

3) Απευθυνόμενος στους γραμματείς και Φαρισαίους, τους λέει:

Λου.11:50-51 διά να εκζητηθή το αίμα πάντων των προφητών, το εκχυνόμενον από της αρχής του κόσμου, από της γενεάς ταύτης, 51 από του αίματος του Άβελ έως του αίματος Ζαχαρίου του φονευθέντος μεταξύ του θυσιαστηρίου και του ναού· ναι, σας λέγω, θέλει εκζητηθή από της γενεάς ταύτης.

Τι σχέση έχει αυτό το χωρίο με τον αριθμό των βιβλίων της ΠΔ;; Κάθε σχέση! Τα δεδομένα:

Α) Η Εβραϊκή Βίβλος έχει ως πρώτο βιβλίο το βιβλίο της Γένεσης και ως τελευταίο βιβλίο το Β’Χρονικών. Είναι τα ίδια βιβλία με την Διαμαρτυρόμενη Βίβλο, με την διαφορά ότι στην δεύτερη τα βιβλία είναι σε άλλη σειρά.

Β) Η δολοφονία λοιπόν του Άβελ βρίσκεται στο πρώτο βιβλίο της Εβραϊκής ΠΔ, την Γένεση, και η δολοφονία του Ζαχαρία (άλλος ο προφήτης Ζαχαρίας), υιός του Ιωδαέ, βρίσκεται στο τελευταίο βιβλίο της ίδιας ΠΔ, το Β’Χρονικών. Θα πει κανείς:

«Ωραία, Ο Κύριος απλά αναφέρεται σε δύο δολοφονίες, πως αυτό αποδεικνύει τον αριθμό των βιβλίων της ΠΔ και ποια ήταν;»

Γ) Απάντηση: Είναι τυχαίο ότι αναφέρει τους δύο αυτούς θανάτους οι οποίοι βρίσκονται, ο ένας στο πρώτο βιβλίο και ο άλλος στο τελευταίο, συνδέοντας αυτά τα δύο γεγονότα με τις λέξεις «έως του» καλύπτοντας μία χρονική περίοδο;;;;; Γιατί δεν αναφέρθηκε τυχαία σε προηγούμενο θάνατο κάποιου άλλου προφήτη αντί του Ζαχαρία που βρίσκεται στο τελευταίο βιβλίο; Διότι αν το έκανε αυτό, θα ήταν σαν να έλεγε ότι μετά από εκείνον τον «Χ» ας πούμε, δεν υπήρχαν άλλες καταγεγραμμένες δολοφονίες προφητών για τους οποίους ευθύνονταν ο λαός Του Θεού, κάτι που η δολοφονία του Ζαχαρία (και όχι μόνο…) θα διέψευδε! Άρα, (ρωτώ) αναφέρει -χρονολογικά- τον  πρώτο που δολοφονήθηκε και τον τελευταίο που δολοφονήθηκε πριν έρθει Ο Ίδιος στην γη; Όχι ακριβώς, αλλά κάτι ακόμα καλύτερο!

    Ο τελευταίος που δολοφονήθηκε δεν ήταν ο Ζαχαρίας!!! Ήταν ο Ουρίας ο οποίος θανατώθηκε ένα αιώνα μετά τον Ζαχαρία, γεγονός που καταγράφεται στο βιβλίο του Ιερεμία (26:20-23)! Γιατί όμως είπα «κάτι ακόμα καλύτερο!»; Διότι αυτό αποδεικνύει ότι στην σκέψη Του Ο Κύριος δεν έφερε τον πρώτο και τελευταίο που θανατώθηκε, αλλά τους δύο θανάτους/δολοφονίες που Ο Ιησούς ήξερε ότι αυτοί, οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι, ήξεραν ότι βρίσκονταν στο πρώτο και στο τελευταίο βιβλίο τους κανόνα τους!!!! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ!

Από την άλλη, οι Μακκαβαίοι (στα Δευτεροκανονικά) είχαν πολλούς που μαρτύρησαν, και όμως και αυτούς παραβλέπει, επισημαίνοντας έτσι την ίδια αλήθεια ότι ήθελε να αναφερθεί στον θάνατο του Άβελ και του Ζαχαρία, ώστε να τους παραπέμψει στο πρώτο βιβλίο (Γένεση) και τελευταίο βιβλίο (Β’Χρονικών!) της Εβραϊκής Βίβλου.

Συνεχίζουμε με τα λόγια Του Κυρίου.

 

4) Τα ίδια τα λόγια που βρίσκουμε στην προηγούμενη περικοπή (Λου.11:50-51), τα βρίσκουμε και στο Ματθ.23:35. Αν και εκεί διαβάζουμε ότι ο Ζαχαρίας είναι «υιός του Βαραχίου», ενώ  στην πραγματικότητα ήταν υιός του Ιωδαέ. Πιθανόν η φράση «υιός του Βαραχίου» να αναφέρεται σε «υιό» γενικά προγόνου και όχι πατέρα ή ακόμα πιο πιθανόν είναι, ο Ιωδαέ να είχε και δεύτερο όνομα, πράγμα πολύ σύνηθες στον Εβραϊκό λαό, π.χ. ο Ματθαίος ονομάζεται και Λευί, όπως ο Λεββαίος λέγεται και Θαδαίος, και ο Σίμωνας, Κηφάς. Στην πραγματικότητα, δεν αλλάζει κάτι ως προς τα υπόλοιπα που ήδη εξετάσαμε σε αυτό το μέρος.

    Σε αυτά τα δύο χωρία λοιπόν(του Ματθαίου και Λουκά) υπάρχει και κάτι άλλο, ένα επιπλέον σημαντικό στοιχείο που αφορά την εδώ ενότητα. Τα δύο χωρία αυτά, αναφέρονται μεν στον Ζαχαρία (του Β’Χρον.24:20), αλλά ΜΟΝΟ στο Μαζοριτικό/Εβραϊκό κείμενο! Το κείμενο των Ο’ δεν μιλάει για Ζαχαρία, αλλά μιλάει για Αζαρία υιό του Ιωαδέ που θανατώθηκε: (Μετάφραση Ο’)

Β’Χρον.24:20 καὶ πνεῦμα θεοῦ ἐνέδυσεν τὸν Αζαριαν τὸν τοῦ Ιωδαε τὸν ἱερέα…….

Βλέπουμε πάλι, ποια Γραφή χρησιμοποιούσε Ο Κύριος!

Καταλήγουμε λοιπόν και με τους δύο αυτούς συγγραφείς (Ματθαίο και Λουκά), ότι και Ο Κύριος και οι ίδιοι προφανώς δεν είχαν στην σκέψη τους την μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο’), αλλά φυσικά το Εβραϊκό κείμενο, που μάλιστα όπως απέδειξε το προ-προηγούμενο σημείο (2)), δεν έφερε τα 10 Δευτεροκανονικά!

Σημειώστε εδώ ότι ΚΑΙ Ο ΙΩΣΗΠΟΣ αναφέρεται στον συγκεκριμένο δολοφονηθέντα Ζαχαρία, υιό του Ιωδαέ, στο έργο του (Αρχαιότητες 9:166-169)!!

    Έτσι, πάλι (!) εντοπίζουμε τα 22(39) βιβλία από την Γένεση μέχρι και το Β’Χρονικών, την Εβραϊκή Βίβλο.

 

    Είδαμε μέχρι στιγμής ότι ο Ιώσηπος, Ο Φίλωνας Αλεξανδρείας, ο κανόνας Μουρατόρι, Ο Παύλος και Ο Κύριος (με 4 επιλογές λόγων Του!!), αναφερόντουσαν στην Εβραϊκή Βίβλο των 22 βιβλίων με τρόπο που σαφέστατα μιλάει για κανόνα κλειστό(!!) και έτσι μαθαίνουμε ποια Βίβλο χρησιμοποιούσαν στην εποχή του Χριστού. Θα τα ακούσετε ποτέ αυτά από «Ορθόδοξο»; Όχι, ποτέ! Γιατί;;; Τυχαίο; Αυτό που θα ακούσετε όμως είναι τον φανατισμό τους που τους τύφλωσε να λέει: «Εμείς, έχουμε και τα 10 Δευτεροκανονικά, όπως τα είχε η αρχαία Εκκλησία! Όσοι, δεν τα έχουν στην Βίβλο τους, είναι αιρετικοί!» (Εμ, άλλος έχει το όνομα και άλλος τη χάρη… φωνάζει η αλήθεια!) Δεν θα μας πούνε πως και γιατί και ποιοι τα είχαν και ποιοι δεν τα είχαν, ούτε και τα βαρυσήμαντα άλλα επιχειρήματα που εδώ πιστεύω εντοπίσατε. Αυτά, θα σας τα πει μόνο ένας που δεν είναι δούλος σε κάποια Χριστιανική θρησκεία, αλλά στην αλήθεια του Θεού και αυτή με ξερό ψωμί.

 

Αφού εξετάσαμε ποια βιβλία ήταν στον Εβραϊκό κανόνα στην εποχή Του Χριστού, ας δούμε μερικές μαρτυρίες επόμενων αιώνων.

 

 

Ζ) Μαρτυρίες εκκλησιαστικών συγγραφέων επόμενων αιώνων

   Πολλοί λεγόμενοι μεγάλα ονόματα «πατέρες»/εκκλ.συγγραφείς της Εκκλησίας των πρώτων 4 αιώνων απέρριπταν τα Δευτεροκανονικά, όπως π.χ. και  ο Ιερώνυμος, ο Ωριγένης, ο Κύριλλος Αλεξανδρείας και ο Αθανάσιος.

(Σημειώστε εδώ επίσης το εντυπωσιακό ότι και όσοι τα δεχόντουσαν ως κανονικά, δεν αναφερόντουσαν πάντα στον ίδιο αριθμό βιβλίων!!! Σας είπα: Βαβέλ!)

Ένσταση: Σωστά, αλλά τα δεχόντουσαν ως «Γραφές» άλλοι όπως: ο Αμβρόσιος, Αυγουστίνος, Κλήμης Αλεξανδρείας, Κλήμης Ρώμης, Ιππόλυτος, Ειρηναίος, Λακτάντιος, Πατρίκιος, Σουλπίκιος Σεβήρος, και ο Θεόδοτος.

Απάντηση: Πράγματι.

 

    Σίγουρος δεν μπορεί –νομίζω- να είναι κανείς για το πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα, αλλά αποκλείω να είναι και πολύ μακριά η αλήθεια. Από την άλλη, συνεχίζοντας στην απάντηση της ένστασης, γιατί να διαλέξω τους μεν εκκλησιαστικούς συγγραφείς από τους δε;; Εννοώ ότι –όπως έδειξα- υπήρχαν και άλλοι Χριστιανοί ηγέτες που δεν τα δεχόντουσαν ως μέρος του κανόνα. Αν και δεν είναι ο σκοπός της εδώ εργασίας μου, να κάνω δηλαδή μία τέτοια επιλογή βιβλίων (αν και για μένα έχει κλείσει το θέμα), σημασία έχει ότι το ίδιο αυτό το δίλημμα δικαιώνει στον βαθμό του τις υποψίες των Χριστιανών Διαμαρτυρόμενων που δεν δέχονται apriori τον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ισχυρισμό διάφορων «Καθολικών» και «Ορθοδόξων» ότι οι Εβραίοι δήθεν είχαν και τα Δευτεροκανονικά στην Βίβλο, μάλιστα ως ισότιμα και Θεόπνευστα.

     Θα προσθέσω εδώ ότι οι λεγόμενοι «πατέρες» της Εκκλησίας δεν περιόριζαν τους εαυτούς τους στα σημερινά Απόκρυφα/Δευτεροκανονικά, αλλά βλέπουμε ότι ο Ιουστινιανός, ο Τερτυλλιανός, ο Κλήμης Αλεξανδρείας περιστασιακά χρησιμοποιούσαν και βιβλία έξω από τα σημερινά Δευτεροκανονικά. Η επίκληση λοιπόν αυτών ως επιχείρημα περιπλέκει τα πράγματα αντί να τα διευκολύνει.

    Συμπληρώνω λοιπόν εδώ και αυτούς που θεωρούσαν ότι η Εβραϊκή Βίβλο είχε μόνο 22(39) βιβλία και ότι τα Δευτεροκανονικά δεν τα δεχόντουσαν ως «Γραφές»:

Ο Αμβρόσιος ήταν αντιφατικός επί του θέματος, ο Αμφίλοχος, Γρηγόριος Νανζιανζηνός, ο Ιερώνυμος, ακόμα και ο Επιφάνιος (360 μ.Χ.) που πολεμούσε τις αιρέσεις απέρριπτε όλα τα Δευτεροκανονικά. Είχε δε πει για το βιβλίο «Σοφία του Σολομώντα» και «Σοφία Σειράχ» τα ακόλουθα: «Αυτά πράγματι είναι χρήσιμα βιβλία και ωφέλιμα, αλλά δεν είναι τοποθετημένα στον αριθμό των κανονικών.» Μετά, μόνο τα 22 βιβλία αναγνώριζε και η σύνοδο Λαοδικείας (343-391- “The Canons of the Synod Held in the City of Laodicea,” Canon 60, in NPNF, 2^nd Series, vol. XIV, p. 159.). Τον ίδιο αριθμό δεχότανε και ο Ρουφίνος (410 μ.Χ). Αλλά και ο Μελέτιος ή Μελίτιος (4^ος αιώνας –ο αυτό-αποκαλούμενος «αρχιεπίσκοπος…Αιγύπτου» - ), στην λίστα των βιβλίων της ΠΔ των Εβραίων, ενώ αναφέρει όλα τα βιβλία με εξαίρεση το βιβλίο της Εσθήρ, δηλαδή τα 21 από τα 22 βιβλία, δεν αναφέρει καθόλου τα Δευτεροκανονικά (Eusebius, Ecclesiastical History, 4.26.14. See also G.M. Hahneman, The Muratorian Fragment and the Development of the Canon (Oxford: Clarendon Press, 1992), pp. 78–79.).

Τυχαίο και αυτά όλα; Στο φως όλων, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ.

    Θα αναφέρω τώρα τα λόγια και μερικών άλλων πολύ γνωστών εκκλησιαστικών συγγραφέων. (Υπογράμμιση δική μου)

●●Ωριγένης έγραψε (210 μ.Χ.!): «It should be stated that the canonical books, as the Hebrews have handed them down, are twenty-two; corresponding with the number of their letters.» (Eusebius, Ecclesiastical History, 6.25.)

Μεταφράζω:
«Θα πρέπει να ειπωθεί ότι τα κανονικά βιβλία, όπως οι Εβραίοι τα έχουν παραδώσει, είναι είκοσι δύο∙ σε αντιστοιχία με τον αριθμό των γραμμάτων τους.»

 

●●Ο «Μέγας» Αθανάσιος έγραψε λοιπόν ένα γράμμα (το 367 μ.Χ.!) και σε αυτό αναφέρει όλα τα βιβλία της Εβραϊκής ΠΔ εκτός της Εσθήρ. Αναφέρει και τα Δευτεροκανονικά, αλλά για αυτά, τι να λέει λέτε; Στο αγγλικό κείμενο που βρήκα λέει:

«[They are] not included in the canon, but appointed by the Fathers to be read by those who newly join us, and who wish instruction in the world of godliness.» [Festal Letter 39:7]

Μεταφράζω:

«…δεν συμπεριλαμβάνονται στον κανόνα, αλλά έχουν οριστεί από τους Πατέρες να διαβάζονται από εκείνους που μόλις ενώθηκαν μαζί μας, και οι οποίοι θέλουν καθοδήγηση στον κόσμο της Θεοσέβειας»

Η σημαντική πληροφορία είναι άθικτη και ξεκάθαρη!! Τα Δευτεροκανονικά δεν ήταν στον κανόνα(!), διότι δεν είχαν οριστεί από τους «Πατέρες» ως μέρος του κανόνα, αλλά ως επιπλέον βοηθητικά! Ο «Ορθόδοξος» βέβαια που προτιμά να χάφτει ό,τι του λένε, σε βάρος ό,τι δεν του λένε, δεν μπορεί να βοηθηθεί. Θα συνεχίζει να τα ονομάζει Γραφές, ως δήθεν αυτά να ανήκανε στην Αγία Γραφή. Μόνο και μόνο ο τόσος ντόρος για αυτά τα βιβλία στην διάρκεια της εκκλησιαστικής ιστορίας, είναι αρκετός να προβληματίσει οποιονδήποτε.

 

●●Κύριλλος Ιεροσολύμων(!) έγραψε (386 μ.Χ!): «Read the divine scriptures, the twenty-two books of the Old Testament.» (Catechetical Lectures” 4.33–36 in NPNF, 2^nd Series, vol. VII, p. 26.)

Μεταφράζω:

«Διαβάστε τις Θεϊκές Γραφές, τα 22 βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης.»

 

●● Ο Ιερώνυμος (410 μ.Χ!), ήταν αυτός που μετέφρασε την ΠΔ στα Λατινικά (η γνωστή Βουλγάτα). Αν και συμπεριέλαβε τα Δετεροκανονικά στην μετάφρασή του, δεν θεωρούσε αυτά τα βιβλία του κανόνα (της Εβραϊκής Βίβλου), αλλά της Εκκλησίας. Τουλάχιστον αυτός ήταν ειλικρινής και προσεκτικός επί του θέματος. Θεωρούσε δε ότι το λεγόμενο κείμενο «των Εβδομήκοντα» των ημερών του, ήταν έργο του Ωριγένη (! Οι σημερινοί «Ορθόδοξοι» να τα ξέρουν καλύτερα;) και ότι χρησιμοποίησε Ελληνικά χειρόγραφα που ήταν παραποιημένα! Απέρριπτε δε, την θέση του Αυγουστίνου ότι οι μαθητές Του Κυρίου κάνανε χρήση των Εβδομήκοντα επειδή πίστευε ότι τα λόγια των μαθητών δεν ταίριαζαν απόλυτα με κανένα υποτιθέμενο χειρόγραφο των Εβδομήκοντα. Ο δε Αυγουστίνος (με τις πολλές του πλάνες να προσθέσω) ήταν αυτός που επηρέασε τις δύο συνόδους στην Ιππώνος και Καρθαγένης ώστε να ανακηρυχτούν τα Δευτροκανονικά «Γραφές», δηλαδή ισότιμες με τις κανονικές Γραφές, δηλαδή τα 39 βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου.

Είχε γράψει ο Ιερώνυμος επίσης:

«That the Hebrews have twenty-two letters is testified ... as there are twenty-two elementary characters by means of which we write in Hebrew all we say ... so we reckon twenty-two books by which ... a righteous man is instructed.» (Preface to the Books of Samuel and Kings,” in NPNF, 2^nd Series, vol. VI, p. 489.)

Μεταφράζω:
«Το ότι οι Εβραίοι έχουν 22 γράμματα επιμαρτυρείται… όπως είναι 22 βασικοί χαρακτήρες μέσω των οποίων εμείς γράφουμε στα Εβραϊκά όλα όσα λέμε… οπότε αναγνωρίζουμε 22 βιβλία μέσω των οποίων… ένας δίκαιος άντρας καθοδηγείται.»

 

    Θα προσθέσω ότι δεν είναι τυχαίο ότι για την Καθολική Εκκλησία, τα Δευτεροκανονικά που είχαν τοποθετηθεί στην Βίβλο είχαν γίνει επισήμως αποδεκτά στο συμβούλιο της Τρέντης (1546), αλλά και μετά αυτής, ήταν σε χωριστό μέρος στην Βίβλο, ως μη έχοντα την ίδια πνευματική εξουσία με τα κανονικά, ασχέτως αν έχουν και χρήσιμες πληροφορίες. Σκεφτείτε λοιπόν ότι οι Καθολικοί δέχτηκαν επισήμως τα Δευτεροκανονικά στην Βίβλο τους το 1546, αλλά και πάλι τα έθεταν σε χωριστό σημείο! Από ό,τι έχω διαβάσει, δεν υπάρχει καμία επίσημη καταγραφή πριν από αυτό το Συμβούλιο ως αυτά να είχαν την ίδια πνευματική αυθεντία με τα υπόλοιπα 39 βιβλία της Εβραϊκής ΠΔ.

 

Θυμίζω φίλοι ποιες ήταν οι δύο αρχικές ερωτήσεις που απάντησα με όλα τα πιο πάνω βαρύγδουπα επιχειρήματα:

3) Πού λέγει ποια είναι τα βιβλία της;

4) Με ποια αγιογραφική βάση απορρίπτετε 10 βιβλία της Αγίας Γραφής από την Π.Δ. και κρατάτε μόνο 66;

Θεωρώ ότι αυτές οι δύο ερωτήσεις απαντήθηκαν σε μεγάλο βαθμό διεξοδικά!!! Δεν δικαιούται πλέον κανένας «Ορθόδοξος/Καθολικός» να θέτει αυτά τα ερωτήματα με τον αυθαίρετο κομπασμό ότι «Να, εμείς έχουμε συνέχεια με την αρχαία Εκκλησία και σε αυτό το θέμα! Εμείς έχουμε την ολοκληρωμένη Αγία Γραφή» (Ε....όχι δα, ότι εσείς έχετε τέτοια συνέχεια! Το βρίσκω ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΌ πως τόσο καιρό ξεγελούσατε τους συμπατριώτες μου με τόση ολοφάνερη εθελοθρησκία!) Σε σχεδόν ΚΑΝΕΝΑ θέμα δεν έχετε συνέχεια με την αρχαία Εκκλησία Του Ιησού Χριστού και των αποστόλων. Σας ξεγέλασε ο «εχθρός της ψυχής». Που να το γνώριζε ο Ελληνικός λαός! Η δε Καινή Διαθήκη θα είναι ευτυχώς πάντα εκεί για να σας το θυμίζει, μπας και αφυπνιστείτε και ταπεινωθείτε και επιστρέψετε στο Θέλημα Του Θεού μέσα σε αυτήν. Η ιστοσελίδα μου από μόνη της, ήδη ξεσκεπάζει εντελώς τις… ξεσκεπασμένες(!) και χοντροκομμένες ψεύτικες διδασκαλίες σας και θα συνεχίσει να το κάνει και επί άλλων θεμάτων (τι έχουμε να δούμε..), τα δε ακόλουθα λόγια του Κυρίου θα ηχούν στην συνείδησή του αφυπνισμένου «Ορθόδοξου»:

Αποκ.3:15-18 Εξεύρω τα έργα σου, ότι ούτε ψυχρός είσαι ούτε ζεστός· είθε να ήσο ψυχρός ή ζεστός· 16  ούτως, επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματός μου. 17 Διότι λέγεις ότι πλούσιος είμαι και επλούτησα και δεν έχω χρείαν ουδενός, και δεν εξεύρεις ότι συ είσαι ο ταλαίπωρος και ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός· 18 συμβουλεύω σε να αγοράσης παρ' εμού χρυσίον δεδοκιμασμένον εκ πυρός διά να πλουτήσης, και ιμάτια λευκά διά να ενδυθής και να μη φανερωθή η αισχύνη της γυμνότητός σου, και χρίσον τους οφθαλμούς σου με κολλούριον διά να βλέπης.

 

10) Επιπλέον αλήθειες σχετικά με τα Δευτεροκανονικά.

****Στα κείμενα της νεκράς Θάλασσας (στις σπηλιές του Κουμράν) βρέθηκαν χειρόγραφα των κανονικών βιβλίων και των μη κανονικών, όμως βρέθηκαν σχολαστικά μόνο των κανονικών βιβλίων. Αυτό δίνει την εντύπωση ότι οι Εσσαίοι (αίρεση του Ιουδαϊσμού) που ζούσαν σε εκείνη την περιοχή, δεν αναγνώριζαν τα Δευτεροκανονικά ως ισότιμα με τα κανονικά.

****Στην Εβραϊκή ΠΔ των 39 βιβλίων, αναφέρονται και άλλα βιβλία (οι ονομασίες τους δηλαδή) που δεν ήταν όμως μέρος της Βίβλου τους όπως αυτά που αναφέρονται σε αυτήν: Α’Βας.14:19, 29, Β’Χρον.16:11, Εσθ.10:2. Επίσης υπάρχουν αναφορές λόγων από άλλα βιβλία που έχαιραν εκτίμησης όπως αυτά από τα βιβλίο του Ιασήρ [των δικαίων] που βρίσκονται στο βιβλίο Ιησού του Ναυή 10:12-13, και στο Β’Σαμ.1:18-27. Αυτά τα βιβλία θεωρούνταν ότι έφεραν έναν βαθμό Θεοπνευστίας, αν και δεν συμπεριλήφθηκαν στον Εβραϊκό κανόνα. Από την άλλη αναφέρονται βιβλία που δεν είχαν την ίδια φήμη, όπως αυτά που αναφέρονται στην Α’Χρον.29:29, Β’Χρον.9:29, 12:15, 13:22. Τα Δευτεροκανονικά/Απόκρυφα όμως, γράφτηκαν κατά την λεγόμενη «σιωπηλή περίοδο» του Ισραήλ, δηλαδή στα 400 χρόνια μεταξύ της συγγραφής του βιβλίου του Μαλαχία και της γέννησης του Ιωάννη του Βαπτιστή. Σε αυτήν την περίοδο, οι Ιουδαίοι δεν αναγνωρίζουν κανέναν προφητικό λόγο σε αυτήν την περίοδο.

****Περιέργως και άλλες μεταφράσεις στα Ελληνικά, από διαφόρους μεταφραστές μετά το 140 μ.Χ. επίσης ονομάζονταν των Εβδομήκοντα (των Ο’), ενώ δεν μπορεί να ήταν διότι διαφέρουν μεταξύ τους.

****Το αρχαιότερο χειρόγραφο που έχουμε της υποτιθέμενης μετάφρασης των «Εβδομήκοντα» με τα Δευτεροκανονικά ανήκει στο 4^ο αιώνα μ.Χ. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε με σιγουριά να ξέρουμε ποια βιβλία είχε αρχικά  η μ.Χ. συλλογή βιβλίων των υποτιθέμενων Εβδομήκοντα, για αυτό και οι Καθολικοί έχουν επιπλέον βιβλία και οι «Ορθόδοξοι» λιγότερα!

   Κλείνοντας, όπως ήδη είπα, για μένα προσωπικά, το θέμα και αυτών των δύο ερωτήσεων το κλείνει η ΚΔ, δηλαδή τα λόγια και του Παύλου και ακόμα πιο πολύ τα λόγια Του Κυρίου. Όλα τα άλλα είναι για όσους τα χρειάζονται.

Συνεχίζουμε στις ερωτήσεις του «Ορθόδοξου» φίλου μου.

-------------------------------

 

5) Πού λέγει η Αγία Γραφή ότι η πίστη της Εκκλησίας κρίνεται με βάση την Αγία Γραφή και όχι το αντίθετο;

(Ότι δηλαδή με βάσει την πίστη της Εκκλησίας κρίνουμε την Αγία Γραφή. Αυτό νομίζω θέλει να πει.)

Απάντηση: Κανένα από τα δύο δεν τα λέει η Γραφή. Η λογική όμως, συνηγορεί μόνο στο πρώτο και όχι στο δεύτερο. Εξηγώ:

Α) Η πίστη (το περιεχόμενο της πίστης) της Εκκλησίας, αρχικά δεν ήταν της Εκκλησίας, ήταν πνευματικό γέννημα Του Θεού, Ο Οποίος στην συνέχεια την έδωσε στους 12 αποστόλους Του ώστε αυτοί να την διδάξουν.

1# Ερώτηση: Μπορούσαν οι πιστοί που άρχισαν να προστίθενται στην Εκκλησία να κρίνουν την πίστη Του Κυρίου και των αποστόλων; ΟΧΙ φυσικά! Με τι δεδομένα ή δικαίωμα να την κρίνουν;; Απλά την αποδεχόντουσαν ξέροντας από ποιους προήλθε.

2# Ερώτηση: Ο Κύριος αναλήφθηκε και αργότερα κάποια στιγμή εξέλειπαν οι απόστολοι. Τι άφησαν στην θέση τους; Την ίδια προφορική διδασκαλία που άφησαν πριν πεθάνουν/μαρτυρήσουν. Πώς όμως; Μέσω των γραπτών τους. Εφόσον όμως οι πιστοί δεν έκριναν την διδασκαλία των αποστόλων, αλλά απλώς την δεχόντουσαν με πίστη, με ποια δεδομένα πλέον να κρίνουν τις γραπτές διδασκαλίες που έλαβαν από τους ίδιους, που ήταν ίδιες με τις προφορικές διδασκαλίες τους;; Με κανένα δεδομένο. Αυτά που δεχόντουσαν προηγουμένως χωρίς να τα κρίνουν, τα ίδια δεχόντουσαν και μετά ως γραπτά, πάλι χωρίς να τα κρίνουν. Αυτά που άκουγαν, ήταν κάποια στιγμή αυτά που διάβαζαν. Όπως δεν κρίνανε τα προφορικά, δεν κρίνανε και τα γραπτά! Δεν είχαν καμία τέτοια εξουσία. ΑΠΛΑ ΤΑ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΟΥΣΑΝ ΜΕ ΠΙΣΤΗ διότι ξέρανε ποιοι ήταν οι απόστολοι και πως ο Θεός συμμαρτυρούσε ότι ήταν δικοί Του απόστολοι!

3# Ερώτηση: Εφόσον αυτοί οι πρώτοι μαθητές/πιστοί, η πρώτη Εκκλησία δηλαδή, δεν έκρινε (εννοείται!) τις διδασκαλίες του Κυρίου και των αποστόλων, η μεταγενέστερη Εκκλησία, εμείς, με ποιο δικαίωμα, και με ποια προσόντα να το κάνουμε;; Δηλαδή, ξέρουμε παραπάνω από ότι ξέρανε αυτοί ώστε να κρίνουμε τις Γραφές τους; ΟΧΙ.

    Ένσταση κάποιου: Ρωτώ, αν έστω κάποιος άπιστος ή νεόπιστος ή όχι πολύ έμπειρος στα «θεολογικά» διάβαζε μία επιστολή του Ιωάννη, δεν θα χρειαζότανε η Εκκλησία να του διδάξει την σωστή οπτική στα όσα είπε και κατέγραψε ο Ιωάννης; Εφόσον ναι, τότε για αυτόν, η πίστη της Εκκλησίας κρίνει την Αγία Γραφή! Σωστά;

Απάντηση: Αν και αυτή είναι μία ίσως πιο σωστή διατύπωση, πάλι ΛΑΘΟΣ είναι και για δύο λόγους. 1) Δεν χρειάζεται η Εκκλησία να εξηγήσει τα λόγια του Ιωάννη ώστε αυτός ο άνθρωπος να καταλήξει στην σωστή κατανόηση αυτών! Το Άγιο Πνεύμα θα τον βοηθούσε!! (Ξέρω ότι στην πράξη δεν πιστεύουν κάτι τέτοιο οι «Ορθόδοξοι», για αυτό και δεν επιχειρούν να το βιώσουν.) Δεν εξαρτάται από, ούτε χρειάζεται την, Εκκλησία, διότι μπορεί και μόνο Του Το Άγιο Πνεύμα να εξηγεί τα γραπτά (ή και προφορικά) λόγια π.χ. του Ιωάννη (έρχεται στον νου π.χ. η Λυδία στην οποία διάνοιξε Ο Θεός τον νου της ώστε να καταλαβαίνει τον Λόγο Του Θεού). Αυτό που βασικά χρειάζεται είναι ο άνθρωπος, με μία ταπεινωμένη καρδιά να αρχίζει να την μελετάει και Ο Κύριος, Το Πνεύμα της αληθείας, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ. Σιγά-σιγά θα άρχιζε τότε να μπαίνει στο πνεύμα της και θα την καταλάβαινε και όπου δεν την καταλάβαινε, Ο Κύριος θα συνεργούσε... στον χρόνο Του. Και αυτήν, την αν και απλή, όμως συγκλονιστική αλήθεια, η θρησκεία σας την έκρυψε από τους οπαδούς της. Μία απλή δοκιμή σταθερής μελέτης της Καινής Διαθήκης όμως, θα πείσει ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ!

Έτσι, αφού πρώτα δεν καλλιέργησε στον κόσμο της η θρησκεία σας να μελετάει μόνος του την ΚΔ, κατάφερε στην συνέχεια να του λέει το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ψέμα ότι οι περισσότερες διδασκαλίες της βρίσκονται μέσα στην ΚΔ (γενικά στην Αγία Γραφή) ενώ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ!!!! Μπορείτε να διαβάσετε άλλα άρθρα μου για του λόγου το αληθές.

Φίλοι «Όρθοδοξοι», ναι, είναι πραγματικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ το ψέμα που σας είπανε και θα συνεχίσουν να σας λένε! Αν δεν ασχοληθείτε όπως πρέπει, δεν θα συνειδητοποιήσετε ποτέ από μόνοι σας τι μόλις σας είπα.

2) Η βασική ερώτηση, αλλά και ή ένσταση που εξετάζουμε, υπαινίσσονται φοβερή πλάνη. Ότι η Εκκλησία θα κρίνει την πίστη (το αληθινό περιεχόμενο) της Αγίας Γραφής. Λες και η Γραφή είναι κάποιου τυχαίου ή δημιουργήθηκε και ήρθε στα χέρια μας τυχαία, ανεξάρτητη από Τον Θεό που προνόησε για αυτήν! Ενώ λοιπόν είναι Ο Θεός ο Έμπνευστής της Γραφής, Τον παραγκωνίζουν και γίνεται το ειδικό –τάχα μου- ιερατείο (με τους αυλικούς θεολόγους της…), βασιλικότεροι του Βασιλέως (και όχι απλά βασιλικότεροι…) και έτσι θα πρέπει να ανατρέχουμε σε αυτούς να μας πούνε τι εννοούν οι συγγραφείς της Γραφής, λες και είμαστε ανόητοι ή ακόμα χειρότερα λες και δεν λάβαμε Το Άγιο Πνεύμα!... (Δεν πιστεύουν ότι άνθρωποι έξω από την αλλόθρησκη εθελοθρησκία τους λαμβάνουν Το Άγιο Πνεύμα!!! Μιλάμε για σκότος!!)

Λες: «Εφόσον ναι, τότε για αυτόν, η πίστη της Εκκλησίας κρίνει την Αγία Γραφή!» Όχι. Και σε αυτή τη περίπτωση του παραδείγματος που ανέφερες, όταν κληθεί να βοηθήσει, η Εκκλησία δεν θα κρίνει την Αγία Γραφή, αλλά απλώς θα διευκολύνει τον άνθρωπο στην κατανόησή της. Η Εκκλησία (συγκεκριμένα: αφιερωμένοι -στην αλήθεια- μαθητές Του Κυρίου) το πολύ που μπορεί να κάνει (στην καλή περίπτωση), είναι να κρίνει όποιον λέει ότι κάτι που πιστεύει διδάσκεται στην Γραφή, διακρίνοντας αν πράγματι υπάρχει η γνώμη του σε αυτήν ή όχι. Το ρήμα «κρίνει» εδώ στην ένσταση, δεν αρμόζει, απλά επιλέγει επειδή οι «Ορθόδοξοι» βλέπουν την θρησκεία με τους κριτές (δήθεν) «πατέρες» της, ανώτερη από την Αγία Γραφή, ανώτερους από Τον Κύριο και τους αποστόλους, ανώτερους ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ!!! Τα λόγια τους μπορεί άλλοτε να ισχυρίζονται άλλα, οι πράξεις/τακτικές τους όμως αυτό δείχνουν και πηγάζει σε σχεδόν κάθε διάλογό μου μαζί τους, παραδόξως με εξαίρεση τον φίλο «Ορθόδοξο» που μου έθεσε τις ερωτήσεις.

 

Β) Νομίζοντας κανείς ότι υποχρεούται ο νεόπιστος και μη, να αντιλαμβάνεται τις διδασκαλίες της Γραφής με βάση την πίστη/διδαχή/φίλτρο των πιστών (ή της πλειονότητας) της Εκκλησίας, αυτομάτως θέτει τους πιστούς ανθρώπους ως απαραίτητο μέσο Του Θεού προς όλους ώστε να επικοινωνήσει τα όσα ενέπνευσε Ο Ίδιος στους συγγραφείς της. Και όμως, ως προς την αλήθεια, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ απαραίτητο μέσο οι υπόλοιποι πιστοί για όλους τους πιστούς και πάντοτε στην εν Χριστώ του πορεία, πράγμα που και χωρία μέσα στην Γραφή δείχνουν, αλλά πράγμα που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ, ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ. Δεν υπάρχει κανένα χωρίο στην Γραφή που καταργεί την απευθείας διδασκαλία του Αγίου Πνεύματος προς τον πιστό, υπάρχουν όμως για το αντίθετο. (Υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες σχετικές αναλύσεις στο άρθρο μου περί «ειδικού ιερατείου» εδώ:

 http://www.ipertisalithias.gr/index.php?cat=2&id=14&bg=18#article)

 

Γ) Η αληθινή Εκκλησία Του Χριστού –αυτή για την οποία διαβάζουμε στην ΚΔ- δεν αποτελείται από αλάθητους, αλλά από μαθητές Χριστού που άλλοτε τα λένε σωστά, άλλοτε λανθάνουν. Ναι και όμως! J Εφόσον πράγματι υπάρχουν και οι δύο αυτές κατηγορίες μεταξύ των σωσμένων της Εκκλησία Του Χριστού, ΠΩΣ, ολόκληρη, σύσσωμη, η Εκκλησία να αποφανθεί σε όλα τα θέματα και σε όλα να συμφωνούν οι πιστοί της;; ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Σχετικά μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά στο λινκ που προηγουμένως παρέθεσα περί ειδικού ιερατείου. Πηγαίνετε εκεί στο Γ) 7) ή κάντε αντιγραφή και βάλτε στην εύρεση [ctrl + f] τα εξής λόγια: Λέτε ότι «δεν είναι δυνατό να συνυπάρχει η αλήθεια και η πλάνη».

ΠΑΡΑΚΑΛΩ να ανοίξετε δεύτερο tab και να πάτε να μπείτε στο κόπο να διαβάσετε την όλη εκεί ανάλυση μέχρι το τέλος του σημείου: 8). Θεωρώ ότι είναι άκρως απαραίτητη, ώστε να δει κανείς την Εκκλησία Του Χριστού, όχι ως αλάθητη, αμόλυντη, ομόφωνη όπως ισχυρίζονται οι «Ορθόδοξοι», αλλά όπως την έβλεπαν οι συγγραφείς της ΚΔ. Θα το παρέθετα ολόκληρο εδώ, αλλά είναι κάπως μεγάλο και θα κουράσω.

Συνεχίζουμε.

Θα πει κανείς: Ολόκληρη η Εκκλησία, σωστά, δεν είναι αλάθητη, αλλά σε συνόδους, Το Άγιο Πνεύμα θα μιλήσει σίγουρα στην ηγεσία και έτσι θα μάθουν οι πιστοί ποιος έχει την αλήθεια.. –Ναι ε; Υπάρχει κάποιο Θεϊκό πρωτόκολλο που το λέει αυτό; Να μας το δείξεις. Εδώ βλέπουμε σε συνόδους να αποφασίζουν ανόητες αντι-βιβλικές διδασκαλίες! Ποια ήταν η σχέση με Τον Θεό αυτών των ανθρώπων, όχι ποια θα θέλαμε να ήταν, αλλά ΠΟΙΑ ΉΤΑΝ; Και πραγματικά άγιοι να ήταν κάποιοι, οι πλειοψηφία μπορεί να μην ήταν. Αυτές οι ηγεσίες λοιπόν που μετείχαν σε αυτές, φαίνεται από τα λόγια Του Κυρίου και των αποστόλων στην ΚΔ, ότι είχαν πλανηθεί από προλαλήσαντες και Ο Θεός που εξετάζει καρδιές τους άφησε σε αυτό που ήθελαν. Το Άγιο Πνεύμα πράγματι, τελικά, δεν οδηγεί στην αλήθεια μάζες πιστών που παπαγαλίζουν προηγούμενους (αν και τους δίνει την ευκαιρία να οδηγηθούν στην ζωή τους από Αυτόν) ή επιθυμούν το δικό τους, την δική τους «γραμμή» να επικρατήσει αντί της αλήθειας, αλλά οδηγεί… άτομα, ΑΤΟΜΑ(!), γνήσιους -στην πράξη (όχι μόνο στα λόγια)- αφιερωμένους μαθητές, στην αλήθεια Του. Όταν ΤΕΤΟΙΑ άτομα αποτελούν μία ηγεσία, ναι, πιστεύω ότι μόνο τότε Ο Θεός θα αποφανθεί και φυσικά όταν το κάνει δεν θα επικυρώσει καμία τοποθέτηση αντιφατική με αυτές που Ο Ίδιος (!) ήδη είχε δώσει στους συγγραφείς της Αγία Γραφής.

Αν και όλα τα άτομα της Εκκλησίας προβλέπονταν από το θέλημα Του Θεού να ήταν χαρακτηριστικά άγια και να είναι έτσι, στην πράξη βλέπουμε ότι δεν είναι. Αν και Ο Θεός δεν εγκρίνει αυτήν την κατάσταση, την επιτρέπει στα πλαίσια της ελευθερίας που μας έδωσε για την οποία και θα κριθούμε. Έτσι ολόκληρη η Εκκλησία όπως είναι (όχι όπως θα έπρεπε να είναι, στην ιδανική/ιδεατή της μορφή!) δεν μπορεί (…«να κρίνει» λέει η ερώτηση…) να αποφανθεί, ως προς την σωστή διδασκαλία για όλα τα θέματα που βρίσκονται στην Γραφή (ειδικά σήμερα) και έτσι να οδηγήσει με σιγουριά π.χ. τον νεόπιστο σε όλες τις αλήθειες της Γραφής. Αυτή η πραγματικότητα, καθιστά την ερώτηση εκτός τόπου και χρόνου! Μεμονωμένα πνευματικά, αφιερωμένα, δοκιμασμένα άτομα, ναι μπορούν να βοηθήσουν τους νεόπιστους και άλλους να καταλάβουν πιο γρήγορα διάφορα σημεία της Γραφής, αλλά και όταν αυτά δεν υπάρχουν, δεν κατεβάζει ρολά Ο Θεός μας, αλλά έρχεται Ο Ίδιος μέσω Του Πνεύματός Του και διδάσκει τους πιστούς μαθητές Του.

 

Δ) Κλείνοντας την απάντηση της ερώτησης, επειδή κάποιοι –το ξέρω- κακώς θα το συνδέσουν, ξεκαθαρίζω τα ακόλουθα:

(Παρμένο από το άρθρο/διάλογό μου περί ειδικού ιερατείου/προηγούμενο λινκ.)

 

Έτσι λοιπόν, αυτό το χωρίο (Α’Τιμ.3:15) δεν αφορά την ερώτηση που εξετάσαμε. Η «αλήθεια» που αναφέρεται το χωρίο 15, αφορά το Μυστήριο Του Χριστού συγκεκριμένα το οποίο περιγράφεται στο χωρίο 16, και όχι όλες τις διδασκαλίες της Γραφής που είναι -εννοείται- και το ζητούμενο της ερώτησης.

Η Εκκλησία λοιπόν α) δεν μπορεί να κρίνει την Αγία Γραφή, και β) δεν μπορεί στο σύνολό της να είναι ομόφωνη σε όλα τα ζητήματα, ούτε καν οι ηγεσίες της όπως η ιστορία δείχνει. Αυτά όμως, ποτέ δεν τα υποσχέθηκε Ο Κύριος! Η μόνη εγγύηση είναι ότι Το Άγιο Πνεύμα θα οδηγεί τους –εννοείται βάσει της Γραφής- αφιερωμένους πιστούς στην αλήθεια∙ η Εκκλησία (κάποια μέλη της) μπορούν να χρησιμοποιηθούν από Τον Θεό για τον σκοπό, αλλά και πάλι, δεν είναι απαραίτητοι, ασχέτως αν το επιλέγει.

 

Ε) Η Γραφή λοιπόν είναι αυτή που θα κρίνει την πίστη της Εκκλησίας, όχι το αντίθετο.

Ένσταση: Μα, πως θα το κάνει αυτό;; Η Γραφή είναι ένα βιβλίο, πώς να κρίνει;;

Απάντηση: Ουσιαστικά είναι οι συγγραφείς της Γραφής που θα κρίνουν τα πιστεύω μας και ακόμα πιο σπουδαία, είναι Ο Θεός που τους δίδαξε μέσω Του Ιησού Χριστού και Του Αγίου Πνεύματος που τα κρίνει. Αυτά που διαβάζουμε λοιπόν μας «κρίνουν» εφόσον είναι Ο Θεός που τα ενέκρινε Πρώτος ως δικά Του. Αλλά να απαντήσω και με διαφορετικό τρόπο επειδή ξέρω ότι άλλος θα επωφεληθεί με την ίδια απάντηση υπό άλλη μορφή.

Στο Α) σημείο λοιπόν πιο πάνω, θυμίζω ότι είχα τονίσει:

Η Εκκλησία (συγκεκριμένα: αφιερωμένοι -στην αλήθεια- μαθητές Του Κυρίου) το πολύ που μπορεί να κάνει (στην καλή περίπτωση), είναι να κρίνει όποιον λέει ότι κάτι που πιστεύει διδάσκεται στην Γραφή, διακρίνοντας αν πράγματι υπάρχει η γνώμη του σε αυτήν ή όχι.

Να κρίνει δηλαδή, αν έχει δίκιο ή άδικο. Πως θα το κάνει αυτό λοιπόν; Κάνοντας χρήση της Γραφής. Εξηγώ:

Η Γραφή καταγράφει το έργο και θέλημα Του Θεού που δόθηκαν στους πρώτους μαθητές Του. Όταν αυτή π.χ. αποφαίνεται ότι για ένα συγκεκριμένο θέλημά Του Θεού ισχύει το «Α», δεν μπορεί η Εκκλησία (ή όποιος άλλος) να λέει για το ίδιο θέμα ότι το θέλημα του Θεού είναι π.χ. «Ζ»! Μόλις το κάνει αυτό, η Εκκλησία ή όποιο μέλος του, έχει κριθεί ως ένοχη/ο επί του θέματος από Τον Θεό, έχει κριθεί νοερά από το καταγεγραμμένο θέλημά Του. Υπό αυτήν την έννοια που εξήγησα, η Γραφή κρίνει την όποια πίστη (διδασκαλίες) της Εκκλησίας. Φυσικά, άνθρωποι πιστοί, που διαβάζουν και μένουν σε αυτά που διαβάζουν, θα αποφανθούν λέγοντας π.χ. «Όχι, η Γραφή διδάσκει το ‘Α’ σχετικά με αυτό το θέμα και όχι το ‘Ζ’ που νομίζεις. Άρα, Ο Θεός μέσω αυτής, μας λέει ότι σε κρίνει λάθος.»

Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Μακάρι τα πράγματα να ήταν πάντοτε τόσο εύκολα, αλλά δεν είναι. Υπάρχουν και θέματα στα οποία η Γραφή δεν γίνεται ξεκάθαρη από την πρώτη ανάγνωσή τους (όπως ήταν στο π.χ. θέμα «Α» που ανέφερα). Σε αυτά τα θέματα, πως θα κριθεί το ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι;; Σε αυτά τα θέματα, μπορούμε να λάβουμε υπόψη τις θέσεις αδερφών α) που έχουν ήδη εντρυφήσει και έχουν -είθε με την βοήθεια Του Αγίου Πνεύματος- καταλήξει σε συμπεράσματα σχετικά με αυτά, β) συμπεράσματα που όμως έχουν εξεταστεί και από άλλους ώριμους στην αλήθεια αδερφούς, και πράγματι ομολογούν την αλήθεια σχετικά, προσέξτε, μία αλήθεια που δεν αντιφάσκει ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΝ ΓΡΑΦΗ. Αυτό είναι ίσως το κυριότερο ορατό γνώρισμα της όποιας Βιβλικής αλήθειας∙ εναρμονίζει όλα τα σχετιζόμενα χωρία της Γραφής. Εφόσον πράγματι αυτό συμβαίνει, τότε ΠΆΛΙ Ο Θεός δια της Γραφής είναι που κρίνει το τι είναι ορθό ή όχι, με την διαφορά ότι αυτήν την φορά, για το συγκεκριμένο –σε όποιο βαθμό- δυσνόητο θέμα, το ορθό και μη θα το εντοπίσουν/διακρίνουν και θα αποφανθούν αναλόγως πιο ειδικοί στην αλήθεια αδερφοί. Βλέπουμε όμως πάλι, ότι ολόκληρη η Εκκλησία δεν μπορεί να αποφανθεί για τέτοια θέματα, αλλά μόνο ένα μέρος της που είναι αφιερωμένο και στον Κύριο, αλλά και στην αλήθεια Του.

Αν κάποιος έχει πρόσβαση σε αυτούς τους πιστούς, καλώς, αν όχι, το μαγαζί δεν έκλεισε! Το Άγιο Πνεύμα, Ο Μέγας Διδάσκαλος Αυτός, θα εξετάσει την ποιότητά σου ως μαθητή και ή θα σε αφήσει να παιδευτείς και άλλο με το θέμα ή θα σε οδηγήσει Ο Ίδιος στην κατανόηση του όποιου δυσνόητου σημείου. Σημασία έχει, ότι σε βλέπει να ερευνάς την αλήθεια Του ως… αληθινός μαθητής Του(!) και όχι ως κάποιος που απλώς από περιέργεια περνάει την ώρα του ψάχνοντας ένα θέμα και σίγουρα όχι ως παπαγάλος κάποιας Ορθόδοξης/Καθολικής ή Χριστιανικής Διαμαρτυρόμενης Εκκλησίας.

      Ελπίζω να εντοπίσατε ότι Ο Θεός είναι Αυτός που λέει τι είναι αληθινό και τι όχι και το κάνει αόρατα μέσω του Αγίου Πνεύματος, και ορατά μέσω του καταγεγραμμένου –από τους μαθητές Του- θελήματός Του, και άλλοτε με την πρώτη ανάγνωση, άλλοτε με εκατοστή μελέτη! Σε κάθε περίπτωση, η Εκκλησία (από τον νεόπιστο, μέχρι τον πολύχρονο αφιερωμένο μαθητή Του) είναι εκεί για να πει μόνο «Ναι, και αμήν!» σε ό,τι πράγματι γίνεται με ασφάλεια αντιληπτό στην Γραφή. Θα συμπληρώσω με νόημα, ότι δεν είναι η αληθινή Εκκλησία εκεί για να φτιάχνει νέες αυθαίρετες διδασκαλίες, διαστρέφοντας τις ήδη καταγεγραμμένες αλήθειες Του Θεού στην Γραφή, μάλιστα ενοχοποιώντας σε όλη την διάρκεια, όποιον μένει σε αυτό.

 

--Η παραπάνω απάντηση της «Ορθόδοξης» ερώτησης αυτής, μπορεί να μας φυλάξει από το να θέτουμε τους εαυτούς μας πάνω από την Γραφή, στην πραγματικότητα, πάνω δηλαδή από το θέλημα Του Θεού, καταλήγοντας σε κάθε μορφής εθελοθρησκίας. Η Εκκλησία λοιπόν δεν μπορεί να επιτρέπει στον εαυτό της να σκέφτεται ανεξάρτητα από το καταγεγραμμένο θέλημα Του Θεού στο σημείο μάλιστα να το κρίνει (το θέλημά Του) ως αυτή να ορίζει τι είναι αλήθεια και τι όχι. ΔΕΝ ΟΡΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ! ΟΜΟΛΟΓΕΙ μόνο αυτό που όρισε Ο Θεός μέσω της Γραφής και είθε να το καταφέρνει με την βοήθεια Του Αγίου Πνεύματος, Το Οποίο λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη ότι βρίσκεται και σε όλους τους πράγματι αναγεννημένους πιστούς. Οι πιστοί όμως αυτοί (όποιοι) μιλούν άλλοτε μέσω Του Αγίου Πνεύματος, άλλοτε μέσω της πολλές φορές απατηλής καρδιάς τους, για αυτό και οι υπόλοιποι πιστοί πρέπει να έχουν ήδη θέση συνειδητού μαθητή ενώπιον Του Θεού ώστε να μπορούν μόνο μέσα από όσα τους έχει διδάξει Ο Θεός που έτσι δεν αντιφάσκουν με την Γραφή, μαζί, να τους διακρίνουν. Αυτά ήθελε Ο Θεός για την Εκκλησία Του, αλλά -ας πούμε την αλήθεια- απέτυχε όμως αυτή στο σύνολό της[[1]], και για διάφορους λόγους, ένας εκ των οποίων είναι η ιστορική παρουσία της «Ορθόδοξής»/«Καθολικής» που ποδοπάτησε τις διδασκαλίες Του Κυρίου και των αποστόλων Αυτού.

 

6) Πού λέγει ότι πρέπει όσα τηρεί η Εκκλησία να βρίσκονται μέσα στην Αγία Γραφή;

Απάντηση: Πουθενά. Υπάρχει σύγχυση πάντως. Να εξηγήσω.

    Δεχόμαστε ως Χριστιανοί ότι οτιδήποτε τηρεί η Εκκλησία πρέπει ή να βρίσκεται μέσα στην Αγία Γραφή ή να εναρμονίζεται με αυτήν, επειδή αυτή καταγράφει το θέλημα Του Θεού μέσω των καταγραμμένων λόγων των προφητών, Του Ιησού Χριστού και των αποστόλων Του. Όταν λοιπόν κάτι υπάρχει εκεί και είναι για μας σήμερα, το τηρούμε. Όταν κάτι που θέλουμε να κάνουμε δεν υπάρχει εκεί ρητώς με κάθε λεπτομέρεια, τότε εξετάζουμε αν εναρμονίζεται αυτό με την γενικότερη -αληθινή τονίζω- διδασκαλία της Γραφής. Π.χ. στην Γραφή διαβάζουμε για τον γάμο. Αυτό ξέρουμε ότι πρέπει να το τηρούμε. Δεν μας λέει όμως πως θα ήταν ο πιο Θεάρεστος τρόπος να γίνει αυτός ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Αυτό, θα το ψάξουμε εμείς και θα δεχτούμε με αγνή συνείδηση μόνο τον τρόπο που δεν έρχεται σε καμία ρήξη με το όλο γενικότερο Θέλημα Του Θεού (Βιβλικές αρχές) για τον γάμο όπως αυτό εντοπίζεται στην Γραφή. Επισημαίνω έτσι, ότι όταν θέλουμε να κάνουμε πράγματα που δεν βρίσκονται στην Γραφή πρέπει πάντα να τα αποφασίζουμε με τον φόβο μήπως τελικά πράξουμε «κατά της αληθείας», διαφορετικά θα θέσουμε τους εαυτούς μας στον δρόμο της εθελοθρησκίας. Έχοντας πει αυτά όμως, ρωτώ, που λέει η Γραφή, δηλαδή οι προφήτες, Ο Κύριος και οι απόστολοι, ότι μπορούμε να τηρούμε πράγματα που αντιβαίνουν με τον έναν τρόπο ή τον άλλον τα όσα δίδασκαν αυτοί και αργότερα καταγράφηκαν;; Πουθενά φυσικά!

Συμπληρώνω, ότι στην εκκλησιαστική ιστορία δεν υπήρχε πραγματικά πνευματικός πιστός ερευνητής της αλήθειας που δεν ανέτρεχε (έστω με τα όποια μπαγκάζια του) στις Γραφές για να βρει τι έπρεπε να τηρεί και τι όχι. Μόνο οι βολεμένοι στην τυφλή πίστη που λάβανε, αλλά και θέλανε να διατηρήσουν από τους προκατόχους τους, δεν ερευνούσαν τις Γραφές.

 

7) Πού βρήκατε ότι η Αγία Γραφή είναι ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ και όχι απλώς μία από τις πολλές εκφράσεις του;

Απάντηση: «Που βρήκαμε»;; Ποιοι συγκεκριμένα;; Το τι λέει ο καθένας δεν είναι και θέση όλων των Χριστιανών Διαμαρτυρόμενων. Έτσι, η απάντηση είναι: Πουθενά δεν το βρήκαμε, ούτε το πιστεύουμε όπως το εννοείς. Ονομάζοντας κανείς την Αγία Γραφή «Ευαγγέλιο», το κάνει, όχι για να θεολογήσει επ’ αυτού, αλλά για να τονίσει ότι η βασικότερη και η σπουδαιότερη αξία της Αγίας Γραφής είναι το Ευαγγέλιο της σωτηρίας του ανθρώπου από Τον Δημιουργό του. Είναι λοιπόν, μία «αγαθή» λεκτική συνήθεια και όχι ένα δόγμα και την εφαρμόζουν συνήθως απλοϊκοί αδερφοί που καλοπροαίρετα κάνουν κάποια «ελεύθερη απόδοση» κάποιων αληθειών. Πάντως, με αφορμή την ερώτηση αυτή, βλέπουμε πιστεύω όλοι, πως πολλές φορές η ελευθερία έκφρασης που απομακρύνεται από τους Βιβλικούς όρους Του Θεού, γίνεται η αιτία παρανοήσεων. Αυτός ας το προσέξουν και οι κήρυκες/ρήτορες της Διαμαρτύρησης και γενικά οι όποιοι θεολόγοι από όπου και αν κρατάει η σκούφα τους.

    Έχοντας ξεκαθαρίσει αυτά, θα επισημάνω για όποιον προτιμά να ακριβολογεί, ότι το Ευαγγέλιο είναι το σωτηριακό μήνυμα Του Θεού προς τον άνθρωπο. Η Αγία Γραφή ΔΕΝ «ΕΙΝΑΙ» το Ευαγγέλιο(!), αλλά ένα Ιερό Βιβλίο που εμπεριέχει το μήνυμα/διδασκαλία του Ευαγγελίου Του Θεού και του Υιού Αυτού, αλλά –όπως ξέρουμε- όχι μόνο αυτό π.χ. διαβάζουμε την δημιουργία του κόσμου, την προσέγγιση Του Θεού στους αρχαίους, την πορεία Του μαζί τους, προφητείες διαφόρων ειδών, την ιστορία του Ισραήλ, κ.ά. και στην ΚΔ τα θαύματα του Κυρίου, προφητείες, τα έργα των αποστόλων  και τις διδασκαλίες τους, κ.ά!

Από την άλλη, η ερώτηση του «Ορθοδόξου», με ωθεί να ρωτήσω: α) συγκεκριμένα ποιες «πολλές» εκφράσεις του Ευαγγελίου έχει υπόψη; β) Άμα τις ερευνήσω, θα βρω ότι αντιφάσκουν άραγε με όσα διδάσκει η Γραφή για το Ευαγγέλιο;

    Για όποιον γνωρίζει ή θέλει να γνωρίζει, αυτή η «Ορθόδοξη» ερώτηση δύναται να πηγάζει:

****από μία τάση «Ορθοδόξων» να εστιάζουν στο τι λένε διάφοροι αμαθείς στην Διαμαρτύρηση, ώστε να τα χρεώσουν στο σύνολο της Χριστιανικής Διαμαρτυρόμενης Εκκλησίας. Μην τους εμπιστεύεστε λοιπόν.

****από μία υπόγεια τάση απομάκρυνσης από την Αγία Γραφή που έχουν οι «Ορθόδοξοι», μία τάση που ανοίγει τα περιθώρια τους Θελήματος Του Θεού ώστε να μπορεί η συγκεκριμένη θρησκεία τους να επικαλείται ως μέρος του Ευαγγελίου ανθρώπινες παραδόσεις/διδασκαλίες που δεν έχουν καμία σχέση με το Ευαγγέλιο και τις προθέσεις Του Θεού! Αυτές (οι ψεύτικες παραδόσεις), βρίσκονται στα γραφόμενα πλάνων και λεγόμενων «πατέρων» (όχι όλων) και φυσικά όχι στα γραφόμενα των συγγραφέων της Αγίας Γραφής. -Καλό λοιπόν είναι να διακρίνουμε τι πνεύμα βρίσκεται πίσω από αυτήν και άλλες ερωτήσεις που σε αυτήν την εργασία απαντάμε.

 

8) Πού λέγει η Αγία Γραφή ότι είναι αλάθητη, και γιατί έχει λάθη;

Απάντηση: Πουθενά δεν το λέει. Ένας ερευνητής/μαθητής του Χριστού όμως, ανακαλύπτει ότι είναι αλάθητη Θεολογικώς όταν αυτή με τα όποια παράξενά της διδάσκεται από Άγιο Πνεύμα Του Θεού. Λεκτικά όμως δεν είναι πάντοτε αλάθητη, διότι δεν προοριζότανε από Τον Σοφό Θεό να είναι, αλλά ακόμα και το λάθος μπορεί Ο Θεός να σου διδάξει πως/γιατί έγινε. Γράφτηκε λοιπόν από ανθρώπους που λανθάνουν, πράγμα που Ο Θεός επέτρεψε για διάφορους λόγους. Η ερώτηση αυτή ουσιαστικά απαντάται αναλυτικά στην 2η ερώτηση που εξετάσαμε: «Που λέγει (η Αγία Γραφή) ότι είναι «ο Λόγος Του Θεού»;», οπότε για να θυμηθείτε τι είχα γράψει, πατήστε εδώ ώστε να μεταβείτε στην εκεί ανάλυση και να μην επαναλαμβάνομαι και κουράζω όλους.

 

9) Από ποια εδάφια προκύπτει η έννοια της Θεοπνευστίας, όπως τη δέχεται ο Προτεσταντισμός;

Απάντηση: Σχετικά πρώτα με το «…όπως τη δέχεται ο Προτεσταντισμός..».

 -----Στην Διαμαρτύρηση (αν και στην Ελλάδα, προτιμούν να μιλούν για… «Προτεσταντισμό», αντί του αντίστοιχου Ελληνικού «Διαμαρτύρηση» - καθόλου τυχαίο) μπορείς να βρεις δύο θέσεις σχετικά με την Θεοπνευστία της Γραφής. Η πρώτη είναι των απλών ανθρώπων και των λιγότερο διαβασμένων και η δεύτερη των διαβασμένων:

Θεοπνευστία:

1^η θέση = Εννοείται ένα –στην ουσία- Θεογραμμένο και έτσι αλάθητο κείμενο,

2^η θέση = Ένα ανθρώπινο κείμενο εμπλουτισμένο με Θεϊκή διδασκαλία και έμπνευση, που είναι και το σωστό. Οπότε, δεν υπάρχει μία ενιαία θέση στην Διαμαρτύρηση (όταν φυσικά μιλάμε για το όλο Σώμα της), απλά βολεύει τους «Ορθόδοξους» να προπαγανδίζουν ότι το πρώτο ισχύει για όλη την Διαμαρτύρηση, πράγμα που δείχνει και τα κίνητρά τους.

    Ας δούμε τώρα το πρώτο μέρος της ερώτησης: «Από ποια εδάφια προκύπτει η έννοια της Θεοπνευστίας…»

 -----Δεν μου είναι ξεκάθαρη αυτή η διατύπωση. Τι εννοείς «η έννοια»; Αναφέρεσαι α) σε εδάφια που ξεκαθαρίζουν με ποια έννοια είναι Θεόπνευστη η Γραφή, ή αναζητάς β) τα εδάφια που παραπέμπουν στο ότι η Γραφή είναι Θεόπνευστη; Όπως και να’ χει, στην πρώτη περίπτωση απαντώ:

Δεν υπάρχουν εδάφια που μας λένε με ποια έννοια είναι Θεόπνευστη η Γραφή, αλλά δεν το θεωρώ και απαραίτητο κάτι τέτοιο με την έννοια ότι εφόσον εγώ, με την χάρη Του Θεού ξέρω με ποια έννοια είναι Θεόπνευστη η Γραφή, μπορεί να το μάθει οποιοσδήποτε πιστός. Ο Θεός θα χρησιμοποιήσει τα δεδομένα της Γραφής σε συνάρτηση με την λογική σου (ίσως και υποβοηθώντας την) και θα διακρίνεις με ποια έννοια είναι Θεόπνευστη η Γραφή.

   Θα προσθέσω στην απάντηση εδώ και ένα μέρος του βιβλίου μου ((«Μιλώντας για αγάπη και αλήθεια – Ένα παράξενο βιβλίο…» / Βιβλιοπωλεία Ο Λόγος και Ανώγειο, και εδώ:

http://christianbookstore.gr/book/%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9/) με μερικές διαφοροποιήσεις για τις ανάγκες του άρθρου:

«Σ’αυτό το σημείο όμως πρέπει να εξετάσουμε τι εννοούμε: «Θεοπνευστία», «Θεόπνευστες Γραφές». Ας δούμε τέσσερις αποσαφηνιστικές αλήθειες σχετικά με αυτήν την θέση: «Μόνο η Γραφή»:

** Καταρχήν είναι άλλο να είναι ένα κείμενο Θεόπνευστο (Ιεζ.37:16) και άλλο να είναι «Θεο-γραμμένο» όπως ήταν π.χ. οι Δέκα Εντολές (Εξ.31:18, 34:1 // Α’Χρον.28: [121]19).

** Επίσης είναι άλλο ένας να εμπνέεται Θεόπνευστες αλήθειες και να τις διδάσκει αυτές προφορικά, και άλλο ο ίδιος να εμπνέεται -οπότε και εδώ από Θεϊκή πρωτοβουλία- να τις καταγράφει αυτές τις αλήθειες (Εξ.34:27, Αριθ.17:2-3, Ησα.30:8). Στην πρώτη περίπτωση, το Θεϊκό κύρος το φέρει ο προφορικός λόγος του, στην δεύτερη περίπτωση το Θεϊκό κύρος το φέρει ο προφορικός αλλά και γραπτός λόγος του. Το γεγονός ότι θα προμήθευε Ο Θεός για εμάς εμπνευσμένες γραφές είναι ένα χαρακτηριστικό που στην ιστορία περιορίζεται -όσον αφορά εμάς, τα παιδιά Του Θεού- στους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης· κανένα άλλο Χριστιανικό κείμενο δεν συνοδεύεται με την φήμη ότι ήταν -κατά την πρόνοιά Του- εμπνευσμένο για να γραφτεί για εμάς.

** Λέγοντας «Θεοπνευστία» (Β’Τιμ.3:16) εννοούμε ότι Ο Θεός «πνέει μέσα» στην σκέψη σου κάποια αλήθεια Του για κάποιο εννοείται σκοπό. Το στίγμα που μας δίνει η λέξη: «έμπνευση», συνδέεται με την «πνοή», άρα με αυτό που βγαίνει από το στόμα. Ως εκ τούτου, και όσον αφορά Την Θεϊκή αυτή εκδήλωση/ενέργεια, σε πρώτη φάση θα λέγαμε, συνειδητοποιούμε ότι η λέξη: «έμπνευση», νοηματικά παραπέμπει σε προφορικό λόγο, καθώς αυτός βγαίνει από το στόμα (Του Θεού εδώ), και όχι σε γραφή, γραπτό λόγο. Έτσι, η λέξη αυτή, μιλάει για αυτό που κάνει Ο Θεός και όχι με το τι θα κάνουμε εμείς με την αλήθεια που μας μεταφέρει. Μπορεί να θέλει Ο Θεός να προφέρεις/διακηρύξεις ή να καταγράψεις με συγκεκριμένα λόγια (με την απόλυτη έννοια / Εξ.16:12, 19:3-7 Λευιτ.24:15-22, Α’Χρον.28:12119, Β’Χρον.11:2-4, Ιερ.11:1-8 κ.ά.) την αλήθεια που σου δίνει, μπορεί και όχι, δηλαδή να σε αφήσει να την εκφράσεις προφορικά όπως θες εσύ (Εξ.6:11, 29 κ.ά.) καθώς και να την εκφράσεις γραπτώς όπως θες εσύ (Δευτ.27:8, Αββακ.2:2, Ησα.30:8, κ.ά.). Καθώς το θέμα μας εδώ είναι οι εμπνευσμένες Γραφές, θεωρώ ότι και οι δύο οι πιθανότητες δύναται να ισχύουν και για τους συγγραφείς της Κ.Δ. Πάντως, όπως κι αν επέλεξε Ο Θεός να μεταφέρουν οι συγγραφείς την αλήθεια Του, ο υπόλοιπος λόγος που πιθανόν περιέβαλε αυτήν την -με δικά τους ή δικά Του λόγια- αλήθεια Του, είναι δικός τους συμπληρωματικός και επεξηγηματικός λόγος. Κατόπιν αυτών τώρα, πρέπει να δώσουμε εδώ ιδιαίτερη προσοχή. Μόνο αν δεχτούμε ότι στα κείμενα της Κ.Δ. είχε επιτραπεί αυτή η: α) ελευθερία έκφρασης στην καταγραφή της Θεϊκής έμπνευσης αλλά και η β) ελευθερία συμπληρωματικού ή και επεξηγηματικού λόγου στο γράψιμο των συγγραφέων, μπορούμε να μιλούμε τότε για «Θεοπνευστία των βιβλίων της Καινής Διαθήκης», αλλιώς θα πρέπει τότε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η Κ.Δ. δεν είναι απλώς «Θεόπνευστη», αλλά «Θεο-γραμμένη» (!!), αν και με τα χέρια των συγγραφέων.

** Τρεις περιπτώσεις που πρέπει να διακρίνονται ως διαφορετικές:

1) Ένας «Θεόπνευστος προφορικός λόγος» (Πράξ.20:27).

2) Ένα «Θεόπνευστο κείμενο» (το οποίο έτσι στο σύνολό του ή κατά μέρος/μέρη, «υποκρύπτει» Θεϊκή πρωτοβουλία/οδηγία και άρα τους σκοπούς Του μέσα στα γραφόμενα του.)

3) Ένα κείμενο που εμπεριέχει Θεϊκές αλήθειες, τις οποίες κάποιος έχει διδαχτεί είτε δια Θεϊκής έμπνευσης, είτε μέσω απλής διδαχής, και μεταφέρει γραπτώς με δική του πρωτοβουλία (όπως δηλαδή είναι και πολλά μάλλον κείμενα που έχουν γραφτεί από πιστούς).

    Αυτές οι διακρίσεις πρέπει να συνειδητοποιηθούν μεν, αλλά και να μην λησμονηθούν στην συνέχεια των όσων διαβάζετε, αλλά και γενικότερα βέβαια.

 

    Αυτή η τρίτη περίπτωση στην οποία μόλις αναφέρθηκα, θεωρώ ότι ήταν και η οπτική, της πρώτης γενιάς της Εκκλησίας σχετικά με τα γραπτά που θα γινότανε αργότερα το Βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Δεν έχουμε λόγο να πιστέψουμε ότι οι αποδέκτες (του πρώτου αιώνα) αυτών των «βιβλίων» γνώριζαν ότι ήταν προμηθευμένα για αυτούς από Τον Θεό, αλλά -προφανώς- από τους συγγραφείς, και αυτό διότι δεν μαθαίνουμε κάπου ότι είχαν μία τέτοια αποκάλυψη σχετικά με αυτές τις Γραφές· είναι ένα πράγμα οι πρώτοι αυτοί αποδέκτες να πίστευαν ότι αυτά που αυτοί οι μαθητές (οι συγγραφείς δηλαδή) δίδασκαν προφορικά ήταν στην πρόθεση Του Θεού να διδάσκονται και είναι άλλο πράγμα να πίστευαν ότι αυτά που αυτοί οι μαθητές δίδασκαν προφορικά ήταν στην πρόθεσή Του Θεού να καταγραφούν και να θεωρούνται προμηθευμένες και εμπνευσμένες γραφές για όλες τις επερχόμενες γενιές. Πιστεύω ότι, επειδή η πρώτη Εκκλησία αναγνώριζε την Θεοπνευστία των συγγραφέων των Γραφών για αυτό και οι πιστοί, παρεμπιπτόντως, αναπόφευκτα και αυτομάτως έδιναν (στην συνείδηση τους) στα κείμενα των συγγραφέων μία Θεόπνευστη «χροιά», θέση, αξία. Αυτό όμως, από μόνο του, δεν είναι απόδειξη (στην πρώτη Εκκλησία και σε μας) ότι όλα τα κείμενα είναι «Θεόπνευστα», αν βέβαια θέλουμε να τα θεωρήσουμε «Θεόπνευστα» με την σωστή έννοια. Για κάτι τέτοιο θα έπρεπε σε όλα τα κείμενά τους (ή έστω σε ένα κείμενο να υπάρχει αναφορά σε όλα τα άλλα με τα ονόματα των συγγραφέων τους) να υπάρχει μία σχετική αναφορά από τους συγγραφείς ως προς την Θεϊκή πρωτοβουλία για την συγγραφή τους· αυτή είναι η ωμή αλήθεια που πρέπει πολλοί να παραδεχτούμε. Μπορεί οι συγγραφείς να είχαν γνωστοποιήσει στην Εκκλησία (κάτι πιθανό) ότι τα κείμενά τους ήταν Θεόπνευστα, αλλά αυτό δεν μπορούμε να το αποδείξουμε κι έτσι ούτε και να ξέρουμε αν το κάνανε ή όχι. Μετά από κάποιο σημείο όμως στη πορεία μας με Τον Χριστό, δεν χρειάζεται και να ξέρουμε ότι ήταν εμπνευσμένα. Αρκεί το ότι η εμπειρία μας με Τον Αληθινό Θεό επαληθεύει ότι τα όσα λέγονται στην Καινή Διαθήκη είναι αρεστά σε Αυτόν μεν, προμηθευμένα για εμάς δε. Αυτό, όπως πολλοί γνωρίζουν, είναι ένα από τα πνευματικά στάδια, στο οποίο ο πιστός φτάνει προχωρώντας με Τον Κύριο του.»

 

Στην δεύτερη περίπτωση (ανθρώπινο κείμενο εμπλουτισμένο με Θεϊκή έμπνευση και διδασκαλία), η Θεοπνευστία ενός μέρους της Γραφής μπορεί να γίνει αποδεκτή, εάν κανείς αποδέχεται τον απόστολο Πέτρο και Παύλο ως αποστόλους Θεού. Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε. Σε αυτήν την περίπτωση, ο πιστός μένει στα λόγια τους που μας φανερώνουν ότι κάποιες Γραφές είναι πράγματι Θεόπνευστες. Ας δούμε πρώτα τα λόγια του Πέτρου. Θα παραθέσω για συντομία πάλι ένα μέρος από το βιβλίο μου:

 

«Σχετικά με τα κείμενα του Παύλου, ο Πέτρος ο ίδιος ουσιαστικά αναφέρθηκε στις «επιστολές» του Παύλου ονομάζοντάς τις: «γραφές», όταν -προς στιγμήν- τις συνέδεσε με τις Γραφές της Π.Δ. λέγοντας «ως και τας λοιπάς γραφάς»· διάβασε προσεκτικά Β’Πέτ.3:15-16.

Αυτό σημαίνει άραγε ότι ο Πέτρος έθετε τα γραπτά του Παύλου σε ισοτιμία με αυτά της Π.Δ.; Μα μαθαίνουμε από τον Παύλο ότι οι Γραφές της Π.Δ. είναι εμπνευσμένες από Τον Θεό (Β΄Τιμ.3:14-16). Ξέροντας όμως και ο Πέτρος την θεοπνευστία της Π.Δ., θεωρούσε άραγε ότι και τα γραπτά του Παύλου ήταν εξίσου θεόπνευστα; Η απάντηση είναι ναι! Διαβάστε Β’Πέτ.3:15-16:

«….και νομίζετε σωτηρίαν την μακροθυμίαν του Κυρίου ημών, καθώς και ο αγαπητός ημών αδελφός Παύλος έγραψε προς εσάς κατά την δοθείσαν εις αυτόν σοφίαν, 16 ως και εν πάσαις ταις επιστολαίς αυτού, λαλών εν αυταίς περί τούτων, μεταξύ των οποίων είναι τινά δυσνόητα, τα οποία οι αμαθείς και αστήρικτοι στρεβλόνουσιν, ως και τας λοιπάς γραφάς προς την ιδίαν αυτών απώλειαν.»

 Όμως πέραν τούτου, θεωρώ δε, ότι η λέξη «γραφάς» εδώ, αναφέρεται από τον Πέτρο με την έννοια ότι οι επιστολές του Παύλου ήταν επίσης γραπτά κείμενα (άρα «γραφές») όπως ήταν δηλαδή και τα βιβλία της Π.Δ. (και τα δύο μερικοί τα διέστρεφαν), και ότι δεν ήταν η πρόθεσή του να συσχετίσει τις «επιστολές» του Παύλου και τις «γραφές» της Π.Δ. βάσει της Θεοπνευστίας τους, αλλά βάσει του ότι ήταν και τα δύο γραπτά κείμενα, που είχαν την ίδια «μοίρα», δηλαδή να τα διαστρεβλώνουν μερικοί αμαθείς. Έτσι, «γραφές» εδώ = στην κυριολεξία «γραπτά κείμενα» και όχι εμπνευσμένα γραπτά κείμενα, ασχέτως ότι ήταν.»

    Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι ο Πέτρος θεωρούσε ότι ο Παύλος έγραφε τις επιστολές του με σοφία Θεού. Αυτός είναι ένας επιπλέον λοιπόν λόγος να τις εμπιστευόμαστε, αν δηλαδή θεωρούμε τον Πέτρο απόστολο Θεού και άνθρωπο ειλικρινή. Σε αυτήν την περίπτωση, μένουμε στην μαρτυρία του. Από την άλλη, αν και πολλοί «της γυάλας» θα διαμαρτυρηθούν, αυτός ο λόγος (εδ.15), θα πρέπει ψύχραιμα και με ειλικρίνεια να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι από μόνο του απόλυτη απόδειξη ότι ΟΤΑΝ ο Παύλος έγραφε τις επιστολές του, ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ, ήταν πάντοτε υπό την έμπνευση και οδηγία Του Θεού (που ακόμα και να ήταν δεν αφαιρεί απαραίτητα από την ελευθερία του λόγου του). Θέλω να ξαναδιαβάσεις αυτήν την πρόταση σε έντονο μαύρο.

--Το λέω αυτό διότι στο εδάφιο μας λέει ο Πέτρος ότι ο Παύλος έγραφε «κατά την δοθήσαν εις αυτόν σοφία», αλλά αυτό δεν μας λέει πότε του «δόθηκε» (παρελθόν και άπαξ) αυτή η σοφία, δηλαδή καθώς έγραφε ή σε άλλο χρόνο; Μπορεί κάποιος να δεχτεί μία από τα τις δύο θέσεις (ναι, και όμως), αν και προσωπικά θεωρώ ότι και τα δύο είναι αλήθεια (δηλαδή και πριν και κατά την γραφή), χωρίς να σημαίνει ότι όλα όσα έγραφε ήταν με Θεϊκή έμπνευση, διότι ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΝ και να είναι [!]∙ θα δούμε σχετικά).

   Όσο αφορά τα υπόλοιπα βιβλία της ΚΔ (Ευαγγέλια, λοιπές επιστολές, με εξαίρεση την Αποκάλυψη του Ιωάννη[[2]] στην οποία αναφέρθηκα στις αρχές του άρθρου) δεν έχουμε κάποια καταγεγραμμένη δήλωση εντός αυτών ότι φέρουν κύρους Θεοπνευστίας (Θεϊκής αποκάλυψης), αλλά αυτό δεν σημαίνει και τίποτα το σπουδαίο όπως θα νομίζουν πολλοί. Και αυτό επειδή:

α) όταν μάθεις τι λένε αυτά τα κείμενα και μέσα από αυτά εκτιμήσεις την ποιότητα των ανθρώπων που τα έγραψαν, αυτό θα σε βοηθήσει –για αρχή- να τα εμπιστεύεσαι ως φέροντα την αλήθεια (μία δοκιμή θα σε πείσει)

β) όταν έχεις αληθινή σχέση με Τον Θεό, Αυτός εν καιρώ –αν είσαι μαθητής και όχι απλά πιστός- θα σου δώσει την μαρτυρία Του ότι και αυτά τα βιβλία τα προμήθευσε Ο Ίδιος και έτσι έχουν την έγκρισή Του και λογικά την δοσμένη στους μαθητές Του διδασκαλία Του.

    Πάμε τώρα να δούμε την επίγνωση του Παύλου σχετικά με τα βιβλία της ΠΔ. Βλέπουμε ότι ο Παύλος, γράφοντας στον Τιμόθεο, λέει:

Β’Τιμ.3:14-17 Αλλά συ μένε εις εκείνα, τα οποία έμαθες και επιστώθης, εξεύρων παρά τίνος έμαθες, 15  και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν διά της πίστεως της εν Χριστώ Ιησού. 16 Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης, 17 διά να ήναι τέλειος ο άνθρωπος του Θεού, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν

Τον εμπιστεύεσαι τον απόστολο Παύλο; Εγώ, ΕΝΤΕΛΩΣ. Έχεις λόγους να τον εμπιστεύεσαι; Εγώ, ΠΟΛΛΟΥΣ. Σχετικά με αυτό το χωρίο λοιπόν, παραθέτω (από το βιβλίο μου):

«Για να κατανοήσουμε σωστά το Β’Τιμ.3:14-16, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι όταν ο Τιμόθεος ήταν μικρός δεν υπήρχαν οι Γραφές της Κ.Δ. Έτσι, ο Παύλος, μιλώντας για «Γραφή» (εδ.16), αναφέρεται στις Γραφές της Π.Δ. Στο εδ.14 αναφέρεται στην δική του διδασκαλία προς τον Τιμόθεο (δες και Β’Τιμ.1:13), αλλά ίσως και στην διδαχή της πιστής μητέρας του και γιαγιάς του (Πράξ.16:1, Β’Τιμ.1:5), οι οποίες πιθανόν να του έδωσαν την σωστή διάσταση περί του Μεσσία της Π.Δ. και αυτό από μικρή ηλικία (Β’Τιμ.3:15). Βέβαια, πιο πιθανή ερμηνεία του εδ.15, θεωρώ είναι, ότι ο Παύλος ενθαρρύνει τον Τιμόθεο να επιμείνει στην εκζήτηση της σοφίας στην Π.Δ. κάτι που σαφώς θα ενίσχυε το περπάτημά του μέσα στην εν Χριστώ σωτηρία που έλαβε. Πιστεύω πως παρομοίως, οι περισσότεροι πιστοί έχουμε καταλάβει την αξία της Π.Δ. στο εν Χριστώ περπάτημά μας. -Κι άλλα μπορούν να ειπωθούν σχετικά με αυτήν την περικοπή, αλλά πιστεύω ότι αυτά φτάνουν για τώρα.»

Βλέπουμε λοιπόν ο Παύλος, απόστολος Του Θεού, να μας ενημερώνει σχετικά με την Θεοπνευστία της ΠΔ, μία Θεοπνευστία που και ο λαός Ισραήλ πίστευε, πράγμα που επίσης δίνει στο βαθμό του κύρος στα λόγια Του!

 

    Κλείνοντας αυτήν την ερώτηση, θα επαναλάβω κάτι που είπα στην αρχή, αλλά και θα το συμπληρώσω εδώ, ώστε να γίνει ακόμα πιο ξεκάθαρο το θέμα της «Θεοπνευστίας»:

Η βαθύτερη επίγνωση και αποδοχή της Θεοπνευστίας των Γραφών είναι κάτι που αποκτάται μέσα από μία ζωντανή σχέση μαζί με Το Πρόσωπο που έδωσε έμπνευση στους συγγραφείς αυτών, και όχι μέσα από τις ίδιες τις Γραφές ή επειδή άλλοι μας τα επιβεβαιώνουν. Αν και εμπιστευόμαστε τους όποιους προλαλήσαντες (άλλοτε και κακώς…), κάποια στιγμή, αυτό από μόνο του (η εμπιστοσύνη δηλαδή στην πίστη της Εκκλησίας, ότι η Γραφή είναι Θεόπνευστη, ακόμα και στην πίστη του Πέτρου για τα γραπτά του Παύλου[!], ή του Παύλου για την Παλιά Διαθήκη) μπορεί να χάνει την δυναμική του σιγά-σιγά, μάλιστα μπορεί να την χάσει εντελώς(! –πράγμα που έχει συμβεί πολλές φορές σε πιστούς!), ειδικά αν κάποιος ασχολείται με απολογητική προς διαβασμένους άθεους! Ελπίζω να ακούτε τι ακριβώς λέω εδώ. Αν όμως Ο Θεός Ο Ίδιος «ποτίζει» την δυναμική της πίστης ότι η Γραφή είναι Θεόπνευστη μέσα από μία σχέση μαζί Του, δεν θα εκλείψει ποτέ αυτή. ―Βάσει αυτού, καταλαβαίνουμε ότι ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να επιβάλλουμε την θέση-πίστη μας ότι Η Αγία Γραφή είναι Θεόπνευστη σε ανθρώπους που δεν είναι μυημένοι από Τον Θεό σε αυτήν την αλήθεια. Μπορούμε να καταφέρουμε σχεδόν ή ακριβώς τα ίδια –αναλόγως του προσώπου που μας ακούει- αν μιλούμε για την Γραφή απλώς ως ένα βιβλίο που δεν έχουμε λόγο να μην εμπιστευόμαστε (αυτό αν το καταλάβαιναν πολλοί…), αναδεικνύοντας ταυτόχρονα όμως τους λόγους αυτής της εμπιστοσύνης μας στην συνείδηση και λογική του όποιου ακροατή μας. (Έχεις λόγους που θεωρείς ότι οι διακηρύξεις της Αγίας Γραφής είναι αξιόπιστες; Πέρα από προσωπικούς λόγους που προβλέπεται να έχεις, να σου δώσω μερικούς από τους πάμπολλους:

http://www.ipertisalithias.gr/index.php?cat=2&id=10&bg=18#article )

 

10) Πού λέγει η Αγία Γραφή, ότι το βιβλίο αυτό είναι «Η μόνη αλήθεια» ως βιβλίο;

Απάντηση: (Δεν είναι καλή η διατύπωση αυτής της ερώτησης. Η μόνη αλήθεια ως βιβλίο σχετικά με τι;; Πολλά βιβλία έχουν μέρη της γενικότερης αλήθειας, π.χ. ένα βιβλίο επιστημονικό.)

    Πιστεύω ότι έχοντας φτάσει σε αυτήν την τελευταία ερώτηση, λίγο πολύ μπορούμε όλοι να διακρίνουμε ότι έχει ουσιαστικά απαντηθεί ήδη μέσω των απαντήσεων προηγούμενων ερωτήσεων. Για να τονίσω όμως την σημασία να ακριβολογούμε μέσα στην σκέψη μας, παρόλο που η ρητορική των αμβώνων πολλές φορές παραποιεί την αλήθεια, προκλητικά (για πολλούς δυστυχώς) θα πω μόνο ότι η Αγία Γραφή ΔΕΝ είναι «η μόνη αλήθεια», διότι είναι… ΒΙΒΛΙΟ. Είναι όμως το μόνο βιβλίο που φέρει ανόθευτα, την μόνη αλήθεια που Ο Θεός στην πρόνοιά Του έδωσε στους συγγραφείς της για την Εκκλησία Του, αλήθεια που αυτή θα γνωστοποιεί στον κόσμό. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε να μιλάμε με Βιβλικούς όρους και λογική που ακριβολογεί όσο μπορούμε. ―Μία αιτία της «Βαβέλ» στις συζητήσεις μεταξύ ανθρώπων είναι ότι από μικροί, η παιδεία  και η κοινωνία γενικότερα, «βιάζει» την γλώσσα μυώντας τους ανθρώπους στην αλαζονική ανοχή χαλαρού, διφορούμενου λόγου, που βρίθει από ανακρίβειες και παραλογισμούς. Κατόπιν, φυσικό επόμενο είναι, άλλα να εννοούμε, άλλα να λέμε, αλλά να καταλαβαίνουν οι ακροατές μας. Μερικοί το εξευγενίζουν αυτό το φαινόμενο μιλώντας για «πλουτισμό της γλώσσας». Μα τι «πλουτισμός» είναι αυτός όταν συμβάλει στην σύγχυση, παραλογισμό/ανοησία! Οι γλώσσες δεν είναι φτιαγμένες για τον εαυτό τους!! Ούτε μπορεί κάποιος άνθρωπος να γνωρίζει και να συγκρατεί στην μνήμη του τις τόσες –πλέον- έννοιες τις μητρικής του γλώσσας και ούτε μπορεί να απαιτεί από τον συνομιλιτή του να κάνει το ίδιο. Τέλος πάντων, είναι άλλο θέμα, παρασύρθηκα. Επιστρέφω στο θέμα μας.

    Ίσως ρωτήσει κάποιος, πώς το ξέρουμε ότι η Αγία Γραφή είναι «…το μόνο βιβλίο που φέρει ανόθευτα, την μόνη αλήθεια που Ο Θεός στην πρόνοιά Του έδωσε στους συγγραφείς της για την Εκκλησία Του…»; Όπως είπα:

α) αν εμπιστεύεσαι τους συγγραφείς της ως ειλικρινείς ανθρώπους προφήτες και αποστόλους Θεού, και

β) αν εξακριβώσεις ότι εμπεριέχει πληροφορίες (ίσως παραπάνω από 100!) που ήταν ΑΔΥΝΑΤΟΝ να γνώριζαν στη εποχή τους (πολλά εκ των οποίων σήμερα ανακαλύπτονται, π.χ. ότι μέσα στις θάλασσες υπάρχουν πηγές νερού (Ιώβ 38:16, Γεν.7:11, Παρ.8:28), πληροφορία που ήταν αδύνατον να γνωρίζουν (ανακαλύφθηκε από ειδικά υποβρύχια το 1970), και ουσιαστικά να μας λένε ότι Ο Θεός τους τα αποκάλυψε, και

γ) αν έχεις πορεία με Τον Θεό ως μαθητής/μαθήτρια, Αυτός θα σου δώσει την δική Του μαρτυρία περί της έμπνευσης Του στους συγγραφείς των κειμένων αυτών, και

τότε, θα γνωρίζεις από προσωπική πείρα, ότι όπως είπα η Αγία Γραφή είναι το μόνο Βιβλίο που φέρει ανόθευτα, την μόνη αλήθεια που Ο Θεός στην πρόνοιά Του έδωσε στους συγγραφείς της για την Εκκλησία Του.

 

    Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα πω ότι πάντα με λυπεί πως ο "εχθρός" μας ο Σατανάς και οι δυνάμεις του, κάνουν τα πάντα να βγάλουν την ΚΔ από την μέση, ή να την διαστρεβλώσουν για να δώσουν ύπαρξη σε θρησκείες που κρύβουν το Ευαγγέλιο Του Χριστού, "κατακρατώντας την αλήθεια εν αδικία". Αυτή όμως, ως υπερφυσικό παράθυρο πίσω στο χρόνο θα είναι πάντα ανοιχτή κατά την πρόνοια Του Θεού, να μπορεί να δει, αλλά και να ζήσει ο καθένας την εκκλησία του πρώτου αιώνα. Η ΚΔ, τα βιβλία της δηλαδή τα οποία φέρανε το κύρος των Θεόπνευστων αποστόλων -ως καταστατικό πίστεως πράγματι- ήταν στην πρόνοια Του Θεού αυτά να μαζευτούν όλα με σκοπό να επιστρέψουν ή να εκτεθούν οι -προφητευμένοι- Ιουδαϊζοντες και Ελληνίζοντες (κ.ά.) στην πρωτότυπη αλήθεια/ες Του Θεού, το θέλημά Του για την Εκκλησία Του. Έφερε Ο Θεός τον κανόνα της ΚΔ για να τονίσει έτσι ΣΕ ΟΛΟΥΣ που ξεφύγανε σε όποιο βαθμό από αυτόν, την μοναδικότητα των συγγραμμάτων των αποστόλων και αυτό για να αναχαιτιστούν οι πλάνες όλων, αλλά και όσο ήταν δυνατόν να εμποδιστούν νεώτερες. Η "Ορθοδοξία" δεν ζει με την Αγία Γραφή, απλώς την πιάνει στο στόμα της, και την μεταφέρει με τα χέρια της στην καλύτερη των περιπτώσεων, και αυτό πάλι διότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ να κάνει αλλιώς. Αν μπορούσε, θα το έβγαζε αυτό το Βιβλίο από την μέση, διότι δεν την συμφέρει σε τίποτα, αλλά την εκθέτει σε όλα. Αυτό το τελευταίο μπορεί να το ξέρει μόνο ένας που γνωρίζει καλά και την "Ορθοδοξία" και την Γραφή.

-------Ελπίζω να κάλυψα τον «Ορθόδοξο» φίλο μου και όποιον άλλον είχε τις ίδιες ή παρόμοιες απορίες.

Ο Κύριος, το Πνεύμα της αληθείας,

ας επισφραγίσει την αλήθεια σε όσους διάβασαν αυτό το άρθρο.

«Υπέρ της αληθείας»,

Αλέξης Τομαράς

ΥΓ. Φυσικά είμαι εδώ για να ακούσω την όποια κριτική σας, αρκεί να λάβετε υπόψη τις «Αρχές της Ιστοσελίδας μου».

 

©